نام کتاب: هیچ گام

نویسنده : mania 13 کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

فصل اول

سرمای پاییز به درون خونه نفوذ نکرده بود، نشیمن با نور اندکی روشن بود و شعله های آتیش توی شومینه، گرمای آرامش بخشی به فضا داده بودند. روی نزدیک ترین مبل به شومینه نشسته و فنجون قهوه رو در دستش گرفته بود. صدای ضربه های قطرات باران که به شیشه ی پنجره می خورد، طنین خاصی داشت. چشماش بسته بودند که زنگ در به صدا در اومد. به سرعت چشماش رو باز کرد، قرار نبود کسی به دیدنش بیاد؛ کتایون هم کلید داشت و هیچ وقت زنگ نمی زد!

با تردید از جاش بلند و از نشیمن خارج شد. راهروی طویل رو که در کنار اون پله های هلالی شکل قرار داشتند رو طی کرد و در رو باز کرد. پسر جوان و قد بلندی که چترش رو بالای سرش گرفته بود، پشتش ایستاده بود. تاریکی اجازه نمی داد که صورتش رو به درستی ببینه. پسر چند قدم جلو اومد تا اینکه زیر نور چراغ کنار در قرار گرفت.

حالا می تونست به خوبی چهرش رو ببینه؛ اون چهارشونه و دارای موهای کوتاه مشکی و چشمای عسلی بود. اون یه آشنا نبود! در حالی که پسر رو آنالیز می کرد، صدای سرفه اش رو شنید و مستقیم به چشماش نگاه کرد. به انگلیسی پرسید:

- می تونم کمکتون کنم؟

وقتی اون جوابش رو به فارسی داد، برق تعجب توی چشماش دیده شد. 

- سلام آقای شریفی، من ناظری هستم!

- معذرت می خوام، اما به جا نیاوردم.

- بله متوجه هستم، می شه دعوتم کنید داخل؟ چون حرف هایی که می خوام بهتون بزنم مفصله!

هنوز نفهمیده بود که این مرد کیه و چی می خواد! با این که به اون مشکوک بود، اما به داخل دعوتش کرد. جلوتر از اون حرکت می کرد و مسیر نشیمن رو نشونش داد. وقتی روی مبل دو نفره نشست، تنهاش گذاشت و به طرف آشپزخونه که در سمت راست راه پله قرار داشت، رفت. دو فنجون قهوه ی داغ آماده و در سینی کوچیکی قرار داد؛ سپس به طرف نشیمن حرکت کرد تا حرف های مهمون مشکوکش رو بشنوه.

سینی رو روی میز قرار داد و رو به روی اون نشست. اضطراب توی چهره ی پسر هویدا بود؛ شاید به این دلیل که نمی دونست چطور مطلب مورد نظر رو بازگو کنه. دانیال از سکوتی که بیش از اندازه ادامه پیدا کرده بود، ناراضی بود. به همین دلیل خودش شروع به حرف زدن کرد.

- من هنوز نمی دونم چه کمکی می تونم بهت بکنم. چی می خواستی به من بگی؟

- راستش نمی دونم از کجا شروع کنم، قبل از اینکه بیام اینجا چند بار حرف هایی که باید بزنم رو مرور کردم، اما حالا همش یادم رفته!

- بهتره اول قهوه ات رو بخوری؛ قبل از اینکه سرد بشه!

- اوه ممنونم.

هر دو مشغول نوشیدن قهوه شدند. سکوت خونه با صدای به هم خوردن فنجون و نعلبکی در هم می شکست. وقتی هر دوی اون ها فنجون ها رو سر جاشون برگردوندند، سامان نامه ای رو از جیب داخل پالتوش بیرون آورد و به طرف دانیال گرفت. دانیال پس از مکث کوتاهی اون رو گرفت تا بازش کنه، اما وقتی نیمی از گوشه ی پاکت رو پاره کرد، صدای سامان رو شنید که اونو از این کار باز داشت.

- الان نخونش، اجازه بده وقتی که من رفتم بازش کن!

با تعجب به سمتش نگاه کرد و ابروهاش به طرف بالا رفتند.

- دلیلش چیه؟

- این نامه رو خواهرم برای شما نوشته و منم مامور کرده که اونو بهتون برسونم.

لبخندی زد:

- نمی دونم چرا اصرار داشت از نامه استفاده کنه؛ اونم توی عصر فناوری! منم چون برای یه سمینار سه روزه می خواستم بیام لندن قبول کردم که نامه رو بیارم. اون ازم خواست که اصرار کنم حتما نامه رو بخونید، ولی تصمیم عمل کردن به اون رو به عهده ی خودتون گذاشت!

- منو کاملا گیج کردید، خواهرتون کیه؟ این تو چی نوشته؟

- وقتی بخونیدش می فهمید اون کیه. در مورد سوال دومتون باید بگم که منم نمی دونم اون تو چی نوشته، من فقط یه پیغام رسونم!

همین موقع صدای چرخیدن کلید، توی قفل خونه اومد و پشت سرش کتایون وارد شد. سر تا پاش از قطرات باران پوشیده شده بود. در رو پشتش بست و در حالی که پوتین هاش رو در می آورد، زیر لب با خودش غرغر می کرد:

- آخه دختر تو که می دونی داری توی لندن زندگی می کنی و این شهر خراب شده هم که از سیصد و شصت و پنج روز سال سیصد روزش بارونیه، آخه موقع رفتن حواست کجا بود که چتر برنداشتی؟! اَه اَه حالم از این گِلای خشک شده بهم می خوره، باید درسته برم توی ماشین لباسشویی!

همون طور که با خودش حرف می زد، به سمت شومینه حرکت کرد تا گرم بشه، اما در وسط راه ایستاد. انتظار یه فرد غریبه رو توی خونه نداشت. از اینکه ممکنه اون مرد صدای زمزمش رو شنیده باشه خجالت کشید و سرش رو پایین انداخت. بعد از چند ثانیه صورتش رو به طرف برادرش چرخوند. انتظار داشت که مرد رو معرفی کنه، اما وقتی اون چیزی نگفت، حدس زد که باید از همکارای برادرش باشه که هیچ کدوم از اون ها رو نمی شناخت؛ البته به جز رایان! بنابراین فقط سلام کوتاهی داد و به طرف پله ها رفت تا به اتاقش بره.

بعد از اینکه دانیال از رفتن کتایون مطمئن شد، گفت:

- من نمی دونم خواهر شما کیه، فقط بهم اطمینان بدید که این یه شوخی مسخره نیست!

- نه به هیچ وجه شوخی نیست! من دیگه باید برم، هر تصمیمی هم که می گیرید به خودتون مربوطه. خدا نگهدار!

- خداحافظ.

هر دو بلند شدند و به سمت در خروجی رفتند. پس از خارج شدن سامان، دانیال در رو بست و به اون تکیه داد. کتایون در حالی که لباس هاش رو عوض کرده بود و بارونی گِل آلودش رو در دست داشت، از پله ها پایین اومد و به سمت لباسشویی که در انتهای آشپزخونه قرار داشت، رفت. موقع رد شدن از کنار دانیال، نیم نگاهی به اون انداخت و بی تفاوت شونش رو بالا انداخت.

دانیال حرکتش رو ندید، توی افکارش غرق شده بود و به دنبال اسمی از این فرستنده ی مشکوک می گشت. تنها یک نفر توی ذهنش بود؛ اما با فکر کردن به اون پوزخندی به فکرش زد، زیرا امکان نداشت که اون شخص حتی بهش فکر کنه!

به طرف نشیمن رفت و پاکت رو توی دستاش گرفت. گوشش کمی پاره بود، نمی دونست بازش کنه یا نه! حتی تصور این که نامه از طرف کسی که فکرش رو می کرد باشه، می ترسوندش. دوباره نامه رو روی میز انداخت و برای خوردن شام به آشپزخونه رفت.

کتایون خوراک گوشت رو از ظرف بسته بندی خارج کرد و درون فر گذاشت تا به مدت ده دقیقه گرم بشه. خوبی این غذاها اینه که از قبل پخته شدن. به سرعت بشقاب ها رو روی میز گرد وسط آشپزخونه چید؛ لیوان ها و مابقی وسایل رو هم کنارشون گذاشت. دانیال وارد شد و نگاهی به میز انداخت، به طرف یخچال رفت و ظرف سالاد و پارچ آب رو از اون خارج کرد.

شام در محیط آرومی سرو شد، مثل همیشه! کتایون به ظرف غذای برادرش نگاه کرد که هنوز مقدار زیادی خوراک توش بود. سرش رو بالا گرفت و به صورت دانیال نگاه کرد. چهرش متفکر بود، بیش از اندازه متفکر! هر چی که بود باید به اون مردی که اینجا اومده بود ربط داشته باشه! از جاش بلند شد و گفت:

- اگه سرد شده می تونم برات گرمش کنم!

دانیال نگاه کوتاهی به اون انداخت و گفت:

- دیگه میل ندارم، مرسی!

از روی صندلی بلند شد و بدون حرفی به نشیمن رفت. این سکوت از طرف دانیال، کتایون رو ناراحت می کرد. اون هیچ وقت از کار و غصش برای کتایون نمی گفت، اما اون می دید که برادرش چطور توی خودش فرو رفته و دیگه هیچ انگیزه ای برای تفریح کردن و سرحال بودن نداره. از وقتی که ایران رو ترک کرده بود، این طور خاموش شد. هر بار که سعی می کرد اونو به مهمونی و جشن ببره، شکست می خورد. چون دانیال دیگه نمی خواست طعم زندگی شیرین رو بچشه!

دو فنجون قهوه ریخت و به نشیمن رفت. رو به روش نشست و فنجون ها رو جلوشون گذاشت. دانیال چیزی نگفت؛ به شعله های شومینه خیره شده بود و دستاش رو مشت کرده بود. کتایون دلش می خواست که ازش درباره ی ناراحتیش بپرسه؛ اما می دونست که نتیجه ای نداره، چون اون روی لب هاش مهر سکوت زده. با این حال نمی تونست جلوی خودش رو بگیره.

- می خوای در مورد اون چیزی که فکرت رو مشغول کرده حرف بزنیم؟ شاید بتونم کمکت کنم!

اون ساکت بود و همین طور خیره به شعله ها. در دل به خودش پوزخندی زد که فکر می کرد این بار شاید حرف بزنه، اما برخلاف انتظارش صدای دانیال رو شنید.

-این دفعه نمی تونم سکوت کنم و توی خودم بریزم. دیگه لبریز شدم!

کتایون با چشم های گشاد شده کمی به اون نگاه کرد و وقتی از شوک در اومد، آروم گفت:

- مجبور نیستی، حرف بزن! چرا همیشه ساکتی؟ بهم اعتماد نداری؟

- بحث اعتماد نیست، می ترسم با حرف زدن و فکر کردن دربارش تمام زحمتایی که کشیدم هدر بره!

- من متوجه نمی شم، فکر کردن به چی؟

- من هشت سال زحمت کشیدم و خودم رو توی کار و سفر غرق کردم. تمام تفریحاتم رو گذاشتم کنار تا به خودم ثابت کنم دیگه اون آدم قبل نمی شم، تا خودمو مجبور کنم که فراموشش کنم. من زحمت کشیدم، اما ... اما حالا همش دود شد و رفت هوا!

کتایون در سکوت به اون نگاه می کرد و حتی یک کلمه رو هم درک نکرد! دانیال از چی حرف می زد؟ کی رو می خواست فراموش کنه؟ قبل از اینکه این سوالا رو به زبون بیاره، صدای دانیال مانعش شد.

- می دونم که گیج شدی. برات توضیح می دم، چون دیگه سکوت بسه و حالا می فهمم با این سکوت هیچی رو ثابت نکردم و نتونستم فراموشش کنم. همش عذاب پوچ بود! الان به استراحت نیاز دارم، فردا صحبت می کنیم.

از روی مبل بلند شد و پاکتی رو که روی میز بود برداشت و به طبقه ی بالا رفت. کتایون اون پاکت رو قبلا ندیده بود. با خودش فکر کرد اون مرد غریبه و این پاکت باید دلیل پریشونی دانیال باشن. حرف هاش پیچیده بودن و برای فهمیدنش هیچ راهی جز صبر کردن تا فردا رو نداشت. در سکوت به دو فنجون های قهوه ی دست نخورده که حالا هیچ بخاری از اون ها بیرون نمی اومد، خیره شد. سرد شده بودند!

***

فصل دوم

نورهای طلایی خورشید به چهره ی غرق خوابش تابیدند. چشماش رو باز نکرد، بلکه صورتش رو جمع کرد و روش رو برگردوند. دیشب افکار زیادی به ذهنش هجوم آورده بودن و رهاش نمی کردن. هنوز هم احساس می کرد این افکار مثل دستی بزرگ دور گلوش جمع شدن و سخت فشار می دن. از این فکر لحظه ای لرزید؛ پتو رو از روش به گوشه ی تخت پرت کرد و بعد چشماش رو باز کرد. اتاق مثل تمامی صبح های قبل با نور کاملا روشن شده بود.

شب گذشته با نگاه کردن به اون نامه، به دختری که احتمالا نویسنده اش بود، فکر می کرد. خاطرات شیرین و تلخ مثل پیچکی احاطش کرده بودن و تا دم دم های صبح برای یک خواب راحت آزاد نذاشتنش. هر چند، چند سال بود که خواب آروم جاش رو به کابوس داده بود!

از تخت بلند شد و رو به روی آینه ی اتاق ایستاد. به مردی که اون تو بود، نگاه کرد. چشم های قهوه ای تیره، موهایی روشن تر از چشم ها، پوستی گندمی، بینی و لبی متوسط، اندامی چهارشونه و قدی بلند.

دست راستش رو روی شیشه ی آینه گذاشت و تصویر درونش رو لمس کرد، انگشت اشارش رو به طرف موها برد. چند تار سفید گوشه ی شقیقه هاش رشد کرده بودند. می دونست که در سن سی و دو سالگی داشتن موی سفید مسخره است، اما نه برای اون که از وقتی به کشورش بدرود گفت و با کمک روانپزشک و قرص های اعصاب و آرامبخش تونسته بود به زندگیش ادامه بده.

هرگز روزهای اولی رو که به لندن اومده بود رو از یاد نمی برد. توی خونه می نشست و خاطرات ذهنش رو با دیدن عکس ها مرور می کرد. گاهی اون قدر اشک می ریخت که بی حال می شد و گاهی از عصبانیت وسایل رو می شکست، تلفن رو جواب نمی داد و از خونه بیرون نمی رفت.

یک روز که خیلی گشنگی بهش فشار آورد، به طرف آشپزخونه رفت؛ اما خریدهاش تمام شده بودن و مجبور بود بیرون بره. نزدیک ترین فروشگاه رو انتخاب کرد و خریدش رو انجام داد. وقتی که به سمت قفسه ی بیسکوییت ها رفت، پسری رو دید که شونه هایش می لرزیدند و به بسته ی بیسکوییتی که توی دستش بود، نگاه می کرد. از اونجایی که آدم کنجکاوی نبود و هیچ وقت به دیگران کاری نداشت، از کنارش رد شد تا ادامه ی خریدش رو انجام بده؛ اما از پشت سرش صدای افتادن جسمی رو شنید و به سرعت برگشت و پسر رو دید که روی زمین افتاده و بیسکوییت از دستاش ول شده.

کنارش رفت و زانو زد، پسر به سختی نفس می کشید و به بالای سرش نگاه می کرد. چشماش گشاد شده بودن. این صحنه اونو حسابی ترسونده بود و با صدای بلند در خواست کمک کرد، اما هیچ کس نیومد. تعجبی هم نداشت، چون ساعت یازده شب بود و هنگام ورود به فروشگاه تعداد کمی رو دیده بود، احتمالا همه خریدشون رو کرده و رفتن.

وقتی دوباره به طرف پسر برگشت، متوجه ی اشارش شد که به جیب شلوارش اشاره می کند و سعی داره با دستش اونو نشون بده. باید بهش کمک می کرد؛ دستاش رو داخل جیبش فرو کرد و استوانه ی کوچکی که در دستش قرار گرفت رو نگاه کرد، اون پسر آسم داشت! تکونش داد و داخل دهنش گذاشت و دکمش رو فشار داد. پسر به آرومی نفس می کشید و یک دقیقه ی بعد از جاش بلند شد. سرش رو بالا آورد و به اون نگاه کرد.

- بابت نجاتم ممنون!

- خواهش می کنم، مطمئنی که بهتری؟

- آره، ولی ای کاش بهتر نبودم. کاش اینجا نبودی تا تموم می شد!

با تعجب بهش نگاه کرد؛ فکر کرد حتما اونم مشکلی مثل خودش داره که می خواد بمیره! درست همون چیزی که اون می خواد. اون پسر جعبه ی بیسکوییت رو از زمین برداشت و با بغض بهش خیره شد! تصمیم گرفت بره تا اون بتونه توی خلوتش تنها باشه، اما نیرویی مانعش شد. یه درد مشابه و احساس همدردی باعث شد که جرات پرسیدن سوال رو به دست بیاره.

- شاید به من ربطی نداشته باشه، اما می شه بگی چرا می خوای زندگیت تموم بشه؟

جوابش سکوت بود!

نباید این سوال رو می پرسید و خودش رو ضایع می کرد، اون پسر اصلا در این دنیا نبود. پوزخندی زد و سبد خریدش رو برداشت تا بره. وقتی ازش دور شد، برگشت و نگاهش کرد؛ داشت آروم آروم به سمت دیگه ای از فروشگاه می رفت.

خریدهاش رو حساب کرد و از فروشگاه خارج شد، چند قدم بیشتر نرفته بود که دستی روی شونه اش قرار گرفت!

با تعجب برگشت و همون پسر رو دید، درون نگاهش هنوز غم موج می زد. 

- با من کاری داری؟

- می خوام جوابت رو بدم! موافقی تا خیابون بعد قدم بزنیم؟

شاید درست نبود که به راحتی حرفش رو باور کنده، از زمانی که به این شهر اومده بود مدت طولانی در خیابان ها وقتش رو نمی گذروند و به سرعت به خونه می رفت، اما باز هم حس هم دردی با اون پسر وجودش رو فرا گرفت و بهش دستور داد که پیشنهادش رو بپذیره.

با سر به او جواب مثبت داد و هر دو شونه به شونه ی همدیگه حرکت کردند. چند بار زیر چشمی نگاهش کرد و متوجه شد که هر بار دهانش رو باز می کنه، بلافاصله می ببنده، ظاهرا نمی دونست از کجا شروع کنه.

تصمیم گرفت که خودش سر صحبت رو باز کنه.

- خب، وقتی دیدم اون طوری کنار قفسه ها افتادی واقعا ترسیدم. قیافت اصلا خوب بودن رو نشون نمی داد. آسم بیماری خطرناکیه که باید بیشتر حواست رو جمع کنی!

به صورتش نگاه کرد. امیدوار بود که با این کارش اونو مجبور به حرف زدن کنه و این بار موفق شد.

- دوباره ازت ممنونم، راستش آسم من شدیده و گاهی اوقات که زیاد احساساتی یا هیجان زده می شم نفسم بالا نمیاد. تقریبا حس استفاده از دست ها و پاهام رو از دست می دم، حتی نمی تونم حرف بزنم و اگه مثل امروز خوش شانس باشم یه نفر کمکم می کنه تا نفس بکشم، عادی ترین کار دنیاست!

- هی، کسای دیگه ای هم هستند که این مشکل رو دارند، درمانی نداره؟

- اوه چرا داره؛ احساساتی و هیجان زده نشو!

- این اصلا آسون نیست. گاهی آدما از کنترل خارج می شن.

- همین طوره؛ اوه ببین من چقدر حواس پرتم که حتی اسمت رو نپرسیدم. من رایانم، رایان جنارد.

- توی این مورد مشابهیم، چون منم حواسم نبود. دانیال شریفی!

دستش رو جلو برد و دستش رو فشرد.

- اوه اسم فامیلت عجیبه، تو انگلیسی نیستی!

- درسته، من ایرانیم!

- چه جالب، من تا به حال از نزدیک با یه ایرانی حرف نزده بودم.

- پس اولین بارت رو تبریک می گم رایان!

هر دو لبخند زدند. هنوز نیمی از مسیر رو تا خیابان بعدی که یک تقاطع بود، اومده بودند. دانیال دلش می خواست قبل از اینکه مسیر رو تمام کنن از او درباره ی ناراحتیش بپرسد، اما از طرفی هم دوست نداشت که دوباره آغاز کننده ی صحبت باشد. 

خواستش زود برآورده شد، چون رایان شروع به حرف زدن کرد.

- حتما داری از خودت می پرسی که چرا من ناراحت بودم. حقیقتش اینه که من داشتم گریه می کردم، برای خواهرم!

قبل از اینکه ادامه ی صحبتش رو بگه، دانیال سریع پرسید:

- مگه برای خواهرت چی پیش اومده؟

- صبر کن پسر، وسط حرفم نپر!

از اینکه وسط حرفش پریده بود، هم شرمنده شد و هم تعجب کرد. سابقه نداشت که این قدر نسبت به موضوعی کنجکاو باشه. برای لحظه ای یاد خواهرش افتاد که همیشه ی خدا در حال فضولی کردن بود و هیچ وقت تا این حسش ارضا نمی شد، طرف مقابل رو رها نمی کرد.

با صدای رایان، از فکر خواهرش در اومد.

- من و خواهرم دوقلو بودیم، البته اون سه دقیقه زودتر از من به دنیا اومد. تمام دنیامون شبیه هم بود؛ گریه هامون، خنده هامون. همه جا با هم بودیم؛ توی خونه، توی خیابون، توی مدرسه، توی دانشگاه و همه جا، تمام رازهای همدیگه رو می دونستیم، تا اینکه یه روز تصادف کرد و اون...

دیگه نتونست ادامه بده و به هق هق افتاد. دانیال شونه هاش رو گرفت و سعی کرد اونو آروم کنه. فکر این که اون خواهرش رو توی یه تصادف از دست داده، دردناک به نظر می اومد.

رایان آروم تر شد و با وجود اشک هایی که صورتش رو خیس کرده بود، سعی کرد لبخند بزنه. دانیال حال اونو درک کرد و برای اینکه اونو زیر فشار بازگو کردن این خاطره ی تلخ قرار نده، ازش خواست که دیگه ادامه نده؛ اما رایان قبول نکرد.

- نه نه، باید حرف بزنم. خسته شدم از بس پیش این روانپزشک های احمق رفتم که می خوان با یه مشت قرص خواب آور سر و ته قضیه رو هم بیارن. نمی دونم چرا دارم بهت اطمینان می کنم و اینا رو می گم، اما تو مثل بقیه نیستی و انگار درکم می کنی! اشتباه می گم؟

با نگاهی پر از التماس، برای همدم اون بودن و امید به این که اونو یک دیوونه ندونه، بهش خیره شد.

دانیال با نگاه کردن به اون چشم ها خودش رو می دید که چقدر مثل اون ناامیده و فقط یک جفت گوش برای بیرون ریختن حرف های دلش که وجودش رو می سوزوند، نیاز داره.

- من درکت می کنم و به حرفات گوش می دم، خودت رو خالی کن.

رایان نفسش رو بیرون داد، همین جواب رو می خواست بشنوه. مکثی کرد و ادامه داد:

- وقتی خواهرم تصادف کرد، سریع رسوندنش بیمارستان و آزمایش و عکس برداری رو انجام دادند. من اولین کسی بودم که خبرم کردند و منم به سرعت رفتم اونجا. وقتی پدر و مادرم اومدند جواب آزمایش آماده شده بود. خواهرم فقط سرش خراش برداشته بود و دست چپش هم مو برداشته بود. آماده شده بودیم که کارای ترخیص رو انجام بدیم؛ ربکا، منظورم خواهرمه، اون مدام تکرار می کرد که حالش خوبه و لبخند می زد. دلش می خواست زودتر از اونجا بره بیرون، چون از بچگی از بیمارستان متنفر بود. دکتر اومد پیشمون و ...

نفس عمیقی کشید، اشک توی چشم هاش جمع شده بود.

- دکتر گفت آزمایش نشون داده که ربکا سرطان خون داره. همگی توی شک بودیم و فقط تونستم توی اون لحظه به خواهرم نگاه کنم و اشک بریزم. اونا گفتن که باید چند تا آزمایش دیگه هم بگیرند تا مطمئن بشند، اما همه ی جوابا مثل اولی بود، سرطان!

دیگه حرفی نزد و ساکت ایستاد. دانیال هم ایستاد؛ فکرش رو هم نمی کرد به جای تصادف، سرطان دلیل مرگ خواهرش بوده باشه. حرفی نزد، چون فکر می کرد با این کار ممکنه آرامش رایان رو بهم بزنه.

همون موقع بود که متوجه شد به تقاطع رسیدن. به طرف رایان برگشت تا خداحافظی کنه، رایان در حالی که با انگشتش جلوی سقوط اشک ها رو از چشمش می گرفت، باهاش دست داد. از همدیگه خداحافظی کردن و رایان بابت گوش دادن به حرف هاش، از دانیال تشکر کرد. بعد هر کدوم مسیر متفاوتی رو طی کردن تا به خونه برسن، در حالی که توی افکار غم انگیزی غرق شده بودند.

دانیال با صدای در از خاطراتش جدا شد و به طرف کتایون برگشت که سرش رو از لای در به داخل اتاق آورده بود و با لبخند بهش نگاه می کرد.

- ساعت هشت و بیست دقیقه است، بیا صبحونه بخور که بری شرکت.

- باشه، الان میام.

کتایون در رو بست و صدای قدم های روی پله نشون دهنده ی دور شدنش بود. دستی به صورتش کشید و بعد از شستنش، لباس هاش رو با کت و شلوار طوسی رنگی عوض کرد. کراوات طوسی و مشکیش رو بست و از اتاق خارج شد.

کتایون میز رو چیده و خودش کنار گاز ایستاده بود تا فنجون چایش رو پر کنه. دانیال میلی به غذا نداشت، اما چون دیشب زیاد غذا نخورده بود، لقمه ی کوچیکی گرفت، توی دهنش گذاشت و چای داغ رو آروم سر کشید. از خواهرش تشکر کرد و از خونه خارج شد تا یه روز تکراری دیگه رو شروع کنه.

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل سوم

خیابون های شلوغ لندن توی صبح زود، چیزی که واقعا از اون متنفره و اعصابش رو بهم می ریزه! بارون شدیدی در حال باریدن بود. پشت چراغ قرمز توقف کرد و به برف پاک کن که به سرعت در حال حرکت بود، نگاه کرد.

هفت سال قبل، روزی درست مثل امروز؛ بارون شدید، پشت چراغ قرمز و خیره به برف پاک کن! 

با کمک یکی از دوستای پدرش برای کار اقدام کرده بود. با مدرک فوق لیسانس معماری تونست توی یک شرکت طراحی داخلی مشغول به کار بشه و اون اولین روز بود، روزی که برای مصاحبه اومده بود. نمای شرکت و عکس هایی از پروژه های قبلیش که روی دیوارها بودن توجهش رو جلب کردن و نوای یک شرکت عالی و با سابقه رو به او دادن.

وقتی وارد شرکت شد، منشی اتاقش رو نشون داد که در واقع یک اتاق دو نفره توی قسمت طراحی بود. نمای اتاق و ترکیب رنگ های سفید، سرمه ای و نقره ای رو دوست داشت. روی صندلی پشت میز قرار گرفت و شروع به مطالعه ی پرونده ی مخصوص پروژه ی قبلی که روی میزش بود، کرد. چند دقیقه سپری شد که صدای باز شدن در رو شنید و پشت سرش صدای قدم هایی روی کف چوبی اتاق. سرش رو بالا آورد تا به همکارش سلام کنه، اما شخصی که وارد اتاق شده بود اونو متعجب کرد، اون رایان بود!

از جاش بلند شد و به سمتش رفت. رایان هنوز متوجه ی اون نشده بود، گویا فکر می کرد که هنوز توی اتاقش تنها کار می کنه. چند قدم مونده به وسط اتاق ایستاد و تک سرفه ای کرد. رایان که انتظار حضور فردی رو توی اتاق نداشت، ترسید و حسابی هول کرد! مشخص بود که حسابی از دیدنش جا خورده.

- سلام!

دانیال شروع به حرف زدن کرد تا اونو از اون حال خارج کنه، اما انگار اون هنوز هم توی شوک بود.

- خب آه ... مثل اینکه منو نشناختی!

- اوه چرا شناختمت، اما اصلا تصورشم نمی کردم که اینجا ببینمت!

- منم همین طور. من برای کار اومدم و دیروز استخدام شدم!

رایان از پشت میز کنار رفت، به طرفش حرکت کرد و با همدیگه دست دادند.

- از دیدنت خوشحالم دن ... دنیل ... آه اسمت همین بود دیگه، درسته؟

- دانیال، اما تو راحت باش و بهم بگو دنیل!

- باشه، خب دنیل فکر می کنم که یک هفته ای از اولین باری که همو دیدیم می گذره، نه؟

- آره، یه هفته شده. تو اینجا کار می کنی؟ فکر نمی کردم مثل من معماری خونده باشی!

- منم همین طور.

- حالا با هم همکاریم، مگه نه؟

- آره، چی از این بهتر! بیا بریم بهت کار جدیدمون رو نشون بدم. اوه پسر، سرمون حسابی شلوغه!

هر دو مشغول به کار شدند و دانیال تا پایان ساعت شرکت در کنار رایان اصلا احساس ناراحتی نکرد، شاید این شغل به اون کمک می کرد که دیگه به گذشته فکر نکنه و تمام حواسش رو روی آینده ای بهتر متمرکز کنه.

از وقتی که با رایان همکار شد، فهمید که آدم با انرژی و سخت کوشیه. کسی که با اون توی شرکت کار می کرد، با اون کسی که توی فروشگاه در حال گریه کردن دیده بود، زمین تا آسمون فرق می کرد. می تونست حدس بزنه که اون قبل از مرگ خواهرش، چقدر آدم بانشاطی بوده، اما با رفتن ربکا همه چیز برای اون تغییر کرده و حساس تر شده!

با صدای بوق ماشین پشت سرش، از گذشته دور شد و به چراغ سبز چشم دوخت. ترمز دستی رو خوابوند و حرکت کرد.

وقتی که به شرکت رسید، دستی برای نگهبان تکون داد و به سمت پارکینگ رفت. ماشین رایان رو از دور تشخیص داد و کنارش پارک کرد. سپس پیاده شد تا به طرف آسانسور بره. وقتی داخل شد، دکمه ی هشت رو فشار داد و به درها که بسته می شدن، نگاه کرد. در آخرین لحظه دستی مانع بسته شدن درها شد و تونست چهره ی یه دختر رو ببینه که سریع وارد آسانسور شد و کنارش جا گرفت. توی دلش آهی کشید و به شانسش لعنت فرستاد که هیچ وقت همیارش نیست! بعد پوزخندی زد و با خودش گفت، معلومه که شانس همیارش نیست و همیشه به اون پشت پا زده، وگرنه الان اوضاعش این نبود!

دختری که کنارش ایستاده بود، اسمش جین ویان بود. یه دانشجوی معماری که با دو نفر دیگه برای انجام پرژه ی پایان نامه شون، با شرکت اون ها همکاری می کردن و هم به دنبال کسب تجربه بودن. از همون روز اول که اومده بودن همین جین مدام براش دردسر درست می کرد و همه جا جلوش سبز می شد. با این که چند بار تذکر داده بود، اما از رو نمی رفت!

یه بار به بهانه ی ایراد توی نقشه هاش و سوال هایی مسخره که به درد دانشجوی ترم اول می خورد، به دفترش اومده بود و یک ساعت مخش رو به کار گرفته بود و آخرش با لبخندی مسخره رفته بود. می دونست که هیچ کدوم از جواب هایی که برایش توضیح داده رو یاد نگرفته، چون تموم حواسش روی چهرش متمرکز شده بود. انگار نقشه و مختصات توی چشماش بودن!

امروز هم این دختر با همون لبخند مسخرش بهش خیره بود. نفسش رو صدادار بیرون داد و با خودش گفت، امروز دیگه نمی تونه تحملش کنه و اگه خواست بهش نزدیک بشه، باید حسابش رو باهاش تسویه کنه تا بفهمه هیچ علاقه ای بهش نداره.

در آسانسور باز شد و اون با عجله ازش خارج شد تا زودتر از جین به دفترش برسه و از دستش خلاص بشه، اما اون داشت به سرعت پشتش می اومد و با اون هم قدم شد. وارد شرکت شد و به طرف منشی رفت؛ قبل از اون که به میزش برسه، اون سرش رو بالا آورد و وقتی که جین رو کنارش دید، چشماش گرد شد و بعد، از خشم به آتیش کشیده شدن. می تونست تصور کنه که جین با اون لبخندش سعی داره به منشی بفهمونه که با اون وارد شرکت شده و بالاخره اونو به دست آورده. منشی هم که مدت ها بود چشمش اونو گرفته و هر بار با کلی عشوه باهاش حرف می زد، حالا خونش به نقطه ی جوش رسیده و بعد از ساعت کاری به جون جین میفته.

از این فکر خندش گرفت که خیلی ماهرانه اونو قورت داد و محکم جلوی منشی ایستاد و گفت:

- پیغامی نداشتم؟

منشی دوباره به حالت اولیه ی خودش برگشت و با لبخند دندون نمایی جواب داد:

- خیر آقای مهندس، فقط اینکه مهندس جنارد باهاتون کار واجب دارند و توی اتاقشون منتظرند.

- بسیار خب.

خواست به طرف اتاقش بره که نگاهش به جین افتاد. نمی دونست چرا، اما دلش خواست اونو جلوی منشی ضایع کنه تا با این کار به اون بفهمون ازش خوشش نمیاد.

- برای چی هنوز اینجا ایستادید خانم ویان؟

جین اول هول کرد، ولی بعد آروم پاسخ داد:

- می شه بریم اتاقتون؟ چند تا سوال دارم!

- نه نمی شه، از این به بعد تمام سوال هاتون رو توی گروه طراحی مطرح کنید و وقت منو نگیرید. در ضمن اگه یادم باشه شما و دو نفر از دوستاتون تا دو هفته ی دیگه اینجا مهمون ما هستید، درسته؟

جین که از حالت صورتش به راحتی می شد فهمید که با یادآوری دانیال حالش گرفته شده، گفت:

- البته، اما بعد من میام تا اینجا همکاری کنم؛ اینجا شرکت خوبی برای استخدامه!

- حق با شماست، شرکت ما معتبره و ما با هر مهندسی کار نمی کنیم. شما هم جزو کسایی نیستید که توی لیست خوب ها قرار می گیرند. اینو می شه از سوال هاتون فهمید، پس زیاد به استخدام در اینجا فکر نکنید!

منتظر جواب جین نموند و با پوزخندی که روی لبش بود، به طرف اتاقش رفت. در رو باز کرد و داخل شد. می تونست حدس بزنه که جین به سمت اتاقش می ره و گریه می کنه، چون دقیقا مثل بچه ها بود. در حالی که منشی از خوشحالی توی پوست خودش نمی گنجید!

دانیال روی صندلی پشت میزش نشست و به اون تکیه داد. می دونست که باید به اتاق رایان بره، اما قدرت اینکه از جایش بلند بشه رو نداشت. خسته بود، خیلی خسته. اون نامه هنوز ذهنش رو به بازی گرفته بود و لحظه ای رهاش نمی کرد. اگه از طرف همون کس باشه، که امکانش زیاد نبود، نمی دونست که باید چکار کنه. یعنی بعد از این هشت سال ازش چی می خواد که به سراغش اومده؟ سرش رو تکون داد تا افکارش رو دور کنه. دلش نمی خواست زندگی آرومی که در اینجا، بعد از کلی دردسر ساخته، خراب بشه. دلش نمی خواست که فکر کردن دوباره به اون، اونو مثل یک روانی به اون روزهای پر از درد و فریاد برگردونه. 

نه نمی خواست! مجبور نبود که اون نامه رو بخونه. همین امشب که به خونه برمی گشت، پارش می کرد و توی سطل زباله می انداخت. اما ... اگه چیز مهمی باشه چی؟ اگه اتفاقی براش افتاده باشه چی؟ باید نامه رو بخونه!

دوباره فکر اول مثل آتیش توی سرش زبونه کشید. کسی که نامه رو داد برادرش بود، پس حتما اگه اتفاق مهمی بود، بهش می گفت. پس چیز مهمی نیست و فقط جملات بی ارزشی هستن که روی کاغذ نوشته شدن. تصمیمش رو گرفت، نامه رو نمی خوند. این بهترین راه بود که بتونه همچنان فاصلش رو با گذشته و خاطراتش حفظ کنه. 

سرش رو تکونی داد و چشمش به ساعت روی دیوار افتاد. نیم ساعت بود که داشت فکر می کرد. اوه، باید رایان رو می دید! سریع از جاش بلند شد و از اتاق بیرون رفت. به طرف اتاق رایان که در سمت راست اتاق خودش بود، رفت و تقه ای زد. صدایی نشنید، در رو باز کرد و داخل شد. رایان رو ندید. به طرف منشی رفت و ازش درباره ی رایان پرسید، منشی مطمئن بود ندیده که اون از اتاقش بیرون اومده باشه. دانیال توی اتاق رایان رفت، که تا وقتی اون بیاد همون جا بمونه. 

نزدیک به یک ربع اونجا بود و در طول اتاق قدم می زد که رایان از در وارد شد و با عجله به سمت میز کارش رفت و نقشه ی روی اون رو برداشت. هنوز دانیال رو ندیده بود. نقشه رو لوله کرد و دفترچه ی کنارش رو هم توی جیبش گذاشت. برگشت تا از اتاق خارج بشه که دید دانیال با لبخند رو به روش ایستاده. 

هین بلندی کشید و دستش رو روی قلبش گذاشت. با چشمایی گرد شده به دانیال نگاه کرد. اون که از قیافه ی رایان خندش گرفته بود، لبخندش عمیق تر شد؛ اما حواسش بود که بلند نخنده، چون اون وقت رایان رو عصبانی می کرد. 

- سلام، تو اینجا چکار می کنی؟

کم کم اخمی بین ابروهای رایان ظاهر شد و با لحنی که معلوم بود حسابی شاکیه، گفت:

- من یا تو؟ ناسلامتی اینجا اتاق منه. 

- خیلی خب حالا ناراحت نباش بابا؛ با من چکار داشتی؟

- الان دیگه کاری ندارم، آخه الان وقت اومدنه؟

- باور کن حواسم نبود. 

- اِ؟ حواست کجا بود شیطون؟ کدوم جوجویی پیشت بود؟

- کارای خودت رو به من نسبت نده!

- خب بابا من آدم بده. حالا واقعا کجا بودی؟

- توی اتاقم!

- آهان ... گرفتم پس. این جین هم پیشت بود، نه؟ واسه همین حواست پرت شد؟

- برو بابا، هیچ کس هم نه همین جین! من می گم ازش خوشم نمیاد، اون وقت تو منو هل می دی طرفش؟ اسم خودتو می ذاری دوست؟

- باشه من اشتباه کردم، حالا بیا بریم شرکت استار برند که یه معامله ی توپ جوش بدیم!

- می خوایم با استار برند قرار داد ببندیم؟ وای این عالیه! 

- می دونم، یه تجربه ی عالی برامون می شه؛ تازه کلی هم پول توشه. حالا زود باش بریم که جلسه دیر شد. 

با هم از شرکت خارج شدند تا به سمت شرکت مورد نظر حرکت کنن. هر دو سوار ماشین دانیال شدند. در طول راه، رایان درباره ی گفتگویی که با اون شرکت داشت، به دانیال گفت و نقشه ای رو که قراره به اون ها معرفی کنن رو بهش نشون داد. 

- من فکر کردم که این نقشه بهتره، چون کار هر دو تامونه. 

- آره منم موافقم. راستی چرا امروز توی اتاقت نموندی تا من بیام؟

- چون تو دیر کردی، منم رفتم قسمت بایگانی تا ببینم کدوم نقشه ها بهتره که با خودمون ببریم. سه تا کار رو انتخاب کردم و آخرین کارم هم توی اتاقم بود که وقتی برش داشتم، تو رو دیدم و یه نصفه سکته رو زدم!

- من از منشی پرسیدم که کجایی، اما اون گفت که باید توی اتاقت باشی. من تعجب کردم که نیستی. از پنجره رفت و آمد می کنی؟

- این منشی رو دیگه باید اخراجش کنیم. هم کارها رو درست انجام نمی ده، هم اینکه همش داره با تلفن حرف می زنه. امروزم که کلا منو ندید!

- باشه، فقط خودت بهش بگو. 

- همه ی کارای سخت مال منه؟! باشه می گم. 

دانیال خنده ای کرد و همون موقع بود که به مقصد رسیدند. ماشین رو گوشه ای پارک کرد و با همدیگه به طرف در ورودی حرکت کردند. 

اولین باری که به اینجا اومده بودند، دو سال پیش بود. هنگامی که همراه با دوست صمیمیش رایان، از شرکتی که کار می کردند استعفا دادند و با سرمایه ای که داشتند، شرکت کوچکی رو به مدیریت هر دوشون تاسیس کردند. حالا شرکتشون یکی از بهترین ها در معماری داخلی بود. اما دو سال پیش که هنوز به این شهرت نرسیده بودند، به استار برند اومدن تا با اون ها قرارداد ببندند. به دلیل کوچیک بودن و شهرت نداشتشون، شرکتشون به اسم رز آرتن تونست این قرارداد را به دست بیاره. 

امروز اون ها با غرور وارد جلسه شدند و از اینکه خود استار برند تصمیم به همکاری با اون ها گرفته بود، بسیار خوشحال بودند. 

قرارداد رو بستن و مبلغ زیادی رو هم به عنوان دستمزد تعیین کردند. سپس هر دو در حالی که لبخند به لب داشتند، از اونجا خارج شدند. 

***

فصل چهارم

روی آخرین صندلی ردیف آخر کلاس نشسته بود و خیره به استاد نگاه می کرد؛ اما فکرش مشغول به حلاجی کردن رفتار پریشون و عجییب امروز صبح دانیال بود. کاملا راحت فهمیده بود که مسئله ای برادرش رو ناراحت کرده. امشب هر طور که شده باید باهاش صحبت می کرد، تا بالاخره این حس کنجکاوی که همیشه گریبان گیرشه رو آروم کنه. 

اما مسئله ی نگران کننده براش اینه که خودش هم نمی دونست امشب در چه موردی با همدیگه صحبت می کنن! از وقتی که خونه رو به قصد دانشگاه ترک کرد، تا حالا که توی کلاس نشسته، این افکار مثل خوره به مغزش حمله ور شدن. 

با ضربه ای که از پشت بهش خورد به خودش اومد و سعی کرد نگاهش رو به استاد بده؛ اما اونو در حال خارج شدن از کلاس دید. به عقب برگشت و سِرینا رو دید که با گره ای بین ابروهای بلوندش، بهش خیره شده. به هیچ وجه حوصله ی کل کل دوباره باهاش رو نداشت. کتاب و کیفش رو برداشت و به طرف در حرکت کرد تا خارج بشه. وقتی که به در رسید، به سرینا نگاه کرد که همچنان سر جاش ایستاده و به جای گره ی ابرو توی صورتش، بهت زدگی توی چشماش دیده می شه. 

بهش اشاره کرد که دنبالش بیاد و خودش از کلاس خارج شد. با قدم هایی بلند توی راهروی دانشگاه حرکت می کرد، از جلوی آزمایشگاه شیمی گذشت؛ پیچ سمت راست رو رد کرد و به سرعتش افزود. در انتهای راهرو دروازه ی ورودی رو دید؛ به طرفش دوید و خودش رو به محوطه ی سبز دانشگاه رسوند. 

درختای سبز رنگ که حالا به رنگ های فصل پاییز در اومده بودن؛ بعضی برگ ها نارنجی، بعضی زرد و حتی قهوه ای. کیفش رو از روی شونش سر داد و روی زمین انداخت. خودش رو روی چمن ها رها کرد و به افرادی که مثل اون داشتن از پارک دانشگاه استفاده می کردن، نگاه کرد. مردمک چشم هاش از فردی به فرد دیگه، از درختی به درخت دیگه و گاهی از مجسمه ای به مجسمه ی دیگه در رفت و آمد بودند. 

نگاهش رو به مجسمه ی مورد علاقش دوخت. یک سرباز یونانی با لباس جنگی، مربوط به دوره ی آشیل «بزرگترین و قدرتمند ترین قهرمان یونان باستان». همیشه به تاریخ یونان باستان علاقه داشت، به همین دلیل هم رشته ی تاریخ رو انتخاب کرد و در شاخه ی تاریخ یونانیان و رومیان باستان در حال تحقیق بود. دلش می خواست استاد دانشگاه بشه و در کنارش مقالات خودش رو چاپ کنه. 

در همین حال بود که احساس کرد شی بزرگ و سنگینی اونو از پشت هل داد و روی کمرش قرار گرفت. زیر اون وزن سنگین در حال له شدن بود و نفسش بند اومده بود. به زور اونو از روی خودش کنار زد و صاف نشست. کسی که روش نشسته بود، در واقع سرینا بود. موهاش رو از جلوی چشم هاش کنار زد و با اخم بهش خیره شد. 

- مگه تو مریضی که میای روی کمرم می شینی؟ شایدم کوری که منو به جای صندلی دیدی؟

سرینا لبخندی زد و دست کتایون رو توی دستاش گرفت، سپس به آرامی گفت:

- کتی جونم، خوشگلم، بیا دیگه. آخه اگه تو توی تولدم نباشی که مزه نمی ده، تو بهترین دوستمی!

کتایون کلافه دستش رو از لای دستانش بیرون کشید و نفسش رو با صدا بیرون داد.

- من که بهت گفتم نمی تونم بیام. هنوز تحقیقی رو که استاد اسمیت هفته ی پیش بهمون داده بود رو تموم نکردم. تازه این آخر هفته باید خریدای ماه رو انجام بدم، توی خونه دیگه هیچی نداریم. داداش منم که هیچ وقت خرید نمی ره. کلا سرم شلوغه، واقعا نمی تونم!

سرینا با ناراحتی روش رو برگردوند، انتظار نداشت که کتایون برای اومدن به جشنش بهونه بیاره. از هفته ی پیش مرتب به اون اصرار می کرد، اما جوابش یکی بود ... نه!

کتایون از جاش بلند شد و وسایلش رو برداشت. به طرف سرینا برگشت و گفت:

- امشب باید در مورد یه موضوع مهم با داداشم صحبت کنم؛ بعد از اونم می رم ببینم برای این تحقیق چی می تونم پیدا کنم. راستی فردا چه کلاسی داریم؟

سرینا از شنیدن حرف هاش امید پیدا کرد که می خواد به جشن بیاد، به سرعت گفت:

- اصلا کلاس مهمی نیست؛ تاریخچه ی بقایای ظروف یونانی. بچه ها می گن چون نزدیک تعطیلات کریسمسه، استاد کلاس رو تعطیل می کنه. 

کتایون به آرومی سرش رو تکون داد. حق با اون بود، درسی آسون که اگه کلاس نمی رفت زیاد مهم هم نبود، پس فردا صبح می تونست برای خرید به فروشگاه بره و عصر هم به دنبال یک لباس مناسب بگردده. سرینا دوست صمیمی اون به حساب می اومد، پس باید حسابی به خودش می رسید. با این حساب می تونست خودش رو برای پس فردا، یعنی جمعه آماده کنه. 

به قیافه ی مظلوم سرینا نگاه کرد. موهای فرفری و طلایی اش که تا کمرش می رسید و همیشه اون ها رو روی شونه هاش رها می کرد. پوست سفید با چند تا کک و مک کمرنگ روی بینی کوچیکش؛ چشمای سبز و لب های صورتی. در کل قیافه ی بامزه ای داشت. اون آلمانی بود و از سن پونزده سالگی با خانواده اش به لندن اومده بود. 

کتایون از سال اول دانشگاه با اون دوست بود؛ و تمام لحظه های خوب دانشگاه رو با اون گذرونده بود. 

دلش خواست که کمی اذیتش کنه، برای همین قیافه ی ناراحتی به خودش گرفت و گفت:

- عزیزم ... فکر نمی کنم بازم بتونم بیام. آخه هر چی فکر می کنم می بینم بازم وقت برای کارام کم میارم. متاسفم!

در طول صحبتش لبخند موزیانه اش رو مخفی کرد، سرینا به سرعت خشمگین و بلند شد. زیر لب با خودش به آلمانی حرف می زد، کتایون حتم داشت که داره بهش فحش می ده. سرینا از کنارش رد شد و به طرف راهروی کلاس ها رفت؛ اما قبل از اون که خودش رو به اون جا برسونه، کتایون از پشت لباسش رو گرفت و به عقب کشید. 

- حالا قهر نکن بابا، شوخی کردم باهات. پس فردا بنده سر ساعت پنج، جلوی خونتونم. فردا هم دانشگاه نمیام!

سرینا به طرف اون برگشت و بوسه ای روی گونش گذاشت. کتایون دستش رو گرفت تا با همدیگه به کلاس بعدی برن. 

***

فصل پنجم

کلید رو درون قفل چرخوند، داخل خونه شد و در رو پشت سرش بست. پالتو و چکمه هاش رو در آورد و گوشه ی راهرو روی صندلی چوبی انداخت. پله ها رو طی کرد و به اتاقش رفت و کیفش رو روی تخت پرت کرد. همیشه وسایلش رو دور تا دور خودش پخش می کرد، حوصله ی نظم و ترتیب دادن رو نداشت. 

مادرش چقدر از دستش حرص می خورد و سعی داشت که دخترش رو مجاب به منظم بودن کنه، اما همیشه با شکست مواجه می شد؛ تا اینکه بالاخره رهاش کرد تا همون طور که دوست داره باشه؛ چون فهمیده بود نمی تونه کتایون رو عوض کنه. 

چقدر دل تنگ مادرش بود، تقریبا سه ماه از آخرین باری که به ایران رفته بود، می گذشت. می دونست که تا تعطیلات کریسمس که حدود یک ماه دیگه است، نمی تونه به ایران بره؛ چون یک غیبت دیگه توی کلاساش، مساوی با اخراجشه. 

سرش رو دور تا دور اتاقش چرخوند و چشماش روی ساعت ثابت موند. ساعت هفت غروب بود. دانیال تا یک ساعت دیگه می اومد، باید شام رو آماده می کرد. شرکت برادرش همیشه تا پنج عصر باز بود؛ اما امروز با کتایون تماس گرفته و خبر داده بود که یک نقشه ی خیلی مهم زیر دستشه و باید تا سه روز دیگه اونو آماده کنه و دیرتر به خونه میاد!

قبلا به شرکتش رفته بود و می دونست که اون جا رو با بهترین دوستی که در لندن داره، یعنی رایان، شریکه. رایان رو تا حدودی می شناخت. پسر خوشتیپ و جذابی که شخصیت مودبی داشت و هر جا که قدم می ذاشت، شادی رو به اونجا می برد. همیشه مکالماتش با رایان در مورد اتفاقات دانشگاه خودش و شرکتش بود. می دونست که اون خواهرش رو از دست داده و ضربه ی روحی بدی داشته، فقط امیدوار بود که رایان اونو به چشم خواهرش نبینه، چون خودش هرگز نمی تونست به این چشم به اون نگاه کنه! 

سرش رو تکون داد. نباید از رفتار خوب رایان با خودش سو استفاده می کرد، مخصوصا اینکه تقریبا مطمئن بود رایان به اون فکر نمی کنه؛ چون از دانیال شنیده بود که دوست دخترهای زیادی داشته و به تازگی با یکی از اون ها خیلی صمیمی شده. دانیال که معتقد بود رایان به حضور یک زن در زندگیش نیاز داره تا آرامش رو احساس کنه. 

کتایون با خودش فکر کرد، ای کاش اون زن من باشم. من دختر پر طرفداری هستم؛ هم در دانشگاه و هم در مهمونی های دوستانه! شاید اگر رایان هم اونو درست می دید؛ نه به عنوان خواهر دوستش، نه به عنوان دختر کوچولویی که با برادرش زندگی می کنه و نه به عنوان دختری که که یازده سال ازش کوچیک تره؛ فقط به عنوان یک دختر! اون وقت شاید می توانست نگاه های پر از عشقش رو تشخیص بده!

آه عمیقی کشید تا شاید از سوزش سینش کم بشه، اما مثل همیشه هیچ دردی از دردهاش کم نشد. 

شام ... باید شام رو آماده می کرد. کنسرو غذای آماده ای رو از کابینت درآورد و داخل ظرفی ریخت، بعد اونو توی مایکروویو گذاشت و سالاد رو هم آماده کرد. 

فنجون قهوه ای برای خودش ریخت و به اتاقش رفت تا روی تحقیقش که عقب افتاده بود، کار کنه. 

سرش رو بالا آورد و پشت گردنش رو ماساژ داد، ساعت هشت و نیم رو نشون می داد. صدای در رو نشنیده بود، پس دانیال هنوز نرسیده!

به طبقه ی پایین رفت. حدسش درست بود، دانیال می بایست هنوز توی شرکت باشه. شونه ای بالا انداخت و برای خوردن شامش به آشپزخونه رفت. بعد از تموم کردن غذاش، ظرف ها رو داخل سینک گذاشت و سالاد و غذای دانیال رو هم توی یخچال قرار داد. 

هنوز چند صفحه از تحقیقش مونده بود. چند روز پیش از دانیال خواسته بود که با پرینترش چند عکس رو که الان لازم داشت، پرینت بگیره. به اتاق دانیال رفت تا اون ها رو پیدا کنه. 

در اتاق رو باز کرد و کلید برق رو زد. نور کمرنگ مایل به قرمزی اتاق رو روشن کرد. این اتاق همیشه کم نور بود. به طرف میز کار برادرش رفت و عکس هاش رو که گوشه ی اون بودن، برداشت. وقتی داشت از اتاق بیرون می رفت، چشمش به پاکت نامه ای خورد که روی میز کنار تخت افتاده بود. همون پاکتی بود که برادرش دیروز اونو توی دستاش می فشرد، از پارگی گوشه ی پاکت این رو فهمید. با خودش فکر کرد، چرا دانیال هنوز اونو باز نکرده؟ نمی تونست یک نامه ی کاری باشد، اگر اشتباه نکنه، این نامه رو اون پسر دیروزی آورده. شاید همین نامه برادرش رو پریشون کرده است. 

هیچ وقت توی کارهای برادرش فضولی نمی کرد، چون دانیال به دلیل تفاوت سنی ده سالشون این اجازه رو به اون نمی داد. حتی این تفاوت سن باعث شده بود وقتی که دیگران اونو دختری بزرگ و عاقل ببینن، دانیال همچنان اونو دختر کوچولوی خانواده می دید. این مسئله فاصله ای طولانی و عمیق بین اون ها ایجاد کرده بود که اجازه ی راحت بودن در بازگو کردن مسایل رو به اون ها نمی داد.

اما ... حالا چیزی در درونش اونو به سمت اون پاکت می کشید. به سرعت بر داشتش تا بازش کنه، نمی توانست چیز مهمی باشه؛ وگرنه برادرش همون دیشب می خوندش. 

هنوز نامه ی بسته توی دستاش قرار داشت که صدای در رو شنید! هول کرد و نامه رو سر جایش گذاشت. از اتاق بیرون رفت و به اتاقش وارد شد. نفس نفس می زد. 

همین یک دقیقه ی پیش می خواست نامه ی برادرش رو بدون اجازه باز کنه. کارش درست نبود؛ باید بی خیال نامه بشه. 

عکس ها رو روی میز پرت کرد و به آشپزخونه رفت؛ دانیال اونجا نبود. اونو در حالی که روی مبل همیشگیش کنار شومینه نشسته بود، پیدا کرد. 

دوباره برادرش در اعماق تفکراتش غرق شده. به آرومی روی مبل رو به روش نشست و سلام کرد. دانیال سرش رو به طرفش برگردوند و پاسخش رو داد. 

- چقدر دیر برگشتی! شام خوردی؟

- امروز با یه شرکت جدید قرارداد بستیم، واسه همین داریم روی نقشه هاش کار می کنیم؛ شام هم توی دفتر خوردیم!

- خسته نباشی؛ تا الان تنها کار می کردی؟

- نه ... رایان هم بود. از بس خسته بود، یه یک ساعتی زودتر از من رفت خونه!

کتایون سرش رو پایین انداخت و لبخند کوچیکی زد. می دونست که رایان خیلی خواب آلوده. با صدای دانیال سرش رو بالا گرفت.

- چرا تا الان نخوابیدی؟

- دارم تحقیقم رو می نویسم. راستی، بابت عکس ها ممنونم. 

دانیال لبخندی زد و سرش را تکان داد. 

- دانیال ... می شه ... اومم ...

- حرفت رو بزن. 

- گفتی امشب می خوای باهام حرف بزنی؛ می شه شروع کنیم؟ خیلی کنجکاوم!

دانیال سرش رو به نشونه ی مثبت تکون داد، اما فقط خودش می دونست که به هیچ وجه آماده ی صحبت درباره ی گذشته نیست!

کتایون آروم نشسته بود و تمام حواسش رو جمع کرده بود تا خوب به حرف هاش گوش بده. 

- موضوع مال ده ساله پیشه. تو بچه بودی، دوازده سالت بود و اون قدر توی دنیای کودکانه و شاد خودت غرق شده بودی که یادت نمیاد. من تازه آزمون ارشد قبول شده بودم. معماری، دانشگاه گیلان. خیلی خوشحال بودم که توی استان خودم قبول شدم، دوستمم بود. بهرام، یادت میاد؟

- آره، پارسال که رفتم ایران یه بار دیدمش!

- اون بهترین دوستم از دوره ی دبیرستان بود. هنوزم بهترین دوستمه؛ هر چند که فقط گاهی تلفنی یا از طریق اینترنت با هم ارتباط داریم، اما اون همیشه همیار و رازدار من بوده؛ ولی من از طریق همون با ساحل آشنا شدم!

- ساحل کیه؟

دانیال نگاهی به شعله های آتیش انداخت، واقعا ساحل کی بود؟ کسی که آرامش رو بهش هدیه داد؛ یا کسی که این همه سال آرامش رو ازش گرفت؟ کسی که با نگاه به چشماش عشق رو در تمام سلول های بدنش حس کرد؛ یا کسی که در آخرین دیدار نفرت و سردی رو با همون چشم ها به طرفش پاشید؟

خودش هم نمی دونست حالا ساحل برای اون چه مفهومی داره! ساحل آرام زندگیش که در طوفان گذر زمان، پرخاشگر و سرد شد و در نهایت اونو از خودش روند!

دوباره سردردش با این فکرها اوج گرفت. سرش رو بین دست هاش گرفت و فشرد. کتایون هنوز جوابی نگرفته بود؛ اما با دیدن حالش سریع بلند شد تا قرص هاش رو بیاره. 

به اتاق دانیال رفت؛ قرص های توی کشوی میز کنار تخت رو برداشت. نامه رو هم برداشت و به طبقه ی پایین رفت. اون نامه مطمئنا به گذشته ربط داشت! 

***

فصل ششم

دو تا از قرص ها رو توی دهنش گذاشت و با لیوان آبی که کتایون به دستش داده بود؛ اون ها رو فرو داد. آرامبخش ها تا ده دقیقه ی دیگه اثر می کردند و به دستان خواب می سپردنش. 

کتایون آشفته کنارش ایستاده بود. می دونست که یک حمله ی عصبی دیگه برای دانیال اتفاق افتاده. در این سه سالی که با اون توی لندن زندگی می کرد، بارها این اتفاق رو تجربه کرده بود. آخرین باری که دکترِ دانیال با اون صحبت کرده بود؛ صریحا گفته بود که این حملات ممکنه هر دفعه شدیدتر باشن و اگر قطع نشن، پس از مدتی اونو تبدیل به یک بیمار روانی می کنن و اون ها هیچ چاره ای جز نگه داریش توی مراکز مجهز ندارن!

دلش نمی خواست برادرش رو در همچین مکانایی ببینه. نگاهی بهش انداخت و متوجه شد که داروها اثر کردن. پلک های دانیال روی هم افتاده بودند و مثل پسر بچه ی بی گناهی خوابیده بود. 

دستاش رو به طرف پیشونیش برد و چند تار موش رو که افتاده بودن، به عقب روند. ای کاش دلیل رفتار برادرش توی این چند سال رو می دونست. خانوادش هرگز حرفی در این مورد نمی زدن؛ اما نگرانی همیشه توی چشماشون وجود داشت. 

تا اونجایی که به خاطر داشت، دانیال همیشه شاد، شیطون و خندون بود؛ اما از وقتی که امتحان کارشناسی ارشدش رو داد، همه چیز تغییر کرد. با کسی حرف نمی زد؛ سر هر مسئله ای که باب میلش نبود داد و فریاد راه مینداخت. حتی یک بار که داشت با ماشین اسباب بازی دانیال، که در واقع جزو وسایل مورد علاقش بود، بازی می کرد؛ اونو اتفاقی شکست و وقتی دانیال برگشت، به قدری عصبانی شد که دستش روی گونه ی کتایون پایین اومد. تا دو روز گونش درد می کرد و اون چون هیچ وقت برادرش رو این طور ندیده بود؛ به شدت گریه می کرد و حتی قول داده بود که دیگه باهاش حرف نمی زنه؛ اما دانیال با گرفتن عروسک و شکلات، از دلش در آورد. 

از اون روزها به بعد دانیال عوض شد؛ گوشه گیر و کم حرف! تا اینکه بعد از مدتی طولانی، با پدر و مادرش دعوا کرد. یک بار نبود؛ تا چند روز می تونست صدای فریادهای پدرش و دانیال رو از طبقه ی پایین بشنوه. همیشه از لای در اتاقش با ترس به اون ها گوش می داد! اون موقع تازه چهارده ساله شده بود و همه اونو هنوز بچه می دونستن، کسی به اون چیزی نمی گفت و اون هم دلیل این بحث ها رو نمی فهمید. 

یک هفته بعد از آخرین دعوا، با فکر این که دیگه تموم شده و خانوادش مثل همیشه شدند؛ به بازی های کودکانه و تفریح با دوستاش ادامه داد و مسئله رو به فراموشی سپرد. 

اما دانیال تصمیم گرفته بود که از ایران بره و هرگز برنگرده. پدرش ناراحت بود از اینکه پسرش یه دلیل درست برای رفتن نداره؛ مادرش اشک می ریخت و از پسرش می خواست بهش بگه که چرا این مدت ناراحت بوده؛ کتایون گریه می کرد و توی بغل برادرش ناله می زد که اونو ترک نکنه. اما اون رفت و توی این هشت سال هیچ کدوم از اصرارهای خانواده نتونسته بود اونو به ایران برگردونه. 

دانیال به خواب عمیقی فرو رفته بود. کتایون هم روی کاناپه ی مقابل خودش رو جمع کرده بود و سعی داشت به فردا و خرید یه لباس و هدیه ی مناسب برای تولد سرینا فکر کنه. بعد از چند دقیقه خواب چشمان اون رو هم ربود.

صدای آهنگ ملایمی توی گوشش طنین انداخت؛ آهنگ موبایلش بود. چشماش رو به آرومی باز کرد، اما دوباره پلک هاش روی هم افتادن؛ هنوز کاملا هوشیار نشده بود. باید بلند می شد و جواب تلفن رو می داد. حتما از شرکت بود! صدای آهنگ قطع شد. 

با حرکت کوچیکی که به بدنش داد، درد توی ناحیه ی کمر و گردنش پیچید. آخ کوتاهی گفت؛ در حالی که گردنش رو می مالید، توی جاش نیم خیز شد. با تعجب به اطرافش نگاه کرد؛ از دیشب تا حالا روی مبل خوابیده بود!

کتایون رو روی مبل رو به روش دید. مثل زیبای خفته خوابیده بود. لبخندی گوشه ی لبش نشست. درست همون کتایونی بود که وقتی شب جلوی تلویزیون خوابش می گرفت، آروم اونو بغل می کرد و به اتاقش می برد. حالا خواهر کوچولوش بزرگ شده. چقدر ازش غافل بود! متاسفانه نمی تونست زمان رو به عقب برگردونه تا براش جبران کنه؛ حیف!

دوباره صدای زنگ موبایلش بلند شد؛ با عجله به سمت پالتوش رفت، رایان بود. دکمه ی تماس رو زد.

- سلام.

- سلام، خواب بودی؟

- آره تازه بیدار شدم. اول صبحی چکار داری؟

- صبح کجا بود؟ ساعت یازده ظهره پسر! چقدر می خوابی؟

- اوف ... راستش دیشب مجبور شدم دوباره قرص مصرف بخورم؛ به خاطر همون زیاد خوابیدم. 

- خواهشا در موردشون حرف نزن؛ حتی اسم قرص هم تنم رو می لرزونه. راستش زنگ زدم که بگم مامان و بابای من صبح حرکت کردن و رفتن منچستر پیش عموم اینا؛ یه جورایی می خوان حسابی از بازنشستگیشون استفاده کنند. منم تنهام، گفتم با هم برنامه بچینیم، من ... تو ... 

- راحت باش؛ می خوای بیای اینجا؟

- آره پسر، کارم رو راحت کردی. مونده بودم چطوری ازت بخوام!

- تو که همیشه اینجا پلاسی، امروزم روش!

- همون که تو می گی. ببین من الان توی راهم و تا ده دقیقه ی دیگه می رسم. امروز برای ناهار هوس کبابایی رو کردم که توی حیاط درست می کنی، فعلا بای!

گوشی رو قطع کرد و اجازه ی حرف زدن رو به دانیال نداد. دانیال با خودش فکر کرد عجب رویی داشت؛ اما باز هم بهترین بود. 

درون فریزر دنبال گوشت مخصوص کباب گشت؛ اما فقط گوشت چرخ کرده پیدا کرد. باید گوشت می خرید. خودش هم هوس کباب کرده بود. صدای قدم هایی که روی زمین کشیده می شدن، توجهش رو جلب کرد. کتایون با چشمایی پف کرده و موهایی که دور سرش نامنظم رها شده بودن، جلوی ورودی آشپزخونه ایستاده بود. 

لبخندی زد و گفت:

- گوشتمون برای کباب تموم شده، باید برم بخرم!

- خب برای ناهار یه چیز دیگه درست می کنم. صبح خواب موندم، وگرنه می خواستم برم خرید!

- نمی شه، باید کباب بخوریم. رایان سفارش داده!

کتایون با چشمایی گرد شده بهش نگاه کرد. با خودش فکر کرد منظورش از سفارش چیه؟ با صدای زنگ خونه منظورش رو گرفت. رایان امروز مهمون اون ها بود! خدای من! با این قیافه هرگز جلوش نمی موند. با عجله پله ها رو دو تا یکی کرد و داخل اتاقش شد تا به خودش برسه. دانیال از عکس العملش خندید و در رو باز کرد. 

رایان اونو هل داد و وارد شد. از سرما به خود می لرزید. جلوی شومینه قرار گرفت و دست هاش رو به هم مالید. 

- تو چرا این قدر می لرزی؟ مگه توی ماشین بخاری رو روشن نمی کنی؟

- ماشینم خرابه. بردمش تعمیرگاه، تا اینجا پیاده اومدم!

- حالا توی این هوا می خوای توی حیاط کبابم بخوری؟

- آره. اصلا هیچ جایی جز حیاط پشتی این خونه کباب خوردن بهم مزه نمی ده!

- یخ می زنیما!

- من با شما کاری ندارم. حتی اگه بمیرمم باید کباب رو اون پشت بخورم!

- اون پشت چکار داری که این قدر اصرار می کنی؟ مشکوک شدم!

- می خوام مخ دختر همسایتون رو بزنم! حرف می زنیا. آخه به چیه من مشکوک شدی؟ خودت که بهتر می دونی؛ من دیگه دور دوست بازیام رو خط قرمز کشیدم. حوصله ندارم. 

- آره می دونم، دیگه آدم شدی!

رایان چشم غره ای حوالش کرد، می خواست حرفی بزنه که با دیدن کتایون پشت سر دانیال، دهنش رو بست. 

کتایون مثل همیشه زیبا بود. موهای خرمایی رنگش رو به صورت دم اسبی بسته و کمیش رو هم روی پیشونیش ریخته بود. آرایشی نداشت، اما همون رژ نارنجی که زده بود، حسابی به چشم می اومد. بافت مشکی همراه با شلوار لی پوشیده بود. 

کتایون هم داشت از اون طرف تیپ شیک رایان رو بررسی می کرد. شلوار لی مشکی، پالتوی مشکی بلندی که تا زانوهاش می رسید، زیرش هم بلوز یقه اسکی آبی پوشیده بود. موهاش مثل همیشه سر بالا و اندکی هم در طرف راست صورتش ریخته شده بودند. 

بالاخره با سرفه ی دانیال هر دوی اون ها دست از آنالیز کردن همدیگه برداشتن و سلام کردن. کتایون به سمت پالتوش، که از دیشب روی صندلی مونده بود رفت و اونو پوشید. کلاه آبیش رو سر کرد و وقتی که داشت شال گردنش رو می بست، دانیال پرسید:

- کجا می ری؟

- دارم می رم خرید. هیچی توی خونه نداریم!

- پس صبر کن منم باهات بیام، می خوام گوشت برای ناهار بخرم. 

رایان از شومینه فاصله گرفت؛ در حالی که به طرف در می رفت، گفت:

- تو بمون و وسایل کباب رو آماده کن؛ من باهاش می رم. سوییچ رو بده. 

دانیال موافقت کرد. رایان سوییچ رو گرفت و همراه با کتایون از در خارج شدن؛ اما قبل از اینکه در بسته بشه، رایان سرش رو داخل کرد.

- راستی اون کوسن های قرمزم بذار روی مبلِ توی حیاط. دوست دارم موقع خوردن کباب بغلشون کنم!

وقتی که اون دو با ماشین به فروشگاه می رفتند، دانیال هم منقل رو گرم کرد و کوسن های قرمز رو روی مبل کوچیک حیاط پشتی چید. وقتی برای برداشتن کاپشنش داخل سالن شد، پاکت نامه ای رو که دو روز فکرش رو مشغول کرده بود، دید. 

اول خواست اون رو دور بندازه، همون طور که تصمیم گرفته بود؛ اما در آخرین لحظه که دستش رو بالای سطل زباله گرفته بود تا نامه رو داخلش بندازده، تصمیمش عوض شد! دستش رو عقب کشید؛ بهترین فرصت بود تا بخوندش و خودش رو از این عذاب خلاص کنه! به سرعت درش رو باز کرد. کاغذ داخلش رو خارج کرد و خوند!

***

کتایون داخل ماشین معذب بود. از طرفی بودن کنار رایان رو دوست داشت، اما از طرف دیگه حسابی هول شده بود! خودش رو به پشتی صندلی چسبوند و نفس عمیقی کشید. رایان هم با آرامش رانندگی می کرد؛ گویا دوست نداشت به این زودی به مقصد برسه!

حدود بیست دقیقه طول کشید تا به فروشگاه برسند. رایان ماشین رو به طرف پارکینگ روند و پس از پیاده شدن، هر دو داخل فروشگاه شدند. کتایون سبد خرید چرخ داری برداشت و اون رو به دست رایان سپرد. خودش از لیستی که قبلا تهیه کرده بود، وسایل رو انتخاب می کرد و داخل سبد می ذاشت. 

خرید کردن با رایان براش عالی بود. احساس خوبی به هر دوی اون ها دست می داد، وقتی که در خرید مارک بعضی از اجناس با همدیگه بحث می کردن، در آخر کتایون حرفش رو به کرسی می نشوند. 

وقتی کارشون تموم شد، پلاستیک ها رو پشت ماشین گذاشتن و به طرف خونه رفتن.

***

دانیال شروع به خوندن اون دست خط زیبا کرد.

«سلام؛

امیدوارم از خاطرت نرفته باشم، هر چند که تو هیچ دلیلی برای نگه داشتن من توی ذهنت نداری. نمی تونم سرزنشت کنم، کسی که باید پشیمون و ناراحت باشه، منم. قسم می خورم که شکستم. دانیال من زیر بار مشکلات خودم و خانوادم خرد شدم. ای کاش نفرینم می کردی؛ اما حیف که لیاقت همون نفرینت رو هم نداشتم. 

می خوام احساساتی رو که از تو در تمام سال های دوری برای قلب پژمردم مونده، به روی این کاغذ بیارم، پس خوب بخوان!

در آخرین طلوع عشقمون، اونچه در دلم بود رو به تو گفتم؛ و بعد از اون تنها سایه ای رو از دور دست ها دیدم، که می ره. می ره و پشت سرش رو هم لحظه ای نگاه نمی کنه که ببینه یکی با چشم های خیس، نظاره گر غروب آفتاب دلشه. و این چشم های خیس نذاشتند من حتی لحظه ی رفتنت رو هم ببینم. تنها می دونستم داری می ری. شکایت از دل، شکستن سکوتی که نباید می شکست و گفتن اونچه در لحظه ی رفتنت، دلم رو وادار به اعتراف کرد. چی می گفتم، چی نمی گفتم؟! در دلم این احساس بی پایان بود. همه چیز رو به پایان بود و من این حس رو داشتم که بی تو می شم. وقتی رفتی، همه چیز رو فراموش کردم جز خاطره هات رو. خاطره هایی که باید فراموش می شد تا دلم رو نسوزونه. همه چیز رو فراموش کردم جز عشقت؛ عشقی که حالا مثل آتیش می سوزه، در حالی که بودنت

برام خاکستریه که رو به خاموشیه. حسرت لذت با تو بودن توی دلم آن چنان نقش بسته، که حتی به زبون آوردن اسمت برام یک عادت شده. عادتی که گرچه برای دلم خوشاینده، اما هر کس منو می بینه، جز اینکه بگه دیوونه است، چیزی به ذهنش نخواهد رسید. دیوونه ای که نام کسی رو به زبون میاره، که دیگه نیست و در آخرین طلوع عشقمون، در دل غروب دلم سایه ای رو دیدم، که آنی از من دور شده و احساس کردم عمرم نیز در حال غروبه. چه فایده داشت بودنت؟ چه سود داشت آمدنت؟ در حالی که من هم نیست شدم در عالم هستی! در این دو روز دنیا، یک روزش رو اومدی بگی دوستم داری، و روز دیگش تنهام بگذاری؟

اگر دو روز دنیا اینه، تو رو سپردم به خدا و من هم مثل گذشته تنها می مونم. 

این جمله ها رو گفتم تا بدونی هنوز به یادت هستم. دانیال برگرد، التماست می کنم برگرد. چشم به راهتم. به احترام عشقی که بینمون بود، برگرد!

آشنای دیروز و غریبه ی امروزت، ساحل.»

وقتی نامه رو تمام کرد، می تونست خیسی اشک رو روی گونه هاش حس کنه. درست حدس زده بود؛ نامه از طرف ساحل بود. اما چرا ازش خواسته بود برگرده؟ چرا باید برمی گشت به جایی که تلخ ترین خاطره ی زندگیش اونجا روی داده بود؟ چرا باید به خاطر ساحل برمی گشت؟ اصلا مگه می تونه حرفش رو گوش نکنه؟ ساحل عاجزانه ازش تقاضا کرده بود. باید مسئله ی مهمی باشه. آه، ای کاش این قدر در برابرش نرم نبود!

چاره ی دیگه ای نداشت؛ ساحل با وجود تمام کارهاش، برایش باارزش بود. باید به خاطرش برگرده. حالا که اون می خواد، برمی گرده!

تعطیلات کریسمس بهترین موقع است؛ هم برای اون و هم برای کتایون. خانوادش خوشحال می شن اگر بفهمن پسرشون بعد از هشت سال می خواد برگرده!

دانیال امیدوار بود که با برگشتن به ایران، دوباره گذشته تکرار نشه. نباید ضعیف باشه. خدا می دونست که چقدر دلش برای دیدن صورت مثل ماه ساحل تنگ شده!

اَه، دوباره سردرد! حتی چند ثانیه فکر کردن به گذشته هم، باعث می شه سردردهاش شروع بشه. قرص ها رو با مقدار زیادی آب فرو داد و روی مبل منتظر کتایون و رایان موند. در اولین فرصت باید مسئله ی بازگشت رو با خواهرش در میون بذاره. 

کتایون و رایان داخل خونه شدن و مستقیم به سمت آشپزخونه رفتن تا خریدا رو جا به جا کنند. دانیال با دیدن اون ها لبخندی زد و گوشت رو گرفت تا توی مواد مخصوص قرار بده. سعی می کرد رفتارش عادی باشه تا اون ها چیزی نفهمن. توی دلش آشوب بود و نمی تونست خوب تمرکز کنه؛ به طوری که نزدیک بود به جای نمک، از دارچین استفاده کنه. ظاهرا رنگ ها و بوها رو هم نمی تونست تشخیص بده! 

بالاخره هر سه نفر غذا رو با کمک همدیگه آماده کردن و پس از انتظار فراوان رایان برای خوردن کباب، حدود ساعت سه بود که غذا روی میز قرار گرفت. در حالی که با پالتو توی هوای سرد لندن نشسته بودن، تکه های کوچیک کباب رو توی دهن می ذاشتن و با لذت می جویدن. 

ظرف ها توسط کتایون تمیز شدن و هر سه نفر در حالی که لیوان های چای رو در دست داشتن ، می گفتن و می خندیدن. 

کتایون از بودن رایان خوشحال بود. در ذهنش به این فکر می کرد امروز که می خواد برای خرید کادو و لباس برای جشن سرینا بره، ازش بخواد تا همراهیش کنه. 

رایان در جمعی که قرار داشت، راحت بود و از اینکه پس از مدت ها تونسته بود کباب ایرانی بخوره، خوشحال بود. حضور کتایون کنارش آرامش بخش بود! با اینکه هنوز از احساساتش مطمئن نشده بود؛ اما حدس می زد که این دختر می تونه اونو از زندگی یکنواخت و پر از درد، وارد دنیایی زیباتر کنه؛ تا دوباره شادی به زندگیش برگرده. 

در این بین که این دو فکرهای شادی داشتند؛ دانیال به گذشته و خاطراتش فکر می کرد و آرزو کرد تا بتونه از این فرصتی که بهش داده شده، تا ساحل رو ملاقات کنه، نهایت استفاده رو ببرده؛ حتی اگر وجود کس دیگه ای در کنارش رو نتونه تحمل کنه!

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل هفتم

روز پرواز به وطن رسید. دانیال و کتایون توی فرودگاه منتظر بودن تا شماره ی پروازشون اعلام بشه. دانیال از رایان خواسته بود که توی تعطیلات کریستمس تنها نمونه و با اون ها بیاد. رایان در کمال خوشحالی پذیرفت؛ اما برای انجام بعضی از کارهای شرکت، بلیتی برای چهار روز بعد تهیه کرد تا بعدا به اون ها بپیونده. 

کتایون با آی پدش آهنگ گوش می داد و توی دلش خوشحال بود که داره به خونه برمی گرده. مهم تر اینکه برادرش هم این بار باهاش همسفر بود. 

یاد دو روز پیش افتاد که دانیال موضوع سفر رو مطرح کرد. درباره ی اینکه باید برای دیدن کسی برگرده، و اینکه این ملاقات براش اهمیت زیادی داره، گفت! اسم اون شخص رو نگفت؛ اما از رفتار و حالت صورتش فهمید که طرف باید یک دختر باشه که برادرش رو این چنین پریشون کرده. 

حالا توی فرودگاه بودن و اون تصمیم داشت هر طور که شده، سر از ماجرای برادرش و این دختر مرموز در بیاره!

در طول پرواز دانیال به یاد مکالمه ی دیشب با مادر و پدرش افتاد. هر دوی اون ها از خبر برگشتنش بعد از هشت سال متعجب و هیجان زده شده بودن. بعد از اینکه تماس رو قطع کرد، صدای گریه های مادرش که از خوشحالی بود؛ باعث شد از خودش متنفر بشه که چطور تونسته بود این دو عزیزش رو که دیگر پیر شدن و امیدشون به فرزندانشونه، این طور با دوریش برنجونه. در دلش دعا می کرد که مادرش به فکر برگزاری مهمونی نباشه؛ چون از عکس العمل دوستان و فامیل می ترسید! از اینکه هشت سال با هیچ کس تماس نداشت، از دیدنشون می ترسید!

از خدا خواست که این سفر دو هفته ای رو در کمال آرامش بگذرونه و تحمل رویارویی با مشکلات رو بهش بده؛ غافل از اینکه با این سفر چه اتفاقاتی توی سرنوشتش رقم خواهد خورد!

***

هواپیما توی فرودگاه امام تهران به زمین نشست. این نشستن همانا و دل آشوبی شدید در وجود دانیال همان!

ساعت یازده و نیم شب بود. دانیال و کتایون چمدون هاشون رو تحویل گرفته بودن و در بین سیلی از جمعیت، که به دنبال آشناهاشون می گشتن، این دو هم به دنبال چهره های آشنا بودن. 

در اون طرف پشت شیشه ها، نرگس و ناصر با چشمایی منتظر به چهره ها نگاه می کردند تا دو فرزندشون رو پیدا کنن! وقتی نرگس کتایون رو دید، با دست اونو به ناصر نشون داد؛ سپس هر دو اسم اون ها رو صدا کردن. 

کتایون با دیدن اون ها به طرفشون دوید و خودش رو در آغوش مادرش انداخت. دانیال چمدون رها شده ی اونو برداشت و به طرف جایی که کتایون رفت، حرکت کرد. با نزدیک شدن تونست پدر و مادرش رو ببینه که چقدر عوض شدن و چقدر شکسته! موهای پدرش کاملا سفید شده بود و دور چشمان و لب های مادرش چروک ها نمایان بودن! دوباره اون حس تنفر از خودش رو توی وجودش یافت؛ چرا؟ چرا این قدر این دو عزیز رو زجر داد؟ با رفتنش فکر می کرد می تونه همه چیز راو فراموش کنه و همون آدم سابق بشه؛ اما نه تنها به خودش سخت گذشت و در دامان بیماری افتاد، بلکه پدر و مادرش رو هم با عذاب رفتنش، تنها گذاشت تا پیر بشن. واقعا لیاقت فرزند این دو بودن رو نداشت!

حالا حتی خجالت می کشید به آغوششون پناه ببره! گرمی اشک رو پشت پلک هاش حس می کرد، اما اجازه ی پایین اومدن رو نمی داد!

ناصر با لبخند به دخترش خیره شده بود که سعی داشت مادرش رو که سخت گریه می کرد، آروم کنه. نگاهش رو چرخوند تا به دانیال رسید، پسرش! با دانیالی که می شناخت فرق کرده بود. پیرتر یا شاید پخته تر! چقدر بزرگ شده بود. با گنگی به همسرش نرگس نگاه کرد، اون هم داشت با نگاهی خیس به دردانه پسرش نگاه می کرد. 

نرگس طاقت نیاورد که فقط به نگاه بسنده کنه، قدمی به جلو برداشت و دستاش رو جلو برد تا دستای پسرش رو بگیره؛ گویا هنوز باور نکرده بود دانیال رو به روش ایستاده، و فکر می کرد خیالاتی شده!

دانیال در حالی که به سختی جلوی چشمه ی اشکش رو گرفته بود، دستای مادرش رو گرفت و اون ها رو فشرد. نرگس با آرامش نفسی کشید. حالا اطمینان داشت که خواب نمی بینه! خودش رو در آغوش پسرش انداخت و هق هق گریش بلند شد. دانیال اونو به خودش فشرد و با نوازش هاش سعی داشت اونو آروم کنه؛ اما حال خودش خراب شد و بالاخره رودخونه ی اشک روی گونه هاش روون شد. کتایون و ناصر در حالی که گریه می کردن، به این صحنه ی وصال چشم دوخته بودن. نرگس از پسرش جدا شد و صورتش رو بین دستاش گرفت.

- تا الان کجا بودی مامان؟ چرا کم زنگ می زدی؟ چرا وقتی من زنگ می زدم باهام حرف نمی زدی؟ این قدر از ما بدت میومد؟ چرا وقتی پیشمون نمیومدی، حداقل یه عکس نمی فرستادی؟ آخ مادر، اگه بدونی من و بابات چی کشیدیم. پیر شدیم! یه دونه پسرمون رو از خودمون دور کردیم و بعد پشیمونی اومد سراغمون! چه بزرگ شدی پسرم! مادر قربونت بره. ای خدا شکرت که عمری برام موند و بچم رو دیدم. شکر، شکر!

دانیال به دستای مادرش بوسه می زد و به بی تابی هاش گوش می داد. واقعا اون گذشته ی تلخ ارزشش رو داشت که این طور بین خودش و والدینش فاصله بندازه؟ قطعا نه! چقدر پشیمونه و باید جبران کنه؛ باید!

کتایون شونه های مادرش رو گرفت تا آرومش کنه. ناصر دستش رو توی دستای دانیال گذاشت، مثل دو مرد با همدیگه دست دادند. همیشه از دور و از طریق تلفن هایی که با دوست قدیمیش داشت، از اوضاع دانیال با خبر بود. حالا داشت با چشم خودش این مهندس موفق رو می دید؛ و الحق که به داشتن همچین پسری افتخار می کرد. دانیال پدرش رو در آغوش گرفت، قدش از پدرش بلندتر بود و البته هیکلی تر!

بوی پدرش رو با آخرین توان به داخل ریه هاش فرستاد؛ همون طور که وقتی مادرش رو در آغوش داشت، این کار رو کرده بود. حالا حس بودن توی خانه رو داشت و آرامشی که هشت سال ازش دور بود. 

با جدا شدن ناصر و دانیال، همه با لبخند به همدیگه نگاه کردن. دانیال با کمک پدرش چمدون ها رو برداشت تا از فرودگاه خارج بشن. وقتی به پارکینگ رسیدن، ناصر جلوتر حرکت کرد تا مسیر رو نشون بده. او به طرف ماشین هیوندای سیاهی رفت و در صندوق عقبش رو باز کرد. دانیال هم چمدونش رو داخل صندوق عقب گذاشت. 

قبل از اینکه نرگس سوار بشه، چشمش به پشت سر دانیال افتاد و با لبخند گفت:

- بالاخره اومد؛ فکر کردم نتونه خودش رو برسونه!

دانیال، کتایون و ناصر با تعجب برگشتن. کتایون و ناصر با یک نگاه مردی رو که از 206 نقره ای پیاده می شد، شناختن؛ اما حالت دانیال گنگ بود. مرد قد بلند و چهار شونه، و تقریبا هم سن خودش بود. کت و شلوار نوک مدادی برازنده ای پوشیده بود و با قدم های بلند به سمت اون ها می اومد. 

چند قدم مونده به دانیال ایستاد و با لبخندی روی لباش و شوق دیدار توی چشماش، بهش خیره شد! حالا دانیال تونست این مرد رو بشناسه؛ دوست قدیمیش که از برادر هم به اون نزدیک تر بود، بهرام!

بهرام رو از دوران دبیرستان می شناخت. هر دو در رشته ی کارشناسی معماری توی یک دانشگاه قبول شده بودن و دوران نوجوونی و جوونی رو با همدیگه سپری کردند. توی این هشت سال متاسفانه از اون هم غافل شده بود. مشخص بود که بهرام هم با دیدنش، گذشته رو مرور می کنه، چون هیچ کدوم قدم به جلو بر نمی داشتن و فقط همدیگه رو برانداز می کردند. 

سر انجام بهرام سکوت رو شکست و در حالی که دانیال رو در آغوش می گرفت، گفت:

- کجا بودی تا حالا پسر؟ رفتی حاجی حاجی مکه شدیا! نه خبری، نه زنگی! دِ اگه این خواهرت نبود که من از بی خبری می مردم!

دانیال دستاش رو بالا آورد و دور شونه های رفیقش، برادرش، و محرم رازهاش انداخت. حق با اون بود؛ از یاد برده بودش. فقط هر از گاهی فکرش به سوی اون کشیده می شد، اما هیچ وقت قصد تماس گرفتن باهاش رو نکرد!

از همدیگه جدا شدن و دوباره به چشمای هم نگاه کردن؛ البته این بار با خنده ای شیرین!

بعد از سلام و احوال پرسیِ بهرام با بقیه، همه سوار ماشین ها شدند و به سمت خونه حرکت کردن. ناصر، نرگس و کتایون توی ماشین خودشون و دانیال و بهرام هم توی ماشین بهرام. 

توی شب، شهر با چراغ های فراوون مغازه ها، مثل روز روشن بود! خیابون های تازه ساخت در اطراف شهر تهران مشاهده می شدن و به دانیال حس غریبی می دادن؛ اما به محض اینکه مسیر بیشتری رو طی کردن، تونست خیابون های آشنا رو تشخیص بده و اون حس خود به خود پاک شد و جاش رو به حس امنیت و بودن توی خونه داد. از دور می تونست بوی خوش خونه رو حس کنه!

در طول مسیر به آهنگی که از دستگاه ماشین پخش می شد، گوش می داد و با دیدن منظره ی شلوغ تهران، آرامش رو در تک تک سلول هاش تزریق می کرد!

باران که می بارد تو می آیی

باران گل باران نیلوفر

باران مهر و ماه و آیینه

باران شعر و شبنم و شبدر

باران که می بارد تو در راهی

از دشت شب تا باغ بیداری

از عطر عشق و آشتی لبریز

با ابر و آب و آسمان جاری

غم می گریزد غصه می سوزد

شب می گدازد سایه می میرد

تا عطر آهنگ تو می رقصد

تا شعر بارانِ تو می گیرد

از لحظه های تشنه ی دیدار

تا روزهای با تو بارانی

غم می کشد ما را تو می بینی

دل می کشد ما را تو می دانی

باران که می بارد تو می آیی

باران گل باران نیلوفر

باران مهر و ماه و آیینه

باران شعر و شبنم و شبدر

باران که می بارد تو در راهی

از دشت شب تا باغ بیداری

از عطر عشق و آشتی لبریز

با ابر و آب و آسمان جاری

از لحظه های تشنه ی دیدار

تا روزهای با تو بارانی

غم می کشد ما را تو می بینی

دل می کشد ما را تو می دانی

دل می کشد ما را تو می دانی

«آهنگ باران که می بارد، احسان خواجه امیری»

وقتی به خیابونی که خونشون توش قرار داشت رسیدن، با خوشحالی به اطراف نگاه می کرد. خونه های بزرگِ ویلایی در دو طرف خیابون، با نماهای یکسان قرار داشتن. درختای بید مجنون در دو طرف خیابون، جلوی هر خونه، به طور موازی کاشته شده بودن و بازوهای نرمشون رو در باد به حرکت در آورده بودند! چراغ های خیابون به خوبی مسیر رو روشن کرده بودند. 

از ماشین ها پیاده شدن و جلوی در خونه ایستادن. کتایون و نرگس از در کوچیک حیاط داخل رفتن، ناصر در مخصوص ماشین رو باز کرد و ماشین رو به داخل پارکینگ برد. بهرام هم ماشینش رو گوشه ی خیابون پارک کرد و همراه دانیال داخل شدن. 

صدای قدم هاشون روی سنگ فرش حیاط، طنین خاصی ایجاد می کرد. دانیال با حس یک پسر بچه به اطراف نگاه می کرد و عمیق نفس می کشید. در دو طرف حیاط، باغچه هایی قرار داشتن که در فصل بهار و تابستان بوته های گل های رنگی اون ها رو پر می کرد. درختای انار، پرتقال و نارنج هم پشت بوته ها کاشته شده بودن که حالا لایه ای از سرما روی شاخه هاشون رو پوشونده بود. در سمت چپ حیاط، آلاچیق کوچیکی بود که همیشه توی تابستون روی اون می شستن و عصرونه می خوردن. دانیال هنوز می تونست خنکی هندونه های آخر شب رو توی دهنش حس کنه! سمت راست پارکینگ قرار داشت و با سقفی پوشونده شده بود و دو تا ماشین توی اون خودنمایی می کردن. گوشه ی پارکینگ، با فاصله ی کمی از درختای میوه و بوته های گل رز، درخت بید مجنون بزرگی بود که آروم و تنومند سر جاش قرار داشت!

ناگهان یاد ساحل افتاد. قدم هاش رو آهسته کرد و از بهرام فاصله گرفت. به طرف بید لرزون که حالا با قدرت ایستاده بود، رفت. دستی به برگاش کشید. ساحل عاشق بید مجنون بود؛ یا شاید الان هم هست! پوزخندی زد؛ چقدر ساحل در نظرش دوره، به طوری که دیگه حتی از علایق و خواسته هاش هم اطلاعی نداره! سرش رو تکونی داد و به طرف ساختمون حرکت کرد. 

ساختمون اصلی انتهای حیاط بود و نمایی سفید رنگ داشت. پنج پله ی مرمر سفید، ورودی رو از زمین جدا می کرد. پایین پله ها سمت راست، انباری بود و سمت چپش استخر.

از پله ها بالا رفت و توی ایون ایستاد. پنجره های قدی خونه که اون همیشه دوست داشت، کمک کردند تا توی نشیمن رو ببینه؛ گویا همه منتظرش بودند! داخل خونه شد و پالتوش رو روی جالباسی آویزون کرد. راهروی کوچک رو پیمود و از کنار پله های مارپیچ که به طبقه ی دوم می رسیدند، گذشت.

خونه درست مثل قبل بود! مادرش حتی جای وسایل رو هم تغییر نداده بود؛ البته رنگ مبل ها و مدلشون عوض شده بود، که روحیه رو عوض می کرد.

سمت راست پذیرایی بزرگی قرار داشت که مبل های سلطنتی به رنگ قهوه ای تیره اون رو مزین کرده بودند. پنجره ی بزرگی که داخل پذیرایی بود، نمای زیبایی از حیاط رو نشون می داد. رو به روی دانیال، توی فضایی دایره شکل، یک دست مبل راحتی بود که گرد چیده شده بودند و رنگشون سفید بود؛ همراه با کوسن های قرمز و قهوه ای! وسایل صوتی و تصویری هم کنار راحتی ها به چشم می خوردند. سمت چپ هم آشپزخونه بود که به وسیله ی دیواری که نصفش اپن بود، از سالن جدا شده بود. یک میز هشت نفره بین ورودی آشپزخونه و پله ها قرار داشت.

از پشت دستی روی شونه ی دانیال قرار گرفت و اون رو از آنالیز کردن فضا باز داشت! وقتی برگشت، بهرام رو دید که با لبخند بهش نگاه می کرد. دانیال هم لبخندی روی لباش اومد و بعد با هم روی مبل نشستند.

موضوع صحبت دانیال و کتایون بودن و در این بین چیزی که دانیال از بابتش نگران بود، اتفاق افتاد! مادرش بحث برگزاری مهمونی رو وسط کشید و پدرش، کتایون و بهرام نظر موافقشون رو اعلام کردند. اون هم با تکون دادن سر رضایت داد، اما توی دلش واقعا از مهمونی ها بدش می اومد، چون یکی از همین ها بود که آغاز آشناییش با ساحل رو رقم زده بود!

دیدن فامیل و دوستای قدیم مطمئنا زیاد جالب نخواهد بود، حتما از اون بابت دوری و بی خبر بودن گله می کنن و اون هم یک جواب بیشتر نداشت، می خواست تنها باشه چون از همه ی عالم و آدم بیزار بود و نمی خواست کسی رو ببینه. نمی خواست بیماریش بدتر بشه و مدام به روانپزشک مراجعه کنه؛ یک ارتباط با آدم های گذشته، تمام زحمت هاش رو باد هوا می کرد! حتی حالا هم فکر کردن به مسایلی که اذیتش می کنه، باعث سردردش شد! قرص ها توی چمدونش بودند، از جاش بلند شد تا به اتاقش بره که بهرام هم همزمان باهاش بلند شد.

- تو کجا؟ بشین بابا، من می رم بخوابم. تو هم اگه دوست داری امشب بمون؛ خودم اجازت رو از بابات می گیرم!

همه خندیدند. بهرام دست دانیال رو فشرد و گفت:

- تو و کتایون خسته این، برید استراحت کنید. منم برای موندن اجازه ی بابام رو نمی خوام و اگه می تونی برو اجازم رو از خانومم بگیر!

چند ثانیه طول کشید تا دانیال منظورش رو متوجه بشه؛ باورش نمی شد که بهرام ازدواج کرده باشه. چشماش گرد شده بودند و با بهت به بهرام خیره!

- ازدواج کردی؟ کی؟ چرا به من نگفتی؟

با دیدن چشمای ناراحت بهرام، خودش فهمید که چه سوال مسخره ای پرسیده! از کجا باید می دونست، وقتی حتی اجازه نمی داد شمارش رو به کسی بدن؟ همیشه از جواب دادن به تماس هایی که از ایران بود، خودداری می کرد و به زور جواب والدینش رو هم می داد! چقدر اشتباه کرده بود، عروسی بهترین دوستش رو از دست داده بود و مثل مرتاض ها خودش رو توی سیاهی خونش پنهون کرده بود!

- می دونم دیره، اما تبریک می گم. خوشبخت باشین. چند وقته؟

- سه سال!

سه سال زمان زیادیه و اون بی خبر بود! با خودش فکر کرد لعنت به من! حالا باید جبران این هشت سال دوری رو برای بهرام هم انجام بدم. حقشه، برادرم بود، اما حالا ازش دورم!

- راستی این تنها خبری نبود که برام اتفاق افتاد!

با شرمندگی به بهرام نگاه کرد. دوباره یه بی خبری دیگه!

- من یه دختر دو ساله هم دارم که اسمش بهاره است!

واقعا بهرام خوشبخت بود. کار، خانواده، همسر، فرزند، اما اون هنوز هیچی! اوه کار و خانواده ای که هشت سال از اون ها دور بود رو داشت، ولی آرامش و خوشبخت بودن در کنار همسر و داشتن فرزند، چیزهایی هستن که ازشون محرومه.

بعد از اینکه بهرام خداحافظی کرد و رفت، دانیال و کتایون هم به اتاقشون رفتند تا استراحت کنند. طبقه ی دوم چهار اتاق داشت، یکی برای ناصر و نرگس، یکی برای دانیال و یکی برای کتایون؛ اتاق مهمون هم گوشه ای قرار داشت. وقتی دانیال دستش رو روی دستگیره گذاشت، صدای کتایون رو شنید.

- خیلی خوشحالم که مثل قدیم هر چهار تامون کنار همیم. مرسی داداش که برگشتی!

دانیال برگشت و به خواهرش لبخندی زد، سپس در رو باز کرد و داخل اتاقش شد. اتاق دست نخورده بود، درست همون طوری که آخرین بار از اون خارج شده بود. تمیز بود، حتما فاطمه خانوم، خدمتکارشون هر هفته اینجا رو تمیز می کرد. چمدونش رو گوشه ای گذاشت و چند لباس برداشت تا به حموم بره. سرویس بهداشتی و حموم کوچکی توی اتاقش بود، مثل اتاق های دیگه. دوش گرفت و لباس های جدید رو پوشید. جلوی آینه ایستاد و با حوله سرش رو خشک کرد. همون طور که آب موهاش رو با حوله می گرفت، دور تا دور اتاق رو نگاه کرد. کمد بزرگی داخل دیوار بود که کاملا سمت راست دیوار اتاقش رو پوشونده بود. وسط کمد ویترین کوچیکی بود که به سه طبقه تقسیم می شد و کتاب هاش اون تو قرار داشتند. پنجره روی دیوار مقابل در ورودی قرار داشت و با پرده ی سفید و آبی پوشونده شده بود. زیر پنجره تختش بود که وسط دیوار قرار داشت و دو طرفش پاتختی های کوچیکی قرار داشتند. طرف دیگه ی اتاق هم میز تحریری قرار داشت که سطحش کاملا خالی از وسایل بود. اتاقش واقعا ساده بود، چون هیچ وقت از شلوغی خوشش نمی اومد. برعکس ساحل که اتاقش پر از وسایل، عروسک، قاب عکس و نقاشی بود. اَه باز هم ساحل! چرا از وقتی که برگشته مدام اون به ذهنش میاد؟ چرا دست از سرش برنمی داره؟ خسته است، خیلی خسته!

روی تخت نشست و با انگشتای اشارش شقیقه هاش رو مالید. تصمیمش رو برای دیدن ساحل گرفته بود، اما حالا هر لحظه ترسی از این دیدار به اون هجوم می آورد که باعث می شد نتونه این ملاقات رو پیش بینی کنه!

چشمش به قاب عکس کوچیکی افتاد که روی پاتختی قرار داشت، چیزی رو که با خودش نبرده بود! قاب رو توی دستش گرفت و بهش نگاه کرد. عکس مال تولد بیست و دو سالگی بهرام بود، همون مهمونی ای که ساحل رو برای اولین بار دید. دختری با پوستی سفید، چشمای درشت مشکی، بینی و لبی کوچیک، و موهایی بلند و حالت دار که به سیاهی شب بودند. لباسش یاسی رنگ و عروسکی بود که اونو حقیقتا مثل عروسک ها کرده بود! خودش کنار بهرام و دوستشون آرش ایستاده بود. قد بلند و تقریبا هیکلی، با شلوار لی مشکی و پیراهنی سرمه ای که آستین هاش رو تا آرنج بالا زده بود و جلیقه ی مشکی هم روی اون پوشیده بود. تیپش واقعا بیست بود! از این فکر لبخندی زد و عکس رو سر جاش گذاشت.

قرص هاش رو پیدا کرد و بدون آب خورد. روی تخت دراز کشید و منتظر موند تا اثر کنه. بعد از چند دقیقه چشماش سنگین شدن و به خوابی فرو رفت که پر از آرامشِ بازگشت به خونه بود!

***

فصل هشتم

ده سال قبل

- ساحل پاشو دیگه، دیرت می شه!

صدای مامان بود؛ اصلا دوست ندارم بلند بشم، هنوز خوابم میاد! تقصیر خودمه دیگه، دیشب تا ساعت دو بیدار بودم و داشتم فیلم می دیدم، حالا نمی تونم از جام بلند بشم!

پتو از روم کشیده شد؛ از لای چشمام که نگاه کردم سامان رو دیدم بالای سرم ایستاده.

- پاشو دیگه خوابالو! مامان داره صدات می کنه.

- ساعت چنده؟

- هفت.

- خیلی خب الان میام، تو برو.

وقتی سامان رفت، منم آروم آروم از اتاق بیرون رفتم و داخل دستشویی شدم. صورتم رو با آب سرد شستم و با حوله خشکش کردم. تند تند مانتو و شلوار مدرسه رو پوشیدم و کوله و مقنعه رو هم برداشتم و به طرف آشپزخونه رفتم. 

بابا و سامان دور میز گردی که توی آشپزخونه بود، نشسته بودند و مامان هم داشت چایی رو توی لیوان ها می ریخت. سلام کردم و سر جام نشستم. مامان و بابا جوابم رو دادند و همه مشغول خوردن صبحانه شدیم.

من ساحل ناظری هستم. هفده ساله و در تهران زندگی می کنم. یه برادر کوچک تر از خودم دارم به اسم سامان که پونزده سالشه و من عاشقشم. مثل همه ی خواهر و برادرا با هم بازی می کنیم، دعوا می کنیم، ولی مهم تر از همه رازدار همدیگه هستیم و به هم اطمینان داریم. پدرم شاهین ناظری، کارمند بانکه و بهترین بابای دنیاست. توی زندگیمون هیچی برای من، سامان و مامان کم نذاشته. مادرم هم رویا خانومه که دبیر فیزیکه. من خانواده ام رو خیلی دوست دارم و از اینکه خدا این سه تا عزیز رو بهم داده ممنونم!

بعد از تموم کردن صبحانه، مقنعه ام رو سرم کردم و بندهای کوله ام رو روی دوشم انداختم. سامان هم کیفش رو برداشت و به سمت جا کفشی رفت تا کتونیش رو برداره. 

امروز شنبه پونزده فروردینه و سیزده بدر پنجشنبه بود، ما با خانواده ی عموم و خاله ام رفتیم بیرون از شهر و کلی هم بهمون خوش گذشت. من عمه و دایی ندارم و از اون جایی که خانواده ی پدریم و مادریم با هم خیلی خوبند، هر سال با هم دسته جمعی می ریم مسافرت. من که عاشق شلوغیم و حسابی با بچه ها شیطونی می کنیم!

امروز اول هفته است و طبق روال همیشه هر چهار نفر از خونه بیرون زدیم، خونه ی ما توی یه آپارتمان چهار طبقه است و ما طبقه ی سوم می شینیم. با آسانسور رفتیم پارکینگ و بابا رفت تا ماشین رو روشن کنه، وقتی از پارکینگ در اومد ما هم سوار شدیم و بابا حرکت کرد.

اول سامان رو رسوندیم که مدرسه اش یه کوچه با خونه فاصله داشت و بعد هم نوبت من و مامان رسید. دبیرستانی که من توش درس می خونم خیلی خوبه و کادر دبیریش از افراد با تجربه ای تشکیل شده. امسال سال سومم یعنی دیگه آخرای سال سومم و مامانم امسال دبیر دو تا از کلاس های سال اوله. 

توی حیاط از مامان خداحافظی کردم و بعد از اینکه اون به دفتر رفت، منم رفتم طبقه ی دوم توی کلاسم. اکثر بچه ها اومده بودند. کلاسمون نیمکت نداشت و ما روی تک صندلی می نشستیم. به طرف صندلیم رفتم و کوله ام رو ازش آویزون کردم. سمت راستم ملیکا و سمت چپم روژان نشسته بودند. با ملیکا بیشتر صمیمی بودم و اونم با من راحت تر بود. با هر دو تاشون دست دادم و سال نو رو تبریک گفتم.

ساعت اول شیمی داشتیم که البته زیاد درس نداد و بیشتر نمونه سوال حل کرد. ساعت دوم انگلیسی و ساعت آخرم ادبیات. وقتی زنگ آخر خورد از روژان خداحافظی کردم و با ملیکا از مدرسه بیرون اومدیم. مامان شنبه ها فقط دو ساعت اول رو مدرسه هست و زودتر خونه می ره. این به نفع من و سامانه چون وقتی میایم خونه غذای گرم و تازه می خوریم.

وقتی به چهارراه رسیدیم، از هم خداحافظی کردیم و من به سمت خیابونمون رفتم.

کلید رو توی قفل چرخوندم و داخل شدم. به به مامان امروز قورمه سبزی درست کرده، غذایی که من عاشقشم!

سامان زودتر از من رسیده بود و توی اتاقش مشغول بازی با پلی استیشن بود. همیشه کارش همینه، بازی و بازی! مامان چند بار تنبیهش کرد و گفت که زیاد بازی نکنه چون برای چشماش ضرر داره، اما کو گوش شنوا! موقع امتحانات که همیشه بازی براش ممنوعه، اما توی عید و تابستون پدر دستگاه رو در میاره!

بعد از تعویض لباس و شستن دست و صورتم به آشپزخونه رفتم تا به مامان توی چیدن میز کمک کنم. داشتم ماست و خیار درست می کردم که تلفن زنگ زد. رفتم برش داشتم.

- الو؟

- سلام ساحل.

- سلام ملیکا، چه زود دلت واسم تنگ شد!

- دیوونه حالا انگار چه تحفه ای هست!

- از تو که بهترم، حالا بگو چکار داری.

- مهلت بدی می گم. راستش من امروز زیاد حالم خوب نبود، الانم که اومدم خونه بدتر شدم، سرما خوردم. عصر با مامانم می رم دکتر. می خواستم بگم شاید فردا نیام!

- ای بابا امروز دیدم صدات گرفته و هی با دستمال بینیت رو پاک می کنی، پس سرما خوردی! حالا خوشمزه است؟

- چی؟

- سرما دیگه!

- برو بابا! دوست به درد نخور. فقط بلده مسخره کنه.

- باشه، چه زودم بهش بر می خوره حالا! راستی ما فردا هم زیست داریم و هم فیزیک، می خوای چیکار کنی؟

- فیزیک رو که اگر اشکال نداشته باشه میام پیش مامانت، کتاب زیست رو هم میارم تا سوالا رو ازت بگیرم؛ باشه؟

- باشه بیا؛ مامانم دوشنبه مدرسه نداره. عصر بیا خونمون تا با هر دومون کار کنه.

- حتما، دستت درد نکنه. کاری نداری؟

- من از اولشم کاری نداشتم، تو زنگ زدی!

- دیوونه، خداحافظ. 

- خداحافظ.

بعد از صرف ناهار با مامان ظرف ها رو شستیم و خشک کردیم. سامان هم که طبق معمول بعد از غذا رفت تا یه چرت کوچولو بزنه، عادتی که من اصلا ندارم.

بابا حدود ساعت سه اومد. بعد از اینکه بهش سلام کردم، رفتم توی اتاقم و از تلفن اونجا به خونه ی خالم زنگ زدم. بعد از دو تا بوق صدای خاله توی گوشم پیچید.

- الو؟

- سلام خاله جون، خوبید؟

- سلام ساحل خوشگلم. خوبم، تو چطوری؟ مامان؟ بابا؟ سامان؟

- همه خوبن خاله، سلام می رسونند. ببخشید بد موقع زنگ زدم، یکتا هستش؟

- آره عزیزم، گوشی رو نگه دار. از من خداحافظ.

- خداحافظ.

بعد از چند ثانیه صدای یکتا، دختر خاله ی عزیز و جون جونیم توی تلفن پیچید.

- سلام بر ساحل خانوم بی دریا!

- سلام بلبل جون. هنوز هیچی نشده شروع کردی به چسبوندن صفات به من بیچاره!

- حالا این قدر ننه من غریبم بازی در نیار که دلم نمی سوزه، چه خبرا؟ مدرسه رفتی امروز؟

- آره رفتم، تو چی؟

- منم رفتم. وای ساحل دیگه دارم می شم اسکلت. مغزم نشتی پیدا کرده از بس درس خوندم، این تیر بیاد من کنکور بدم و یه نفس راحت بکشم از دست این کتابا!

- الهی، فقط دو ماه و نیم مونده. دندونات رو روی جیگرت بذار و حسابی بخون که یه رتبه ی خوب بیاری و همین جا قبول بشی.

- دلت خوشه ها خواهر من! اصلا فکر نمی کنم تهران قبول بشم، اونم با این رشته ای که من می خوام، وکالت ... عمرا!

- قبول می شی؛ تو که همش داری می خونی، پس قبول می شی.

- خدا از دهنت بشنوه. خب حالا چکارم داشتی که وقتم رو گرفتی؟

- برو بمیر بابا، چه کلاسم می ذاره واسه من! زنگ زدم حالت رو بپرسم، آخه دو روزه ندیدمت و دلم تنگ شده برات!

- وای نگو الان آب می شم از خجالت؛ من متعلق به همه هستم. حالا خوبه دو روزه، تو که کل عید رو خونه ی ما تلپ بودی و نذاشتی من درس بخونم!

- من کجا تلپ بودم بدجنس؟! در ضمن تو غلط می کنی متعلق به بقیه باشی. گفته باشما مال خودمی، خواستگار بیاد دم خونتون قلم پاش رو می شکنم!

- عزیزم من که الان قصد ازدواج ندارم، صبر کن اگه مامانم نخواست منو ترشی بندازه خبرت می کنم با خانواده تشریف بیارید!

- من شوخی کردم، آخه کی میاد تو رو بگیره؟ آشپزی صفر، اخلاق صفر، قیافه زیر صفر!

- ساحل میام می زنمتا! هم آشپزی بلدم، هم خوش اخلاقم، هم خوشگلم. صفاتت رو به من نسبت نده عجوزه!

- وای سرم رفت، چقدر با من کل کل می کنی. حرف حق تلخه! حالا هم برو سر درسات که حداقل بگیم یه دختر خاله ی وکیل داریم، برو!

- باشه، یه کاری می کنم بهم افتخار کنی.

- تا ببینیم. کاری نداری؟

- نه شرت کم، گمشو روی کتابات ولو شو!

- بی ادب، بای بای!

- بای بای.

بعد از قطع کردن رفتم و به حرف یکتا گوش دادم. روی کتابام ولو شدم تا درسایی رو که امروز دادن رو بخونم.

***

فصل نهم

روزها پشت سر هم می گذرند و من سخت مشغول درس خوندنم تا امتحانات سال سوم رو عالی بدم. تا آخر فروردین به جز خونه و مدرسه، بیرون و مهمونی نرفتم؛ به خاطر همین دلم حسابی برای یکتا تنگ شده. دیشب که سر میز شام بودم مامان گفت بهتره یه خرده سرم رو از کتابا بیرون بیارم و برم بیرون. خب این پیشنهاد واقعا به موقع بود چون من داشتم تبدیل به یه خر خون می شدم؛ صفتی که خودم به بعضی از بچه های کلاس نسبت می دم تا مسخرشون کنم. حالا نزدیک بود خودم یدک کش این واژه ی وحشتناک بشم!

امروز که از مدرسه برگشتم خونه، تصمیم گرفتم تا به یکتا زنگ بزنم و باهاش برم بیرون. مطمئنم اونم داره توی کتابا و تست هاش غرق می شه؛ بهتره زودتر نجاتش بدم!

گوشی رو برداشتم و شمارش رو گرفتم. هفت تا بوق خورد اما هنوز برنداشته. عجیبه تا الان باید از مدرسه برگشته باشه! داشتم گوشی رو قطع می کردم که بالاخره خانوم صداشون توی گوشی پیچید.

- سلام مزاحم!

- سلام و زهرمار! کجا بودی تا حالا؟

- تازه از کلاس اومدم. امروز برامون فوق ادبیات گذاشته بودن، آخه عقبیم. تو چطوری؟

- بد نیستم، از بس که روی کتابا خم می شم، گردنم حسابی گرفته!

- خب شاید چشمت مثل منه، من فقط برای مطالعه عینک می زنم. یه دکتر برو.

- باشه می رم، حالا بگم برای چی زنگ زدم؟

- بنال دیگه، گشنمه می خوام ناهار بخورم.

- اَه لیاقت نداری آدم برات یه خرده ناز کنه!

- برو ازدواج کن و بعد واسه شوهرت ناز کن. به من چه که نازت رو بکشم!

- تا تو هستی شوهر می خوام چکار؟!

- بچه پر رو! ساحل حرف می زنی یا قطع کنم؟

- خیلی خب می گم؛ می خواستم ببینم فردا باهام میای بیرون؟ پس فردا که جمعه است به جاش درس می خونیم، من حوصله ام سر رفته.

- زیر حوصله ات رو کم کن تا سر نره! 

- لوس نشو، جدی گفتم.

- باشـــــه میام؛ اما بگما که فردا ناهار میام، چون هوس فسنجونای خاله رو کردم. بگو سفارشی مخصوص من درست کنه!

- می گم شکمو؛ چه خودشم دعوت می کنه!

- به تو چه! خونه ی خالمه و تازه دلم برای تو هم تنگ شده!

- فدات بشم عزیزم، منم همین طور. فردا زود بیا.

- اوهوم، حالا دیگه برو گمشو من برم ناهارم رو کوفت کنم!

- دیوونه! خداحافظ.

- بای بای.

***

پنجشنبه صبح زود از خواب بلند شدم و یه دستی به اتاقم کشیدم. چون از عید به این طرف حسابی گرد و خاک روی وسایلم رو گرفته بود. بعد از اتمام کارم به نتیجه اش نگاه کردم و کلی از خودم تعریف کردم؛ چشم نخوری ساحل خانوم!

یه دوش سریع گرفتم؛ رفتم توی آشپزخونه و توی تهیه ی سالاد به مامان کمک کردم. بابا و سامان داشتند با پلی استیشن فوتبال بازی می کردند و صداشون کل ساختمون رو برداشته بود. از دست این آقایون با این فوتبالشون! من اگه بخوام عروسی کنم شوهرم نباید اهل فوتبال باشه، چون من از این ورزش متنفرم.

ساعت دوازده ظهر بود که یکتا جونم اومد؛ هنوز کفشاش رو در نیاورده و پاشو داخل نذاشته یه سلام بلند کرد و شروع کرد به احوال پرسی. من سریع رفتم جلوی در تا بغلش کنم، اما بدجنس منو کنار زد و گفت اول بزرگ ترها!

با مامانم روبوسی کرد و کلی قربون صدقه اش رفت. من که می دونم این ناکس به خاطر فسنجون این طوری می کنه. بعد با بابام دست داد، رفت سراغ سامان و یه دونه بازی جدید که گرفته بود رو بهش داد. داداش منم ذوق مرگ شد و پرید ماچش کرد.

حالا خانوم با عشوه اومده جلوی من و دستش رو گرفته رو به روم که باهاش دست بدم. یه نگاه به دستش کردم و گفتم:

- سامان از من بزرگ تره؟

- از نظر سنی نه، اما از نظر عقلی تو از اون کوچیک تری!

پریدم بزنمش که در رفت توی آشپزخونه و پشت مامانم قایم شد. مامان می گفت ساحل زشته، مهمونه. یکتا هم برام چشم و ابرو میومد که دلم بسوزه. باشه یکتا خانوم، دارم برات! کلی توی دلم واسش نقشه های شوم کشیدم!

با مسخره بازی من، یکتا و سامان ناهار خوشمزه صرف شد و بعدش همه رفتیم توی پذیرایی نشستیم. یکتا و سامان با دستگاه بازی می کردند و هی توی سر و کله ی هم می زدند؛ منم وسطشون نشسته بودم و یه بار اینو تشویق می کردم یه بارم اون یکی رو!

یه نیم ساعت بعد، دست یکتا رو گرفتم و رفتیم توی اتاقم. روی تخت دراز کشیدیم و شروع کردیم به حرف زدن. از مدرسه و دوستامون می گفتیم تا اتفاقای جدید فامیل! مهم ترین خبر هم نامزدی دختر عموی من، بهناز بود!

عموی من که از بابام بزرگ تره دو تا بچه داره، بهناز و بهرام. بهناز یک سال پیش درسش رو تموم کرد و توی یه شرکت حسابداره؛ بهرامم لیسانس معماریش رو گرفته و منتظره تا جواب آزمون کارشناسی ارشدش بیاد. 

یک ماه پیش برای بهناز خانوم ما خواستگار اومد که در واقع همکارش توی شرکت بود و بعد از تحقیق و رضایت عروس خانوم، به مدت پنج ماه نامزد شدند تا توی شهریور مراسم ازدواجشون برگزار بشه و برن سر خونه و زندگیشون.

من و یکتا هر دو بهناز رو دوست داریم، چون خیلی مهربون و خونگرمه. یکتا گفت که بعد از کنکورش بریم دنبال لباس برای عروسی و منم قبول کردم؛ تاریخ عروسیشون دوازدهم شهریوره. از روی تخت بلند شدم تا از تقویم روی میز ببینم چه روزی میفته. وقتی تقویم رو برداشتم، چشمم به سوم اردیبهشت افتاد که دورش خط کشیده بودم و زیرشم نوشته بودم تولد بهرام! من عادت دارم روز تولد اعضای فامیل و دوستام رو توی تقویم علامت بزنم. به یکتا تاریخ رو نشون دادم، اونم انگار تولد بهرام یادش رفته بود چون از جاش پرید و با چشمای گرد به تقویم نگاه کرد. وای سوم اردیبهشت فرداست! 

هر سال که تولد هر کسی می رسه، معمولا جشن خانوادگی گرفته می شه و حتما امشب هم زن عمو زنگ می زنه و می گه برای فردا شب شام بریم خونشون. یک ساعت از مطلع شدن ما نگذشته بود که تلفن زنگ زد. مامانم جواب داد و بعدش اومد توی اتاق و گفت فردا شب شام تولد بهرامه و باید بریم اونجا. حالا خر بیار و باقالی بار کن! من و یکتا لباس جدید که مناسب جشن باشه نداریم و تازشم کادو نگرفته بودیم.

مامان گفت که بهرام چند تا از دوستاش رو با خانواده دعوت کرده و نامزد بهناز و خانواده اش هم هستند؛ پس دیگه مهمونی معمولی همیشگی نیست و حتما باید لباس تازه بگیریم! 

بعد از اینکه من، یکتا، مامان و خاله نشستیم و عقلامون رو ریختیم روی هم، نتیجه این شد که فردا قید درس رو بزنیم و چهار نفری بریم بازار دنبال لباس و کادو، و این سامان نخودی رو هم با خودمون ببریم! 

عصر ما بیرون نرفتیم و یکتا رفت خونشون، چون فردا کلی کار داریم و دیگه برای درس خوندن وقت نمی شه. ما امروز رو به جاش تا شب خوندیم و جبران کردیم.

پنجشنبه صبح تا ساعت ده خوابیدم و بعدش رفتم یه نون پنیر گردو و چایی مفصل خوردم تا انرژی داشته باشم حسابی کار کنم، چون امروز روز نظافته و مامان حسابی روی تمیز بودن خونه حساسه!

اول با مامان خونه رو تمیز کردیم و بعدش من مسئول تمیز کردن اتاق سامان شدم، چون این داداش ما عمرا دستی به اتاقش بکشه! بابا هم چون امروز زودتر برمی گرده، ما ناهار رو زودتر می خوریم. با مامان کمک کردیم و یه باقالی پلو با گوشت معرکه درست کردیم!

بعد از ناهار یه نیم ساعتی استراحت کردم و یه چایی خوردم، ولی زود پا شدم و رفتم اتاقم تا یه کوچولوی دیگه درس بخونم و خیالم راحت باشه!

ساعت چهار با مامان و سامان ماشین رو برداشتیم و رفتیم دنبال خاله اینا. مقصدمون یه پاساژ بزرگ بود و چون خیابونا شلوغ بودند کلی طول کشید تا برسیم. مامان ماشین رو توی یه کوچه که نزدیک پاساژ بود پارک کرد و ما هم زود پیاده شدیم و ریختیم توی پاساژ!

طبقه ی اول لباسی که دوست داشته باشیم رو پیدا نکردیم، اما به جاش برای بهرام کادو گرفتیم. از طرف ما یه کیف پول چرم با ست کمربندش، و از طرف خاله اینا هم یه پیراهن مردونه به رنگ طوسی. رفتیم طبقه ی دوم، یکتا یه تونیک خوشگل دید که مدلش مثل لباس های قدیمی انگلیسی بود و رنگشم سفید بود. آستینای بلندی داشت که پلیسه بودند و یقه اش هم ایستاده بود. یه پارچه ی کلفتم از جنس لباس دور گردن بسته می شد و جلوش چین می خورد. لباس رو خرید و ما رفتیم مغازه ی بعدی برای لباس من، اما بعد از دیدن چهار تا مغازه من هنوز هیچی پیدا نکرده بودم، تا اینکه مامان چشمش به یه پیراهن عروسکی خوشگل افتاد که رنگش یاسی بود و دامنش کلی چین داشت، همین طور روی سینه اش و یه پاپیون گنده هم پشت کمرش بود؛ آستیناش هم تا روی بازوهام بود. خیلی دوست داشتنی به نظر می رسید با خودم گفتم وای من توی این لباس محشر می شم. رفتم پوشیدمش و بعد از اینکه همه نظر مثبت دادند، پولش رو مامان حساب کرد و ما اومدیم بیرون.

ساعت شش بود که ما از پاساژ خارج شدیم؛ سریع خاله و یکتا رو رسوندیم تا زود برسیم خونه و آماده بشیم. دوست دارم موهام رو مدل پرنسسی درست کنم، یه کم از موهام رو بالای سرم با سنجاق های ریز جمع کردم و بقیه رو اتو کشیدم و آزاد روی شونه هام رها کردم.

مامان یه کت و دامن زرشکی که طرح هایی از مشکی توی پارچش داشت رو پوشید. بابا کت و شلوار و سامان هم شلوار لی مشکی با پیراهن سرمه ای.

همه سوار ماشین شدیم و به سمت خونه ی عمو حرکت کردیم.

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل دهم

مسیر تقریبا در سکوت طی شد. وقتی رسیدیم بابا ماشین رو توی کوچه و نزدیک ساختمونشون پارک کرد. خونه ی عموم یه ساختمون دو واحدی بود که یک واحد مال خودشون بود و دومی رو اجاره داده بودند. 

سامان زنگشون رو زد و در با صدای تیکی باز شد. انگار می دونستند ما اومدیم، چون کسی نپرسید کیه! از پله ها بالا رفتیم، عمو و زن عمو رو دیدیم که جلوی در برای استقبالمون اومدند. سلام و احوال پرسی کردیم. بهرام از لا به لای جمع خودش رو بهمون رسوند و ما تولدش رو تبریک گفتیم. 

مامان و بابا به سمت بقیه ی فامیل رفتند و من و سامان هم به تبعیت از اونا جلو رفتیم تا سلام کنیم. وقتی مادر بزرگم، مادر پدرم رو دیدم، خودم رو توی بغلش انداختم. چون از عید تا حالا ندیده بودمش و دلتنگش بودم.

با چشم دنبال بهناز می گشتم، اما پیداش نکردم؛ پس بلند شدم تا مانتوی خودم و مامان رو توی اتاقش بذارم. هنوز از پله ها بالا نرفته بودم که در باز شد و دیدم که خاله ام اینا اومدند. سلام کردم و با یکتا رفتیم اتاق بهناز.

یکتا با اون تونیکی که گرفته بود یه ساپورت و کفش مشکی پوشیده بود که خیلی تیپش رو با حال کرده بود. اونم وقتی لباسم رو دید دوباره ازم تعریف کرد و منم حسابی خر کیف شدم. با هم رفتیم طبقه ی پایین داخل پذیرایی و بعد از این که یکتا با همه سلام علیک کرد و منم با مهمون هایی که تازه دیده بودم احوال پرسی کردم، یه گوشه نزدیک به خانواده هامون نشستیم. 

من و یکتا توی فامیل معروفیم به دوقلوهای به هم چسبیده. از بچگی همین طور بودیم و همه جا کنار هم می نشستیم، بازی می کردیم، غذا می خوردیم؛ برای همین الان که به خاطر درس همدیگه رو دیر به دیر می بینیم، کلی بهمون سخت می گذره!

چشمم رو دور تا دور سالن می چرخوندم و به مهمون هایی که برام غریبه بودند، نگاه می کردم. بعضی از دوستای بهرام رو می شناختم، چون مال دوره ی دبیرستانش بودند و الان با خانواده هاشون اومدند، اما اکثر مهمونایی که دعوت کرده بود از دوستای دانشگاهش بودند و من نمی شناختمشون. زیاد خودم رو درگیر مهمونا نکردم و به یکتا گفتم:

- امسال مهموناشون بیشترن، قضیه چیه؟

- نمی دونم، اما گردن بیچاره ی من الان درد می کنه؛ از بس مثل غاز موقع سلام کردن بالا و پایینش کردم. تمام ایل و تبارتون اینجا جمع شدند!

- برو بابا فامیلای ما که کمن؛ تازه ما هر سال میایم. مهمونای خود بهرام زیادن دیگه!

- این پسر عموت کل پسرای دانشگاه و دوازده سال دوران تحصیلیش رو دعوت کرده. تولد ندیده است این بشر!

- باز تو شروع کردی به این پسر عموی بدبخت من گیر دادن!

- خب آبم باهاش توی یه جوب نمی ره، می گی چیکار کنم؟

- هیچی، فقط باهاش دهن به دهن نذار که امشب حوصله ی دعوای شما رو ندارم؛ تازه تولدشه، زشته!

یکتا ایشی گفت و روش رو برگردوند طرف مهمونا تا ادامه ی آنالیزش رو انجام بده. مطمئنم که زوم کرده روی چهره ی دوستای بهرام و توی ذهنش ازشون کاریکاتور می کشه و بهشون می خنده، دیوونست!

من و یکتا کلا زیاد توی نخ پسرها نیستیم. همیشه از دوست پسر گرفتن بدمون میومده؛ به نظر من وقتی می تونی آگاهی لازم از خصوصیات کلی اخلاقی پسرها رو از طریق پسرهای فامیل به دست بیاری و باهاشون یه دوستی ساده داشته باشی، دیگه چه نیازی به دوست پسر داری؟ یکتا همیشه می گه، من درس می خونم و سرگرمی های بهتری رو دنبال می کنم تا اینکه تفریحی با یه پسر دوست بشم و وقتم رو برای دو سه ماه که باهاشم تلف نمی کنم، چون می دونم آخرش باهام کات می کنه و می ره دنبال یکی دیگه. دوست ندارم نقش یه دستمال کاغذی که یک بار ازش استفاده شده رو بازی کنم!

منم با یکتا موافقم و در اولویت درسم رو قرار دادم و بعد هم کلاس موسیقی و بیرون رفتم با دوستام و خانواده ام که خودش بهترین تفریحه!

***

یه عسلی کوچیک کنارمون بود که روش ظرف میوه و شیرینی گذاشته بودند، من و یکتا هم از خودمون پذیرایی می کردیم که یه وقت بهمون بد نگذره!

چون صدای موسیقی کم بود، تونستم زنگ آیفون رو بشنوم؛ مهمون جدید! عمو در رو باز کرد و بهرام، بهناز و زن عمو بدو بدو رفتن طرف در تا ازشون استقبال کنند؛ یعنی کی می تونه باشه؟!

یه خانواده ی سه نفره اومدند داخل و عمو و بهناز اونا رو به سمت فامیلا آوردند تا معرفی کنند. از سرخ و سفید شدن های بهناز و پسر خانواده تابلو بود که ایشون همون آقای داماد هستند!

با آرنج به پهلوی یکتا زدم که برگشت و بدجور نگاهم کرد.

- دستت بشکنه، پهلوم سوراخ شد. چته؟

با دست به اونا اشاره کردم و گفتم:

- فکر کنم این پسره همون خواستگار بهنازه!

یکتا یه نگاهی بهشون کرد و با سرش حرفم رو تایید کرد. بهناز و پسره به سمتمون اومدند؛ بهناز که تازه ما رو دیده بود بغلمون کرد و آقا دوماد رو بهمون معرفی کرد. ما بهشون تبریک گفتیم و وقتی بهناز رو بغل کردم آروم زیر گوشش گفتم:

- عجب رقص نوری می ری دختر! از وقتی دیدش هزار تا رنگ عوض کردی، آروم باش شیطون!

بهناز ریز خندید و سرش رو پایین انداخت. عجیب خجالتی بود، برعکس من و یکتا که اصلا نمی دونیم خجالتِ عروس چی هست!

اونا از کنارمون رد شدند و ما هم نشستیم و به این زوج عاشق کلی خندیدم. آخه واقعا جالب بودند، هر دو خجالتی!

زن عمو همه رو برای شام دعوت کرد طرف میز. یکتا بلند شد و به طرف میز رفت، برای من و خودش غذا کشید و اومد نشست. شام ماکارونی، الویه و کالباس بود. از هر کدومش یه خرده برام گذاشته بود، منم چنگالم رو برداشتم و مشغول شدم.

همه در حال خوردن بودن، بهرام و دوستاش کنار هم نشسته بودند و سامان هم با اونا بود. می گفتند و می خندیدند؛ از دخترا هم صداشون بلندتر بود!

چنگالم رو که دورش ماکارونی پیچیده شده بود رو داشتم می بردم طرف دهنم که یکتا گفت پاشم براش نوشابه بیارم سریع غذا رو توی دهنم گذاشتم و به طرف میز رفتم، انگار همه ی لیوان ها رو برداشته بودند و فقط سر ما بی کلاه مونده بود! رفتم توی آشپزخونه تا لیوان پیدا کنم. آشپزخونه اُپن نبود و داخل دیوار یه طاق ورودی داشت، ورودیش توی راهروی ورودی باز می شد و رو به روشم پله ها بودند، اصلا از سالن دید نداشت.

چون جای لیوان ها رو نمی دونستم، تک تک کابینت ها رو باز می کردم و بالاخره پیداشون کردم. فقط یه لیوان برداشتم، خودم عادت نداشتم بعد از غذا نوشیدنی بخورم. یه بطری نوشابه ی نصفه روی میز بود، مقداریش رو توی لیوان ریختم و درش رو بستم.

برش داشتم تا برم بیرون که یهو یه پسره خودش رو انداخت توی آشپزخونه! صورتش قرمز بود و داشت مثل مرغ سر کنده بال بال می زد! اطراف رو نگاه می کرد و دنبال یه چیزی می گشت، اما انگار نمی تونست پیداش کنه. متوجه ی من نشده بود و منم با تعجب نگاهش می کردم. تا این که بالاخره منو دید که کنار میز ایستادم. چشماش از صورتم سر خورد طرف دستم و نگاهش برق زد. با چند قدم بلند خودش رو بهم رسوند. ترسیدم یک قدم عقب رفتم، اما اون اهمیت نداد و اومد جلوم ایستاد و لیوان رو از لای انگشتام بیرون کشید و یک نفس خورد! 

وقتی لیوان رو آورد پایین از قرمزیه صورتش کم شده بود و راحت تر نفس می کشید. لیوان رو جلوم گرفت و با اشاره بهم فهموند که از دستش بگیرم! من تازه مغزم شروع به کار کردن کرد، اون نوشابه مال یکتا بود. چه معنی می ده بدون اجازه لیوان مردم رو از دستشون در بیاری و بخوری؟!

همه ی اینا رو بلند گفته بودم که باعث شد ابروهاش بالا بره. بی ادب یه معذرت خواهی هم نکرد! حالا داشت با ابروهایی که اخم کرده بودند، بهم نگاه می کرد. حتما دوباره بلند گفتم؛ بهتر بذار بشنوه!

- شما با اجازه ی کی نوشابه رو خوردی؟

وقتی دید لیوان رو از دستش نمی گیرم، روی میز گذاشتش و دست به سینه ایستاد.

- من دیدم شما با لیوان ایستادی و قصد خوردنش رو نداری، منم چون داشتم می سوختم، خوردمش!

- به من چه که داشتی می سوختی. اونو برای یکی دیگه ریخته بودم که براش ببرم، شما نباید سوال می کردی؟!

- خانوم من دهنم داشت می سوخت و نمی تونستم حرف بزنم، شما هم جای من بودی همین کار رو می کردی!

خب راست می گه، منم اگه از سوختن دهنم صورتم قرمز می شد و یه لیوان نوشابه جلوم می دیدم بدون معطلی می خوردمش!

- حداقل از اینکه اجازه نگرفتید معذرت بخواید یا اینکه یه تشکر کنید!

- تشکر برای چی؟

- زبونتون رو از سوختن نجات دادم!

دوباره ابروهاش رو انداخت بالا و یه لبخند کج هم اومد روی لبش.

- ممنون.

- خواهش می کنم، حالا واسه ی چی می سوختید؟

- این بهرام دوستم وقتی داشتم غذا می خوردم و با دوستم حرف می زدم، روی الویه ام کلی فلفل قرمز ریخت و منم حواسم نبود و گذاشتم دهنم!

خنده ام گرفت. بنده ی خدا واسه ی همین قرمز شده بود، آخه فلفلش قرمز بود. با خنده ی من اونم خنده اش گرفت. از دست این بهرام که به دوستاشم رحم نمی کنه.

- من از طرف پسر عموم ازتون عذر می خوام.

- بهرام پسر عموتونه؟ واقعا شبیه هم هستید!

- از چه نظر اون وقت؟

- جفتتون زود طلب کار می شید و یه اخمی می کنید که آدم زهرش آب می شه!

دوباره خندم گرفت، نمی دونستم اخمم این قدر ترسناک بود.

- می تونم اسمتون رو بپرسم؟

- ساحل.

- خوشوقتم، منم دانیال هستم.

باهاش دست دادم و گفتم:

- منم همین طور. حالا بهتره یه لیوان دیگه آماده کنم و برای دختر خاله ام ببرم، وگرنه کله ام رو می کنه!

دانیال دوباره عذرخواهی کرد و از آشپزخونه بیرون رفت. منم تند و تند یه نوشابه ی دیگه برای یکتا ریختم و براش بردم. نوشابه رو طرفش گرفتم که دیدم بد بهم نگاه می کنه.

- کدوم گوری بودی تا حالا؟ رفته بودی نوشابه رو از کارخونش بیاری؟

ماجرا رو براش تعریف کردم و دانیال رو که بین پسرها بود بهش نشون دادم. کلی خنده اش گرفت و از کار بهرام خوشش اومد و ازش تعرف کرد. عجیب بود که یکتا از بهرام تعریف کنه!

بعد از شام کیک رو آوردن و بهرام شمع بیست و دو سالگیش رو فوت کرد و کادوها رو باز کرد. آخر شب چند تا آهنگ گذاشتند و من و یکتا هم با هم رقصیدیم.

ساعت یک شب بود که خداحافظی کردیم و از خونشون بیرون اومدیم. وقتی توی کوچه منتظر بودیم که بابا ماشین رو از پارک دربیاره و منم داشتم از یکتا خداحافظی می کردم، دانیال رو دیدم که سوار پژوی سفیدی شد و رفت؛ تنها اومده بود چون کس دیگه ای سوار ماشینش نشده بود!

سوار ماشینمون شدم و رفتیم خونه. سریع لباسام رو در آوردم و مسواک زدم. زود خوابیدم که صبح راحت بلند بشم و برم مدرسه. 

***

فصل یازدهم

اواسط اردیبهشت بود و سر منم شلوغ. معلم ها مدام امتحان می گرفتن و ما هم می خوندیم. تصمیم دارم برای تابستون توی کلاس کنکور ثبت نام کنم، چون یکتا خیلی راضیه و می گه برای مرور هر سه سال راحت تره و بهم کمک می کنه.

بعد از تولد بهرام فقط از طریق تلفن با یکتا در تماس بودم. خودش رو توی خونه حبس کرده بود و می گفت اگه دانشگاه سراسری قبول نشه خودش رو می کشه! توهمی که معمولا زیر فشار ناشی از کنکور ممکنه برای همه اتفاق بیفته. بهرام و بهناز هم دچارش شده بودند و معلوم نیست چه بلایی سر من میاد!

مامان و بابا زیاد مزاحمم نمی شدند و اجازه می دادند توی اتاق بمونم و درس بخونم. سامان هم کمتر سراغ بازی می رفت و اکثرا توی خونه با کتاب می دیدمش. روزها برام تکراری بودند و تنها تفریحم شده بود گیتار. آخر هفته ها گوشه ی اتاق می نشستم و انگشتام رو روی سیم ها تکون می دادم تا با صدایی که ازش بیرون میاد آرامش بگیرم. 

***

امتحانات خرداد ماه سال سوم دبیرستان شروع شدند. تا بیست و هفتم امتحان دارم و تقریبا تبدیل به یه مرده ی متحرک شدم. مامان حسابی با غذا و میوه بهم انرژی و ویتامین می رسونه که یه وقت پس نیفتم! 

سامان زودتر از من امتحاناتش رو تموم کرده و من الان فقط دو تا امتحان دارم تا به سخت ترین تابستون زندگیم خوشامد بگم!

یکتا هم امتحاناتش رو زودتر از من تموم کرد و وقتی بهش زنگ می زدم، می گفت هر روزی که می گذره روی تقویم اون تاریخ رو خط می زنه. یه جورایی داره لحظه شماری می کنه و استرسش هم افزایش پیدا کرده، به طوری که دستاش به خاطر عصبی بودن به لرزه میفتند! من همش بهش دلگرمی می دم و حتی باهاش سر شام شرط بستم که حتما یه دانشگاه خوب قبول می شه. خدایا چرا این کنکور اعتماد به نفس رو از همه می گیره؟ حتی این یکتا هم که همیشه محکمه و اعتماد به سقفش زیاده، الان داره مثل بید می لرزه! چرا از کنکور برای خودمون غول درست می کنیم آخه!

***

همه ی سوالات رو یه بار دیگه چک کردم و وقتی از درست بودن همشون اطمینان پیدا کردم از جام بلند شدم و برگه ی سوال و پاسخ رو به مراقب دادم. دوست داشتم زودتر خودم رو از مدرسه خارج کنم تا بتونم با شوق فریاد بزنم تموم شد!

رفتم توی حیاط و به چند تا از دوستام که یه گوشه جمع شده بودند، نزدیک شدم. داشتند جواب ها رو با هم چک می کردند از این کار خوشم نمیومد، چون با دونستن این که یه چیز رو اشتباه نوشتم اعصابم خرد می شه. ازشون خداحافظی کردم و از مدرسه خارج شدم، دلم می خواست یه کوچولوی دیگه برم جلوتر تا بدون جلب توجه فریادم رو بکشم!

وقتی حسابی از مدرسه دور شدم، قبل از اینکه به خیابون اصلی برسم دور و اطراف رو خوب دیدم تا کسی نباشه. هیچ کس نبود؛ پس با ذوق دستام رو مشت کردم و به سمت بالا بردم، اما تا خواستم فریاد رو از دهنم خارج کنم صدای بوق ماشینی رو از پشتم شنیدم که باعث شد صدام توی گلوم خفه بشه. اَه بخشکی شانس! همین طور که آروم دستام رو می آوردم پایین، برگشتم و به پشت سرم نگاهی انداختم.

یه ماشین پژوی سفید خیلی نزدیک به من ایستاده بود؛ خب از اون جایی که من وسط کوچه بودم و اونم می خواست رد بشه، ناچار شدم برم کنار. هنوز یه قدم برنداشته بودم که دوباره بوق زد و منم چون انتظارش رو نداشتم سر جام پریدم! 

خوب به شیشه های ماشین نگاه کردم و متوجه شدم دو تا پسرند؛ حتما الان دارن به من می خندند، مزاحما!

با بی خیالی رفتم طرف راست کوچه و به طرف خیابون حرکت کردم. صدای حرکت اون ماشین رو هم شنیدم، اما هر چقدر منتظر شدم تا از کنارم رد بشه هیچ خبری نشد!

ماشین همین طور با سرعت کم داشت سمت چپم میومد، یعنی چی می خواستند؟ خدایا خوشحالیم رو خراب نکن، من الان توی آسمونا دارم ذوق می کنم که امتحانم تموم شده؛ خواهشا یه کاری بکن اینا توی ذوقم نزنند که اصلا حوصله ندارم!

- ساحل؟ ساحل؟!

کی داره اسمم رو صدا می کنه؟ برگشتم و دیدم یکی از پسرایی که توی ماشینه داره به من نگاه می کنه و اسمم رو می گه، این که بهرامه!

- حواست کجاست دختر؟ ده بار صدات کردم!

- ببخشید، فکر کردم مزاحمه! تو اینجا چکار می کنی؟

- امروز ناهار خونه ی ما هستید، مامانت گفت بیام دنبالت. منم با دوستم بودم، گفتم سوارت کنیم بریم!

وقتی گفت دوستم، تازه به راننده نگاه کردم. همون پسره بود که اون شب توی آشپزخونه دیده بودم. براش به نشونه ی سلام سر تکون دادم و اونم متقابلا بهم سلام داد. رفتم جلو و در عقب رو باز کردم تا سوار بشم.

توی مسیر هیچ کدوم حرفی نزدیم و فقط گوشی بهرام یه بار زنگ زد و از حرف هاش حدس زدم که باید مامانم باشه. می خواست بدونه دنبالم اومدند یا نه!

داشتم از پنجره خیابون رو تماشا می کردم، سرم رو چرخوندم تا یه نگاه به طرف چپ هم بندازم. وقتی داشتم نگاهم رو عوض می کردم چشمم به آینه ی جلو افتاد و چهره ی دوست بهرام؛ اَه اسمش یادم رفته، چی بود؟ آهان دانیال! آره خودشه، همین بود. 

حواسش به جلو بود. منم به صورتش نگاه کردم. پوست سفید، چشمای تیره و موهای قهوه ای روشن که تارهای طلایی بینشون بود. چهره ی خوبی داشت و یه جورایی جذب کننده بود! اون دفعه که رو به روم ایستاده بود، قدش بلندتر از من بود. من تا زیر شونه هاش می رسیدم و این طوری که نشسته می تونم بگم از پشت شونه های پهنی داره و از زیر بلوزش بازوهای برجسته اش کاملا مشخصه. اوف حتما برای اینکه اینا رو بسازه کلی عرق ریخته و سختی کشیده! 

یادمه بهرام که هر وقت از باشگاه برمی گشت کلی غر می زد و بعد از حموم عین جنازه میفتاد روی تخت و می خوابید. هر وقت هم که یکتا و من بهش می گفتیم آخه مگه مجبوری این همه سختی رو تحمل کنی؟ می گفت دخترا دوست دارن شوهرشون بر و بازو داشته باشه؛ شماها هم به موقعش شوهر خوش هیکل می گیرید! یکتا کلی مسخره اش می کرد و می گفت وقتی اخلاق نداری، بازوت به چه دردی می خوره؟ بیچاره زنت که مجبوره هیولایی مثل تو رو تحمل کنه! بعد از این حرفم بهرام باهاش دعوا می کرد، این دو تا همیشه دعوا دارند!

با صدای بوق ماشین پشتی به خودم اومدم؛ هنوز داشتم به دانیال نگاه می کردم. قبل از اینکه اون نگاهش به من بیفته و من ضایع بشم، سرم رو به طرف پنجره برگردوندم و به مردم نگاه کردم. معلوم نبود چه مدت داشتم نگاهش می کردم، هر چند من داشتم فکر می کردم، اما چون چشمام روی صورتش زوم مونده بود می ترسیدم فکر دیگه ای درباره ام بکنه. دوست نداشتم اشتباه درباره ام قضاوت کنند.

***

وقتی رسیدیم خونه ی عمو اینا، پیاده شدم و همراه با بهرام به طرف در رفتیم. بهرام زنگ زد و بعد از باز شدن در من برگشتم تا با دانیال خداحافظی کنم که متوجه شدم ماشین رو پارک کرده و داره میاد طرف ما! این دیگه چکار داره؟ شاید با بهرام خونه کار دارند، به من چه!

رفتیم بالا، زن عمو در رو برامون باز کرد. باهاش رو بوسی کردم و وقتی وارد شدم بقیه رو دیدم که توی سالن نشستند و صحبت می کنند. به همه سلام دادم؛ مامان گفت که برام لباس آورده و توی اتاق بهناز گذاشته. منم رفتم اتاقش تا لباسام رو عوض کنم.

یه شلوار و تی شرت سفید و مشکی پوشیدم و موهام رو باز کردم، شونه کشیدم و دوباره بالای سرم جمعش کردم. داشتم می رفتم بیرون که بهناز اومد تو و در رو بست. اومد طرفم و با ذوق دستام رو توی دستاش گرفت. الهی این بهناز هیچ وقت نمی تونه چیزی رو توی دلش نگه داره؛ اگه خوشحال باشه راحت می تونی از قیافه اش بفهمی و الان هم داشت از خوشحالی غش می کرد!

- چی شده دختر؟ نفست بند نیاد یه وقت!

- وای ساحل خیلی خوشحالم، نمی دونی امروز قراره چی بشه!

- خب خوشحالیت که تابلو بود، حالا قراره چی بشه؟

- امیر علی عصر داره میاد دنبالم که بریم بیرون، می خوام لباس بخرم. خیلی خوبه که قراره بیاد پیشم، دلم براش تنگ شده بود.

- شما دو تا که همدیگه رو توی شرکت می بینید، دلتنگیت واسه چیه؟

- خب توی شرکت هنوز کسی نمی دونه و منتظریم تا بعد از عقد اعلام کنیم. در ضمن تو فکر می کنی ما توی شرکت خودمون رو تابلو می کنیم؟ من توی بخش حسابداریم و امیر علی معاونه شرکته. شاید روزی یکی دو بار همو ببینیم؛ حالا حق دارم دلتنگش باشم؟

- عجب شوهر ذلیلی هستی، حالم بد شد!

- برو بابا! جلوی خودش که کنترل می کنم خودمو یه وقت هوا برش نداره، اما اگه بدونی چقدر قربون صدقم می ره! عشق رو از چشماش می خونم!

بهناز قیافش رو شبیه شخصیت های کارتونی کرد که توی هپروت سیر می کنند!

جلوی صورتش یه بشکن زدم که اومد بیرون!

- چته ضد حال؟

- تو چقدر الکی خوشحالی، عشق چیه بابا؟! اینا همه احساس محبته و عشق وجود نداره. تو هم خودت رو کنترل کن که وقتی دیدش نپری بغلش!

بهناز اخم کرد و بهم پس گردنی زد. در حالی که سرم رو ماساژ می دادم به حرفاش گوش دادم.

- تو خیلی زیادی خونسردی ساحل؛ صبر می کنیم عشق و عاشقی شما یا به قول خودت محبت رو هم می بینیم، اون وقت یادت میارم این حرفت رو. من که می دونم، تو که ازدواج کنی یه شوهر ذلیلی می شی که اون سرش ناپیداست!

- من؟! عمرا! بمیرم هم زیر بار این خفت نمی رم!

بعد در حالی که به سمت در می رفتم، برگشتم و با لبخند شیطانی که روی لبام بود، گفتم:

- راستی بهناز، وقتی امیر علی تو رو می بوسه، می ری فضا، نه؟!

قبل از این که بهناز به سمتم هجوم بیاره، از اتاق زدم بیرون و دستگیره رو به سمت خودم گرفتم تا نتونه بازش کنه. خنده ام گرفته بود.

- وایستا ساحل، مگه من دستم بهت نرسه پر رو!

خنده ام شدت گرفت. یهو دستگیره رو ول کردم تا به سمت سالن فرار کنم، همین که به طرف پله ها برگشتم خوردم به دیوار و آخم در اومد! بینیم ناکار شد. دستم به دیوار تکیه دادم و با دست دیگم بینیم رو گرفتم. صورتم از درد جمع شده بود. صبر کن ببینم، این دیوار چرا فرو رفتگی داره؟ تازه یه کوچولو هم نرمه! همین طور که یه دستم به بینیم بود، چشمام رو باز کردم و از لاش دیوار رو دیدم؛ وای این که دیوار نیست و دانیاله!

از شدت تعجب اون یکی چشمم هم باز شد و ابروهام بالا رفتند. دستام رو آوردم پایین و بهش نگاه کردم؛ داشت با لبخند بهم نگاه می کرد. بینی من درد می کنه، اون وقت این آقا داره لبخند می زنه!

صدای بهناز از پشتم اومد که داشت داد می زد و اسمم رو صدا می کرد! از دانیال نگاهم رو گرفتم و به پشت سرم نگاه کردم. بهناز بیچاره با دیدن ما دوتا ایستاد و دهنش رو که باز کرده بود تا دوباره داد بزنه، بست!

- چی شده ساحل؟ چرا بینیت قرمزه؟

بینیم قرمزه؟ حتما به خاطر ضربه است. دوباره دستم رو روش گذاشتم و ماساژش دادم. بهناز اومد جلوتر و سرم رو گرفت بالا تا نگاهی به صورتم بندازه.

- چیزی نیست، روش یخ بذاری خوب می شه. می رم برات بیارم.

اون از پله ها پایین رفت، من هم برگشتم طرف دانیال. الان دیگه اون لبخند مضحک رو نداشت.

- خیلی دردت گرفت؟

پ ن پ، الکی قرمز شده! خب درد می کنه، اما خداییش الان دردش کمتر شده بود.

- یه کم درد داره!

- من داشتم میومدم و بالا روی پله ی آخر بودم که خوردی بهم. اصلا ندیدمت که داری میای، معذرت می خوام!

- اشکال نداره، تقصیر شما که نبود؛ من بی دقتی کردم.

- حالا چرا داشتی می دویدی؟

- بهناز دنبالم بود تا منو بزنه!

- چرا؟ چه آتیشی درست کردی؟

با یادآوری حرفی که بهش زده بودم دوباره خندم گرفت و سرم رو انداختم پایین. دانیال با صدایی که معلوم بود خنده توشه، گفت:

- معلومه بدجور سر به سرش گذاشتی که قصد زدنت رو داشته، آخه این رفتارا از بهناز عجیبه!

سرم رو گرفتم بالا و گفتم:

- آره موضوع ناموسی بود، غیرتی شد!

- آهان! از این کارا نکن دختر، گناه داره!

- می دونم خجالت کشید، ولی خب کیف داشت!

- حالا همین یه بار اشکال نداره!

معلومه این دانیال هم بدجور پایه ی اذیت کردنه. لبخندی زدم و به چشماش نگاه کردم. توی اون مردمک های قهوه ای پر از مهربونی بود، پر از دوستی و صداقت! نمی دونم چرا، اما دانیال اولین پسریه که با نگاه کردن به چشماش دوست ندارم نگاهم رو ازش بگیرم. چشمام دوست دارند خیره بشند به چشمای اون و تا عمق وجودش رو ببینند! 

دست خودم نبود و همین طور مات بهش ایستاده بودم. خودش تکونی خورد و چشماش رو ازم گرفت.

- خب من دیگه برم، با بهرام کار دارم!

منتظر جوابی از من نشد و به طرف اتاق بهرام رفت. چند لحظه بعد بهناز با یه کیسه یخ اومد و داد دستم تا بذارم روی بینیم، اما من دیگه درد نداشتم و اصلا درد فراموشم شده بود؛ اون نگاه قهوه ای مثل یه درمان عمل کرد که عجیب بود!

دانیال برای ناهار مونده بود. موقعی که رفتیم سر میز رو به روی من نشسته بود و هر از چند گاهی وقتی سرم رو میاوردم بالا نگاهم توی نگاهش قفل می شد. به خودم نهیب می زدم که زیاد بهش خیره نشم و زود سرم رو مینداختم پایین و به غذام نگاه می کردم.

بعد از ناهار با بهناز میز رو جمع کردیم و با هم رفتیم توی اتاقش. بهرام هم با دانیال رفتند توی اتاق بغلی. نمی دونم چرا این قدر اضطراب داشتم، انگار حضور دانیال رو می تونستم از اون ور دیوار هم حس کنم. توهم می زدم، صورتم رو برگردوندم طرف بهناز و با هم حرف زدیم. یکتا این وسط بهم زنگ زد تا در مورد امتحان آخرم بپرسه و وقتی فهمید با بهنازم کلی فحش بارم کرد که چرا بدون اون دوره گرفتیم. می گفت وایستیم تا کنکورش رو بده و بعد سه تایی بریم عشق و صفا!

تا عصر توی اتاق موندیم و یه چرت کوچولو هم زدم که همون یه ذره خستگی هم دود شد و رفت هوا! امیر علی به بهناز اس ام اس داد که تا نیم ساعت دیگه میاد دنبالش. اونم زود بلند شد و رفت سمت کمد تا لباس انتخاب کنه. بهم گفت که منم باهاشون برم، اما گفتم: 

- نه، درست نیست. شما دو تا می خواید برید بیرون دل بدید و قلوه بگیرید؛ من این وسط بیام نقش هویج رو بازی کنم؟!

یکی از لباسایی که دستش بود رو پرت کرد طرفم که خورد به صورتم. 

- نمیری ساحل، چقدر تو منحرفی!

- خب راست می گم، دیگه توی دوران نامزدی همین طوریه؛ حالا من بیام که چی بشه؟!

- اصلا تو باید بیای. تازه درست تموم شده، بیا حال و هوات عوض بشه.

بعدم از اتاق رفت بیرون. وا این چرا همچین کرد؟!

چند دقیقه نگذشته بود که با مامانم اومد داخل و گفت که اجازم رو گرفته تا بریم بیرون. هر چی می گفتم نمیام و حوصلم سر می ره. تو که می خوای با شوهرت حرف بزنی، من با کی حرف بزنم؟!

خلاصه بهرام و زن عمو هم اومدند و بعد آقا بهرام پیشنهاد داد که بی خیال قراره عاشقانه بشن و اونو دانیال هم بیان که دسته جمعی بریم بیرون!

منم دیدم پیشنهاد خوبیه و نه سیخ می سوزه نه کباب! باشه ای گفتم و چون لباسی که همراهم داشتم فقط فرم مدرسه بود، از بهناز شلوار، مانتو و شال گرفتم تا بپوشم. اندازم با بهناز یکی بود؛ یه شلوار لی با مانتوی سفید و شال آبی پوشیدم و چون آرایش نمی کردم، فقط یه رژ صورتی زدم.

همه حاضر شدیم و بعد از خداحافظی رفتیم پایین. امیر علی هم رسید و ما باهاش احوال پرسی کردیم. الهی این دو تا کفتر عاشق تا همو می بینند یه برق خاصی توی چشماشون می درخشه! 

یعنی این همون عشقه؟ عشق واقعیه؟ مال افسانه ها نیست؟ یعنی هنوزم می شه یه عشق ناب و خالص رو توی این زمان که پر از دروغ و بی اعتمادیه، پیدا کرد؟ اگه واقعا عشق وجود داره منم دوست دارم تجربه اش کنم و فقط یه بار طعم شیرینش رو بچشم! می گن عشق مثل خوردن عسل روی تیزیه شمشیره! باید مواظب بود همون طور که می تونه شیرین و مفرح باشه تا مستت کنه، می تونه کشنده هم باشه و طعم خون بده، خونی که تلخی رو به زندگیت میاره و بعد از یه مدت می بینی همه ی ساخته هات رو داره ویران می کنه!

تمام مدت که توی ماشین با بهناز و امیر علی نشسته بودم، داشتم به این موضوع فکر می کردم. اینکه چقدر ذهنیتم نسبت به عشق منفی و خرابه! چرا این قدر خیره به نیمه ی خالی لیوان هستم؟! سرم رو تکون دادم، تمومش کن دیگه ساحل که چیز بهتری به ذهنت نمی رسه؟ فوقش عشق واقعی هنوزم وجود داشته باشه؛ یا تو شانس میاری و با انتخاب منطقی و عاقلانه یه آدم درست رو انتخاب می کنی و زندگیت رو باهاش بنا می کنی یا اینکه انتخابت تو زرد از آب در میاد و آخرش منجر به طلاق می شه!

خدایی من خیلی افکارم منفیه! چه می دونم، بهتره نگران آینده نباشم و هر چی بخواد بشه، می شه؛ بی خیال!

مقصدمون یه رستوران سنتی بود که چون پارک هم داشت، می شد توش قدم زد. ماشین ها رو داخل پارک کردند و همه پیاده شدیم. بهرام و دانیال به طرفمون اومدند و با هم یه تخت رو انتخاب کردیم و نشستیم.

جای قشنگی بود؛ سرسبز و پر از وسایل سنتی، که دور تا دور رستوران رو باهاش تزیین کرده بودند. ما بیرون نشسته بودیم تا از هوای خوب بهاری لذت ببریم.

بهناز و امیر علی بلند شدن تا برن قدم بزنن. ما سه نفرم فرستادیمشون که برند حرفاشون رو بزنند و حالش رو ببرن. حالا موندیم ما سه تا چکار کنیم؟ تصمیم گرفتیم سه تایی بلند بشیم بریم یه دوری بزنیم. وقتی از پله ها پایین رفتیم و توی پارک قدم گذاشتیم، اون زوج عاشق رو دیدیم که هنوز دور نشده بودند. 

بهرام وروجک گفت بریم اذیتشون کنیم و پارازیت بندازیم؛ من هی می گفتم زشته، گناه دارن! دانیال هم این وسط عضو خنثی بود؛ اما بعد از پافشاری بهرام، به تیم اون ملحق شد. ای شیطون، من که از اولم حدس زده بودم تو از اون آتیش پاره ها هستی! 

بالاخره این قدر این دو تا گفتند و گفتند، تا منم کِرمم گرفت تا برم توی تیمشون!

آروم آروم پشت سرشون راه می رفتیم و یه جوری پشت درخت ها مخفی می شدیم که اصلا روحشون هم از ما باخبر نشه! بهرام از یه گوشه سنگ پیدا کرد و با ایما و اشاره بهمون فهموند که طرفشون سنگ پرت کنیم! البته از اونجایی که بهرام پانتومیمش ضعیف بود، من و دانیال هیچی نفهمیدیم، که مجبور شد با پچ پچ بهمون بگه که منظورش چیه!

بازم من اول ساز مخالف زدم، بازم اون دو تا منو مجبور کردند که تا آخر باهاشون همکاری کنم! رفتیم جلوتر و بهرام و دانیال یه طرف که به مسیر اونا نزدیک بود، سنگ پرت کردند. خورد به بوته ها و باعث شد بلرزند!

بهناز و امیر علی ایستادند و به طرف بوته ها برگشتند، می دونستم که بهناز ترسوئه و الانم احتمال می ده که جونوری اونجا باشه! با این فکر خندم گرفت. هر سه تامون پشت درخت ها پنهون شده بودیم و داشتیم ریز ریز می خندیدیم!

بهناز بیچاره بازوی امیر علی رو محکم چسبیده بود و با ترس به بوته ها خیره شده بود. امیر علی با خنده بهش می گفت چیزی نیست و حتما یه حیوون کوچیکی بوده که اینجا زندگی می کنه! با این حرف، بهرام نامرد دوباره یه سنگ برداشت که بزرگ تر بود و پرت کرد طرف همون بوته ها، دوباره تکون خوردند و این دفعه بهناز یه جیغ کشید و توی آغوش امیر علی فرو رفت! ما سه تا یه نگاه به هم انداختیم و به صحنه ی رمانتیکی که درست کرده بودند، خندیدیم. این بهرام هم که انگار نه انگار خواهرش داره مثل بید می لرزه!

اون دو تا از مسیری که اومده بودند، برگشتند تا دوباره برن طرف رستوران. ما سه تا توی تاریکی و پشت درختا بودیم و اونا نتونستن ما رو ببینند! تند تند مسیر رو دور زدیم تا زودتر از اونا برسیم که بهمون شک نکنن! خدا رو شکر اول ما رسیدیم و در حالی که داشتیم نفس نفس می زدیم، خودمون رو پرت کردیم روی تخت. بهناز و امیر علی طرفمون اومدن و نشستن. از قیافه ی هر دوشون معلوم بود که بد جوری این قدم زدن کوفتشون شده!

خندمون گرفته بود و با دیدن قیافه های برج زهرمار اون دو تا، این خنده شدت می گرفت. طوری شد که من دیگه نتونستم خودم رو به بی خیالی بزنم و از ترس انفجار بلند شدم تا برم دستشویی. دانیال هم گفت باهام میاد؛ اونم داشت از خنده می مرد! این وسط فقط بهرام بود که آروم نشسته بود و بهمون چشمک زد!

رفتیم داخل رستوران، داخل یه راهروی کوچیک که انتهای رستوران بود دو تا دستشویی بود، یکی برای خانوم ها و یکی هم برای آقایون. من رفتم داخل، کارم که تموم شد دستم رو شستم و از راهرو بیرون اومدم ، دانیال نبود. یه گوشه ایستادم تا منتظرش بمونم که با هم برگردیم. همون موقع دو تا پسر جوون که قیافه های جلفی هم داشتند، اومدن طرفم. حتما می خواستن برن دستشویی، واسه ی همین خودم رو کنارتر کشیدم تا رد بشن؛ اما جفتشون وقتی جلوم رسیدن ایستادند! سرم رو بالا نیاوردم و خودم رو زدم به اون راه که اصلا متوجهشون نشدم.

یکیشون گفت:

- وای چه سر به زیرم هستی خوشگله! سرت رو بالا کن ببینمت!

ای خدا حالا اینا رو کجای دلم بذارم. پس این دانیال کجا مونده؟ چقدر طولش می ده!

- یالا دیگه کوچولو، چرا خجالت می کشی؟

سرم رو بالا آوردم و یه چشم غره بهش رفتم. ایکبیری! خواستم رد بشم و برم اون طرف که بازوم رو گرفت! مرتیکه ی بی شعور چقدرم محکم گرفته بود.

- ولم کن؛ بهت می گم ول کن دستم رو آشغال!

- یواش، یواش! اینجا منتظر دوست پسرت بودی؟ ولش کن ما جاهای بهتری داریم ببریمت!

- دهنت رو ببند عوضی! ولم کن وگرنه جیغ می زنم.

به بازوم یه فشار دیگه آورد که باعث شد اشک توی چشمام جمع شه. دهنم رو باز کردم که جیغ بزنم، اما اون لعنتی زود فهمید و دستش رو گذاشت جلوی دهنم. 

متاسفانه از اینجایی که بودم هیچ دیدی به داخل رستوران نداشتم و کسی منو نمی دید. این پسره هم منو از پشت چسبونده بود به دیوار و دستش رو به دهنم فشار می داد. داشتم خفه می شدم! برگشت به دوستش گفت:

- محمود برو ماشین رو روشن کن منم اینو میارم!

- یه وقت داد نزنه؟

- نترس حواسم هست!

دوستش سریع رفت و این پسره هم یه چاقو از جیبش در آورد و گرفت زیر گلوم، اما فشار نداد.

- ببین کوچولو، جیکت در بیاد گلوت رو می برم. فهمیدی یا نه؟

وای خدا من می ترسم. می دونم می خوان باهام چکار کنن! خدایا آخه چرا؟

- دِ می گم فهمیدی یا نه؟!

با سر بهش جواب مثبت دادم، اونم چاقو رو گذاشت پشت گردنم؛ طوری که انگار سرم رو بغل گرفته و دستش رفته بود زیر شالم. دست دیگش رو از روی دهنم برداشت و نگاهی بهم کرد که یعنی اگه بخوام داد بزنم اون چاقو فرو می ره توی گردنم. فکرش هم باعث شد موهای تنم سیخ بشه. در حالی که اشک هام روی گونم سر خورده بودن، باهاش از راهرو خارج شدم. آروم داشت منو به طرف در رستوران می برد!

خدا جون نذار منو ببره. چکار کنم؟ این قدر محکم منو گرفته که حتی نمی تونم از دستش فرار کنم. آدمای کمی هم داخل بودن و نمی شد کمک بخوام. پس این دانیال کجا بود؟ پسره ی احمق منو گذاشت و رفت! تختی هم که ما روش نشسته بودیم دور بود و اگه این منو می برد بیرون، بچه ها نمی تونستن منو ببینن! 

همین طور داشتم باهاش به طرف در می رفتم. از بلایی که قرار بود سرم بیاد می ترسیدم. نمی خواستم این طوری بشه! فقط چند قدم تا در مونده بود که دیگه فشارهای دست اون پسره رو روی گردنم حس نکردم و احساس کردم ازم جدا شده!

جرات برگشتن نداشتم؛ ولی دیدم که صدای خوردن جسمی به میز اومد که باعث شد چیزی بشکنه! خانواده ای که سمت چپم بودند از جاشون بلند شدند و به طرف جایی که من نمی تونستم ببینم رفتند.

آروم برگشتم و دیدم مردم دور چند نفر جمع شدند. از بینشون رد شدم تا ببینم چه خبره! چند تا مرد سعی داشتند دو نفر رو از هم جدا کنند. یه پسر داشت به شدت یکی رو مشت می زد و هر چی اونا می خواستن جداش کنن، قبول نمی کرد!

سر جام ایستادم و به دعواشون نگاه کردم. پسری که داشت کتک می خورد همون آشغالی بود که می خواست منو ببره! بالاخره جداشون کردن و من نگاهم افتاد به پسره. حسابی صورتش خونی شده بود و دو تا از دکمه های لباسشم کنده شده بودن. حقشه! هر بلایی که سرش اومد حقشه!

به طرف دیگه نگاه کردم و دیدم اون کسی که داشته کتک می زده، دانیال بوده! این اینجا چکار می کرد؟ من فکر کردم رفته پیش بقیه؟ تا یه دقیقه ی پیش داشتم توی دلم بهش فحش می دادم؛ حالا باید ازش ممنون باشم که جونم رو نجات داد، وگرنه اتفاق خیلی بدی برام میفتاد.

همین طور داشتم به صورت دانیال نگاه می کردم؛ گوشه ی چشمش کبود بود. عصبانی بود و رگ گردنش بیرون زده بود! برای یه لحظه فراموش کردم کجا هستم و چه اتفاقی افتاده؛ فقط می فهمیدم که دانیال چقدر جذاب شده، حتی با اون بادمجون زیر چشمش! یهو برگشتم به واقعیت؛ حواسمو جمع کردم تا از این فکرای مزخرف نکنم! چشمام هنوز خشک شده بود روی صورت دانیال و حالا اونم داشت به من نگاه می کرد! عصبانی بود، اما توی چشماش نگرانی رو دیدم.

اون مردایی که گرفته بودنش تا آروم بشه رو کنار زد و اومد طرفم. من هیچ کاری نکردم، فقط تماشاگرش بودم که رو به روم ایستاد. خیلی نزدیک بود!

- خوبی؟ کاری که نکرد؟ بهت صدمه زد؟

اون داشت با سوالاتش منو بمباران می کرد؛ در حالی که من لال شده بودم! نمی دونم چرا زبونم نمی چرخید که جوابش رو بدم! هنوزم می ترسیدم. اون پسره رو صاحب رستوران داشت می انداخت بیرون که نگاهش به من افتاد. با اخم نگاهم کرد؛ انگار که من باعث شده بودم کتک بخوره. مرتیکه ی مزخرف! صاحب رستوران با پلیس تماس گرفت. دوست پسره رو هم گرفته بودن، مراقب جفتشون بودند تا پلیس برسه!

دانیال کنارم ایستاده بود و چون فهمیده بود حالم خوب نیست، برام آب آورد. نتونستم بخورم، بدنم سرد بود و پاهام قدرت ایستادن نداشتن. به زمین خیره شده بودم و می تونستم سنگینی نگاه دانیال رو حس کنم! چند نفر اومدن سمتمون، از صداشون فهمیدم بچه هان.

بهرام: چی شده؟

دانیال: من رفته بودم چیپس و پفک بگیرم؛ وقتی رفتم طرف دستشویی دیدم ساحل نیست. وقتی دنبالش گشتم یه دختره رو دیدم مثل اون لباس پوشیده بود و داشت با یه پسره می رفت. رفتم جلو دیدم پسره زیر شال دختره چاقو نگه داشته؛ فکر کردم اگه ساحل باشه پس دارن به زور می برنش، پسره رو کشیدم عقب که چاقوش افتاد و شروع کردم به زدنش، بعد فهمیدم ساحل بوده. الانم نمی دونم چرا حرف نمی زنه!

پس نرفته بود بیرون، رفته بود خرید کنه. جونم رو نجات داد. اگه یه کم دیرتر می رسید من الان اینجا نبودم. باید ازش ممنون باشم!

بهناز اومد جلوم زانو زد و دستم رو گرفت.

- الهی بمیرم ساحلم؟ چرا سردی؟

امیر علی: حتما هنوز توی شوکه. ترسیده خب، می خواستن بدزدنش!

بهرام: یه لیوان آب بیارم بخوره؟

دانیال: من آب دادم بهش، اما نخورد!

بهناز: آب رو بده من بهش می دم.

لیوان آب جلوی لبام گرفته شد، اما من نخوردمش. بهناز به زور یه کم بهم داد. بعدم دستم رو گرفت و بردم طرف دستشویی تا صورتم رو بشورم. 

وقتی آب سرد رو به صورتم زدم، حالم جا اومد. دوباره زنده شدم. توی آینه به خودم خیره شدم. اشکام شروع کردن به پایین اومدن. بهناز بغلم کرد و من توی آغوشش هق هق می کردم. 

خوب که سبک شدم و ترسم برطرف شد، براش همه چیز رو گفتم. با هم رفتیم پیش بقیه، امیر علی گفت بریم یه جای دیگه شام بخوریم. همه قبول کردند، ازش ممنون بودم که این پیشنهاد رو داد.

سوار ماشین شدم. بهناز قبل از سوار شدن، برای بقیه حرفایی رو که بهش زدم تعریف کرد. بعد به طرف ماشین ها اومدن تا بشینند. دانیال قبل از سوار شدن بهم نگاه کرد. پشیمون بود؛ نگاهش غمگین بود؛ خودش رو مقصر می دونست؟ اما چرا؟ مگه مقصر بود؟ نبود؟ شاید اگه منتظر می موند تا برگردم این طوری نمی شد! دیگه نمی خوام به اتفاق امروز فکر کنم. هر چی بود تموم شد.

رفتیم یه فست فود و پیتزا سفارش دادیم. بچه ها حرف می زدند و می خندیدن تا روحیه ی منم عوض بشه. ازشون ممنون بودم؛ با جوک هایی که بهرام می گفت از ته دل خندم می گرفت؛ اما دانیال فقط لبخند کوچیکی می زد! چرا ناراحت بود؟ نباید خودش رو مقصر بدونه. من سالمم، این مهمه. نگاهش که به من افتاد به روش لبخند زدم. توی نگاهم تشکر و قدردانی ریختم تا بفهمونم همه چیز رو به راهه. انگار معنی نگاهم رو فهمید و تشکرم رو خوند، چون لبخندی زد که توش آرامش وجود داشت. پس منتظر همین تشکر من بود تا مطمئن بشه حالم خوبه!

بعد از غذا دانیال خداحافظی کرد تا بره؛ بهرام هم با ما نشست و اول منو رسوندن، بعد هم امیر علی رفت تا بهناز و بهرام رو برسونه. موقع پیاده شدن ازشون تشکر کردم. بهناز کلی عذرخواهی کرد که بهم خوش نگذشت؛ اما من بهش اطمینان دادم که حالم خوبه و شام هم عالی بود. بهش نگفتم که بهترین قسمت ترسوندن اون و امیر علی بود، ته دلم با یادآوری ترسشون خندم گرفت.

رفتم طرف خونه و زنگ زدم. براشون دست تکون دادم و داخل شدم. چون گشنم نبود، شب بخیر گفتم تا بخوابم. لباس راحتی تنم کردم و روی تخت دراز کشیدم. الان توی وجودم دیگه خبری از ترس نبود؛ به جاش جلوی چشمام نگاه غمگین دانیال رو می دیدم که چطور با لبخند من رنگ آرامش گرفت! 

برام ناراحت بود؛ جونم رو نجات داد؛ با لبخندم شاد شد؛ انگار دیگه عذاب وجدان نداره! این رفتارها معمولیه؟ یعنی اگه پسر دیگه ای هم بود، همین کارها رو می کرد؟ چرا فکر می کنم دانیال بهم اهمیت می ده؟ اصلا چرا من باید براش مهم باشم؟! گیج شدم! سرم رو توی بالش فرو کردم و به سقف زل زدم. چشمای شادش یه لحظه هم کنار نمی ره. لبخندش رو دوست دارم، چهرش رو با نمک می کنه! 

اوف چرا گرممه؟ با دستم شروع کردم به باد زدن خودم. قفسه ی سینم گرم شده؛ صدای قلبم توی این سکوت بدجوری روی اعصابمه. بوم بوم داره خودش رو می کوبه به دیواره ی اطرافش انگار می خواد بیاد بیرون! چه اتفاقی داره میفته؟ من هیچ وقت این طوری نمی شدم! به خاطر فکر کردن به دانیاله؟! نه نمی تونه این باشه! بس کن ساحل دیوونه شدی!

دستای خواب دیگه نذاشت به چیز بیشتری فکر کنم و منو توی آغوشش غرق کرد! کابوس اون پسره که داشت منو می برد رهام نکرد. چنگ انداخته بود به گلوم و فشار می داد. نمی تونستم داد بزنم یا فرار کنم. دست و پا می زدم، اما اون فقط می خندید. فشار دستش زیاد شد؛ داشت تموم می شد، داشتم به طرف مرگ می رفتم که پسره رهام کرد! دیگه پسره نبود؛ یه گوشه افتاده بود. یه سایه جلوم بود. وقتی نزدیکم اومد از ترس عقب رفتم؛ اما با دیدن صورتش از حرکت ایستادم. دانیال جونم رو نجات داد! اومد جلو و منو بلند کرد و به خودش چسبوند! محکم منو توی آغوشش گرفته بود و من داشتم از بوی عطر تنش سرمست می شدم! گرمای وجودش ذوب کننده بود. به معنای واقعی کلمه داشتم ذوب می شدم! سرم رو بالا گرفتم و نگاهش کردم. توی چشماش پر از لبخند بود و یکی از همونا مهمون لباش بود. منم لبخند زدم.

با تن خیس از عرق توی جام نیم خیز شدم! کابوس بود، یه کابوسی که تبدیل به یه رویای شیرین شد. شیرینیش دلم رو نزد! من توی آغوش دانیال بودم. منو از خودش جدا نکرد. عطر تنش مدهوشم کرد. باور نکردنی بود، اما الانم می تونستم این عطر رو حس کنم! نفس عمیقی کشیدم و متوجه شدم تمام اتاقم پر شده از عطر دانیال! سرم رو روی بالش گذاشتم و دوباره چشمام رو بستم. تا صبح راحت خوابیدم و این عطر رو داخل ریه هام بردم!

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

فصل دوازدهم

زیاد ذهنم رو درگیر نمی کردم؛ فقط دوست داشتم از تابستونم نهایت استفاده رو بکنم! امروز اولین روز تیر ماه بود و یکتا شش روز دیگه امتحان داشت. نمی خواستم حتی تصور کنم که اون الان توی چه وضعیت بدیه. دیروز با بابا برای ثبت نام توی کلاس کنکور رفته بودم، با توجه به لیست برنامه ریزی که بهم دادن، باید کاملا قید تفریحاتم رو بزنم و این باعث شد یک روز کامل افسردگی بگیرم!

برنامه ی تابستانه که به صورت هفتگی تنظیم شده بود رو به کمد اتاقم چسبوندم. مامان ترتیب یه مسافرت به شمال رو داده بود تا هم یکتا و هم من اوقات خوبی رو داشته باشیم. اما یه فرقی این وسط وجود داشت! این مسافرت برای یکتا آغازگر یه تابستون شاد بود و برای من پایان تفریحات و سلام به تابستونی پر از درس و کتاب!

می شه گفت به یکتا حسودی می کنم. نمی دونم اونم پارسال به من حسودی کرد یا نه! امتحان کنکور یکتا جمعه میفتاد و ما شنبه صبح به سمت شمال حرکت می کنیم. قرار بود بریم رامسر و توی ویلایی که بابا و عمو با هم خریده بودند و مشترک استفاده می کردیم، بمونیم.

ویلای ما مثل اکثر ویلاهای دیگه نزدیک جاده بود و کاملا در ساحل قرار داشت. داخل حیاط ویلا هم پر از درخت و گله؛ که وقتی کنارشون می ایستی و بوی دریا به مشامت می رسه، احساس می کنی هیچ جایی بهتر از اینجا روی زمین وجود نداره!

این شش روزی که تا سفر وقت داشتم، اصلا مزاحم یکتا نشدم و به جاش با ملیکا دوستم رفتیم بیرون. چند بار هم که خونه بودم و حوصلم سر رفته بود، با سامان پلی استیشن بازی کردم. به قدری ماهرانه منو توی بازی تِیکِن شکست داد که قسم می خورم این بار اول و آخرم باشه که دستم به دسته ی این بازی می خوره!

سه تا خانواده ای که قرار بود توی این سفر باشیم، ما و عمو اینا و خاله اینا، تبدیل شدیم به چهار خانواده! دو روز مونده به سفر عمو زنگ زد و گفت که یکی از دوستاش که پسرش با بهرام هم دوسته، قراره با ما بیان و ویلاشون نزدیک ویلای ماست! برام جالب بود بدونم منظور عمو از دوست بهرام کیه! شاید دانیال باشه! ناخودآگاه با آوردن اسمش ضربان قلبم شدت گرفت. نمی دونم چرا این روزا قلبم بازیش گرفته! تا به دانیال فکر می کنم، تند تند خودش رو به قفسه ی سینم می کوبه. البته منظورم این نیست که من بهش فکر می کنم، چون من اصلا به دانیال فکر نمی کنم! خب چرا دروغ بگم؛ با خودم که رودربایستی ندارم. آره، من به دانیال گاهی فکر می کنم، منتهی یه کوچولو!

یه چیزی ته دلم قیلی ویلی رفت، با هر ساعت نزدیک شدن به سفر انگار یه چیزایی دارن توی دلم پرواز می کنند! ته دلم دوست داشتم اون دوست، دانیال باشه. بدون هیچ دلیلی مشتاق بودم تا زودتر حرکت کنیم. فقط دو روز مونده تا ببینم حدسم درسته یا نه!

***

بالاخره روز کنکور دادن یکتا فرا رسید و من بعد از ناهار باهاش تماس گرفتم تا نتیجه رو بدونم.

- خب زود تعریف کن بگو چی شد؟!

- چی می خواستی بشه؟ اونجا رفتم گفتن خانوم شما درصد هوشت صده، بیا این بورسیه، نمی خواد کنکور بدی!

- یکتا مسخره بازی در نیار، بگو امتحان چطور بود؟

- خب در درجه ی اول آسون، بعد تست های متوسط و بعد هم سخت و آخری هم سوپر سخت!

- ایــــش حالا کدوما رو جواب دادی؟

- خب چون من مغزم تا یه حدی کشش داره و زمان هم کم بود، آسون و متوسط رو کلا جواب دادم؛ اما توی دروس اختصاصی گفتم یه کاری کنم درصدم بیاد بالاتر، واسه همین چند تا سختم زدم. 

- سوپر سختا چی شد پس؟

- دیگه شرمندتونم وقت نشد!

- وقت نشد یا مخ تو هنگید؟

- دومی! آخه اگه بدونی چقدر گرم بود اون جا! هی خودمون رو باد می زدیم. اون آبمیوه هایی هم که آوردند از بس گرم بود نخوردم!

- سرت داغ کرده حتما، وگرنه همه رو جواب می دادی. خب الان چه احساسی داری؟

- احساس بی حوصلگی و مزخرف بودن!

- وا چرا؟

- چون دارم با تو حرف می زنم!

- گمشو دختره ی پررو. منو بگو دلم واسه ی کی تنگ شده بود. لیاقت نداری که!

- شوخی کردم، دل منم برات تنگ شده. از فردا تا یه هفته صفا سیتی!

- آره کلی خوش می گذرونیم. اما من که برگردم عزا می گیرم، دوباره باید بشینم پای درسا.

- اشکال نداره، در عوض موقع کنکور راحت تری.

- خب دیگه کار نداری؟ 

- نه فردا می بینمت حرف می زنیم.

- باشه پس تا فردا.

- تا فردا.

نمی دونم چرا هر چی سعی می کردم خوابم نمی برد. همش بیدار می شدم، دوباره می خوابیدم، اما نیم ساعت نگذشته دوباره از خواب می پریدم! سردرگم بودم و هی توی تخت از این پهلو به اون پهلو می شدم. 

وقتی بالاخره سپیده دم زد، به ساعت نگاه کردم، ساعت شش بود! از جام بلند شدم و پاورچین پاورچین رفتم بیرون، داخل دستشویی رفتم و دست و صورتم رو شستم. برگشتم اتاق و موهام رو شونه کردم، بعد پشت سرم دم اسبی بستمش. با اینکه بالا بسته بودم، اما از بس بلند بود دمش تا زیر شونه هام می رسید. موهام رو خیلی دوست دارم، مشکی که با رنگ چشمام هم رنگ بود.

یه تیشرت پوشیدم و شلوار سفیدم رو پام کردم. رفتم توی آشپزخونه تا یه چیزی بخورم. هنوز کسی بیدار نشده بود؛ واسه ی همین زیر کتری رو روشن کردم و نون رو از فریزر در آوردم و بیرون گذاشتم تا یخش آب بشه. چایی که دم اومد، بقیه ی وسایل رو هم آماده کردم و شروع کردم به خوردن. فکر کنم زیاد سر و صدا کردم؛ چون مامان اومد توی آشپزخونه. بهش سلام کردم و اونم در حالی که می نشست جوابم رو داد. با لبخند نگاهی به میز کرد و گفت:

- دخترم خانومی شده واسه ی خودش؛ ببین چکار کردی!

لبخندی زدم و براش چایی ریختم، کم کم بابا و سامان هم اومدند و دور هم مشغول خوردن شدیم. بعد از صبحانه مامان ظرفا رو شست و بابا هم رفت توی حیاط تا یه نگاه دیگه به ماشین بندازه. من رفتم توی اتاقم و ساک و کیفم رو که دیشب آماده کرده بودم، روی تخت گذاشتم. مانتوی آبی کاربنی رو با شال سفید پوشیدم و چون اصلا حوصله ی آرایش نداشتم، فقط یه کرم ضد آفتاب زدم و رفتم بیرون. وسایل رو به بابا دادم تا بذاره پشت ماشین. کیفم رو کنار خودم گذاشتم و با گوشیم به یکتا اس ام اس دادم که ما داریم آماده می شیم. 

ساعت هشت بود که راه افتادیم. قرار بود همه جلوی خونه ی عمو اینا همدیگه رو ببینیم و از اونجا حرکت کنیم. چون خیابونا خلوت بودن زود رسیدیم، عمو اینا پایین کنار ماشینشون بودن. پیاده شدیم و سلام کردیم. بهناز از اینکه امیر علی نتونسته بود بیاد ناراحت بود. انگار قرار بود با خانوادش بره مشهد تا داییش رو ببینن.

یه ربع بعد یکتا اینا رسیدند. وقتی یکتا از ماشین پیاده شد، دوید طرف من و بغلم کرد. چقدر دلم برای این مهربونیاش تنگ شده بود. همه منتظر بودیم تا خانواده ی دوست عمو برسند، من کنار ماشینمون ایستاده بودم و دل توی دلم نبود که ببینم اونا کی هستند. اون طرف من، یکتا و بهرام داشتند روی سر و کول هم می پریدند و کل کل می کردند! وقتی بهشون گوش دادم، فهمیدم که بهرام گوشی یکتا رو کش رفته و بهش پس نمی ده؛ اونم چون روی گوشیش حساسه، داره سعی می کنه با کتک زدن بهرام ازش پس بگیره!

لبخندی به اون دو تا زدم و بعد نگاهم افتاد به انتهای کوچه، که یه ماشین مزدای مشکی داشت به طرفمون میومد. پس اشتباه کردم، دانیال قرار نبود بیاد؛ چون اون ماشینش فرق داشت. دلخور بودم و لب و لوچم آویزون شده بود! 

ماشین گوشه ای پارک شد و آدمای توش پیاده شدند. یه آقای قد بلند که موهاش تقریبا سفید بود، همرا با یه خانوم خوش تیپ که یه لبخند روی لباش بود. رفتند طرف عمو اینا تا احوال پرسی کنند، یه دختر هم که بهش می خورد هم سن سامان باشه، کنارشون ایستاد و دست مادرش رو گرفت. داشتم به اونا نگاه می کردم که بهرام رفت طرف راننده که تازه پیاده شده بود.

یه پسر قد بلند و خوش هیکل که تیپ سفید و آبی زده بود. شلوار لی آبی با یه پیراهن مردونه ی سفید که آستیناش رو تا آرنج بالا داده بود، موهاشم سر بالا بودن و عینک آفتابی زده بود. واقعا خوش تیپ بود، یکتا که داشت با چشماش می خوردش، خندم گرفت و توی گوشش گفتم:

- اون وقت که بهت می گم هیز، بهت بر می خوره!

- تو حرف نزن که از من بدتری. این باقلوا رو بچسب که مثل الماس داره زیر آفتاب می درخشه!

از دست این یکتا! دوباره به پسره نگاه کردم که حالا عینکش رو برداشته بود و من تازه تونستم صورت زیباش رو ببینم که نفسم رو گرفت. خدای من چطور نشناخته بودمش؟ این دانیال بود، ناجی من! همون که حتی توی رویام هم نجاتم داده بود!

حالا که رو به روم بود حالم بدتر شده بود، داغ کردم. چشم ازش برنمی داشتم، تا اینکه برگشت طرف ما. اول چشمش به یکتا خورد و با سر سلام داد؛ بعد هم نگاهش به من افتاد. اول تعجب رو توی چشماش دیدم، اما سریع جاش رو به یه نگاه مهربون داد! لبخندی زد و اومد طرفم. یعنی از اومدنم خوشحال بود که لبخند زد؟ یا اینکه فقط به خاطر آشنایی بود؟! در حالی که چند قدم مونده بود بهم برسه، فهمیدم که باهاش ست کردم. خوشحال بودم!

- سلام خانوما خوبید؟

یکتا: سلام شما خوب هستید؟ مشتاق دیدار.

دانیال: ممنونم شما چطورید ساحل خانوم؟!

برای یه لحظه فقط چشمام صورت مهربونش رو می دید، اما سریع جوابش رو دادم که ضایع نشم.

- من خوبم.

همین! فقط تونستم همین رو بگم و باید بگم خیلی سعی کردم که با گفتن همین دو کلمه صدام نلرزه. من چم شده؟ دارم خل می شم! 

دانیال و بهرام رفتن اون طرف تر و یکتا اومد جلوم ایستاد. حالا اینو چکار کنم؟ خدا کنه مشکوک نشده باشه، چون من یه اخم بکنم یکتا می فهمه چه مرگمه! الانم که داره یه جوری نگاهم می کنه که فکر کنم شک کرده؛ ولی به زبون نمیاره! حتما موقع نگاه کردن به دانیال چشمام منو لو دادند!

یکتا بعد از این که منو خوب نگاه کرد، چشماش رو تنگ کرد و دوباره به حالت عادی برگردوند و بهم چشمک زد! وای این چشمک یعنی فهمیده! صبر کن ببینم! چی رو فهمیده؟ مگه من چکار کردم که می ترسم بفهمه؟ هیچ توضیحی واسه ی رفتارم ندارم و هنوزم گیجم!

با سوار شدن پدرها و مادرها ما هم سوار ماشینا شدیم، من رفتم پیش یکتا، ولی ای کاش با این حالم و ترسی که خودم نمی دونستم واسه ی چیه، نمی رفتم! اگه یکتا یه کوچولو از احساساتم که هنوز خودمم در موردش مطمئن نبودم، بفهمه؛ دیگه واویلا می شه و نمی تونم از دستش فرار کنم. اما نرفتنم هم بدتر باعث می شد شک کنه که چرا پیشش ننشستم!

حرکت کردیم به طرف جاده ی رامسر و توی راه تنها کاری که می تونستم انجام بدم، وانمود کردن به این بود که حالم خوبه و ساحل همیشگی هستم.

واقعا سخت بود!

***

فصل سیزدهم

به خاطر بی خوابی دیشب، نصف راه رو در خواب بودم که مفید هم بود، چون مجبور نبودم نگاه های مشکوکِ گاه و بی گاه یکتا رو تحمل کنم. قطعا تا خودم مشکلاتم رو با خودم حل نکردم، نمی ذارم کسی بویی از تغییر حالاتم ببره!

با تکون های دستی بیدار شدم و چشمام رو با دستم مالیدم. دقیقا می دونستم که کجا هستیم، چون قبلا هم اینجا اومده بودم بارها و بارها!

هر چهار ماشین کنار جاده ایستاده بودند و بابام برای باز کردن در رفته بود. بهرام هم رفت تا کمکش کنه. ماشین ها رو یکی یکی داخل بردند، خوشبختانه برای هر چهار خانواده جا بود. پیاده شدیم و من به ساختمون دو طبقه ی ویلا نگاه کردم. بوی دریا رو با وجود فاصله ی کمی که باهاش داشتیم، حس کردم.

به اطراف نگاهی کردم؛ باغچه ها پر از گل بودند و برگ های درخت ها با وجود بادی که می اومد می رقصیدند! کمی اون طرف تر و نزدیک ساحل، درخت مورد علاقه ام بود. بید مجنون! بابا وقتی من چهارده سالم بود و ازش خواستم که برام یه بید اینجا بکاره، یه باغبون رو آورد تا این کار رو انجام بده. از اون سال تا حالا همه می دونند که من صاحب این بیدم و اکثر وقتایی که برای تعطیلات میایم اینجا، من کنارش می شینم و کتاب می خونم یا آهنگ گوش می دم. پارسال با گیتارم اومدم و یک ساعت تموم برای خودم و درختم گیتار زدم!

به طرف بید خوشگلم رفتم و بازوانش رو که آشفته توی باد حرکت می کردند رو توی دستام گرفتم. بوی دریا رو حس کردم و چشمام رو بستم. عاشق دریا هستم، مثل ساحل که باید کنار دریا باشه، منم باید سالی چند دفعه بیام و خودمو به دریا برسونم! با بوییدن بوی دریا و لمس برگ های درختم، فقط یک واژه توی ذهنم حکاکی شد. آرامش!

سر و صدای بقیه موقع بردن وسایل به داخل این قدر زیاد بود که منو متوجه ی اطراف کرد و از اینکه کمکی نمی کردم، ناراحت شدم. چشمام رو باز کردم تا برم کمک کنم؛ با باز کردن اونا نگاه دانیال توی نگاهم قفل شد، انگار یه مدتی بود که داشت منو تماشا می کرد! این فکر باعث شد نگاهمو بگیرم و سرم رو با خجالت پایین بندازم. واقعا خیلی مسخره است، اما نمی دونم چرا خجالت کشیدم!

به طرف ماشینمون رفتم و در طول راه فقط جلوی پاهام رو نگاه می کردم و با حس سرکشی که می خواست سرم رو بالا بگیرم، مبارزه کردم. کیفم رو برداشتم و همراه با ساکم که از بابا گرفتم، به طرف ساختمون رفتم. در آخر طاقت نیاوردم و به پشت سرم نگاهی کردم. 

متوجه شدم که دانیال در حالی که ساکی در دست راستش داره، کنار درختم ایستاده و با دست چپش برگ هاش رو گرفته. چشماش بسته بودند و نفس عمیقی که کشید باعث شد مطمئن بشم الان اونم آرامش چند لحظه پیش منو داره!

***

داخل ساختمونِ دو طبقه، کاملا سنتی بود و می شد سلیقه ی عالیه مامان و زن عمو رو حس کرد. مبل های سنتی، گلیم های رنگی، نقاشی هایی که بهناز کشیده بود و چون جای زیادی برای نگهداریشون نداشت، به اینجا آورده بودشون. پرده های دو لایه ی ضخیم و تلویزیونی که در عین نو بودن، مدلش قدیمی بود و صد تا چیز تزیینی دیگه که با نگاهی سرسری ازشون گذشتم.

طبقه ی پایین شامل یه سالن و آشپزخونه ی کوچیک می شد، همراه با یک اتاق خواب و سرویس بهداشتی. طبقه ی دوم سه تا اتاق خواب داشت و یه سرویس بهداشتی دیگه.

اتاق پایین مال مامان، خاله و زن عمو شد؛ چون هر سه تاشون پا درد داشتند. یکی از اتاق های بالا مال باباها و یکی از اتاقای دیگه هم مال بهرام و سامان بود؛ که البته کوچک ترین اتاق بود. من، یکتا و بهناز هم بزرگ ترین اتاق که یه تراس رو به دریا داشت رو انتخاب کردیم. وسایل هامون رو چیدیم و بعد از تعویض لباس رفتیم پایین. من یه تونیک لیمویی با ساپورت مشکی پوشیده بودم و موهام رو که از صبح بسته بودم، باز کردم و روی شونه هام رها کردمشون.

وقتی رسیدیم پایین متوجه ی دانیال و خانوادش شدم که نشسته بودند. تعجب کردم، چون قرار بود اونا به ویلای خودشون برند که نزدیک اینجا بود. زیاد به این موضوع توجه نکردم و به طرف آشپزخونه رفتم. خانوم ها توی آشپزخونه بودن و در حال مشورت که ناهار چی بخوریم. بعد از فکر کردن و بررسی مواد غذایی که موجود بود، تصمیم گرفته شد که مرغ سرخ کرده با برنج درست کنند.

مامان ها به همراه مامان دانیال مشغول تهیه ی غذا شدند و ما دخترها هم به سمت در رفتیم تا توی ساحل قدم بزنیم. درسته، اصلا دخترهای خانه داری نیستیم و از زیر کار در رفتیم!

شالی سرم کردم و با اون دو تا رفتیم توی حیاط. پسرها داشتند یه توپ رو برای بازی آزمایش می کردند. حالا عرق راه خشک نشده اینا به فکر بازی افتادند! پسرن دیگه! خواهر دانیال هم روی یکی از صندلی هایی که توی حیاط بود، نشسته بود و بهشون نگاه می کرد. با دیدن ما از جاش بلند شد و به سمتمون اومد. حتما می خواست بگه منو از دست اینا نجات بدین و بذارین باهاتون بیام. خب یه جورایی درکش می کنم، چون خودم هم نمی تونم توی یه جمع باشم در حالی که بهم اجازه ی بازی داده نمی شه.

ازش خواستم که با ما بیاد به ساحل و اونم قبول کرد. هنوز چند قدم نرفته بودیم که صدای بهرام متوقفمون کرد. پیشنهاد داد وسطی بازی کنیم.

من از همون اول مخالفتم رو اعلام کردم، یکتا که کلا عاشق بازی های دسته جمعی بود و کلا واسه ی هر موقعیتی برای سوسک کردن بهرام استفاده می کرد، قبول کرد. بهناز نظر خاصی نداشت و خواهر دانیال هم که اسمش رو نمی دونستم، خوشحال به نظر می رسید. کاملا معلوم بود که جوابش چیه!

به این ترتیب رفتن به ساحل کنسل شد و ما توی حیاط موندیم تا وسطی بازی کنیم. دو گروه شدیم، پسرها و دخترها در برابر هم! منو یاد فیلم های تاریخی انداخت؛ چون با قیافه هایی که واسه ی هم می گرفتیم و برای تیم حریف باختش رو تضمین می کردیم، کاملا شبیه جنگجوهایی شده بودیم که به جای شمشیر و زره، تیشرت، بلوز و شلوار پوشیده بودند و تنها وسیله ی مبارزشون یه توپ بود!

بهناز به عنوان داور انتخاب شد و من واقعا مطمئن نبودم که بتونه خوب داوری کنه! بازی شروع شد و ما وسط بودیم. باختیم و پسرها اومدند وسط، دانیال سریع بود، مثل توپ هایی که محکم پرت می کرد و اون ها هم سریع توی هوا می چرخیدند. 

دور سوم که شروع شد و دوباره ما اومدیم وسط، واقعا جالب بود. خواهر دنیال که وسط بازی اسمش رو پرسیده بودم و حالا می دونستم کتایونه، سریع رفت بیرون. یکتا با ضربه ی بهرام شوت شد و بعد از زدن یه پس گردنی بهش اونم رفت و کنار کتایون ایستاد. حالا فقط من مونده بودم و این ترسناک بود؛ چون توی دور اول من اولین کسی بودم که بیرون رفتم، می تونم بلوف بزنم که اون موقع هنوز گرم نشده بودم!

بهرام و سامان یه طرف بودند و دانیال هم طرف دیگه. رو به رو با اون دو تا پسری بودم که حالا داشتند خبیث به من لبخند می زدند. بهرام که کاملا معلوم بود می خواد اون توپ رو بکوبه توی کله ام و با دیدن چشمای سامان، فهمیدم نباید زیاد روی برادریش حساب کنم. پشتم به دانیال بود، ولی خیلی دوست داشتم که حالت صورت اونو هم ببینم!

بهرام توپ رو پرت کرد که جا خالی دادم و دانیال به خاطر مسافتی که توپ دور شد، مجبور بود بدوئه طرفش. وقتی با توپ سر جاش ایستاد، لبخندی بهم زد که توی اون شرایط عجیب بود! صورتش دوست داشتنی بود، اما توپ رو با سرعت وحشتناکی به سمتم پرت کرد و اگه سرم رو پایین نمی آوردم، ضربه ی مغزی می شدم!

هفت تا پرتاب دیگه رو جا خالی دادم، در حالی که کاملا عرق کرده و کلافه بودم. این پاس با دانیال بود و دوباره همون صورت دوست داشتنی که الان شیطون به نظر می رسید و من از دیدن اون چشمای شیطون به وجد اومدم! کاملا برای خودم هم عجیب بود که این احساس رو داشتم؛ اما من واقعا نمی تونستم با دیدن صورتش، لبخند نزنم. وقتی لبخندم رو دید، نگاهش متعجب شد و حتما با خودش فکر کرده من دیوونه ام یا دارم با این لبخند بهش می فهمونم که هیچ کاری از دستش بر نمیاد؛ اما منظور من هیچ کدوم از اینا نبود!

توپ پرتاپ شد و چون من هنوز توی ذهنم در گیر بودم، هیچ شانسی برای به موقع حرکت کردن پیدا نکردم و توپ به شونم خورد. البته خورد واقعا یه فعل معمولیه و اصلا نمی تونه دردی که توی اون لحظه داشتم رو توصیف کنه! دردش به قدری زیاد بود که خم شدم و با دست راستم شونم رو گرفتم.

عالی بود! من داشتم به پسری فکر می کردم که به طور بی رحمانه ای شونه ی منو سوراخ کرد! اشک توی چشمام جمع شد، اما نذاشتم پایین بیاد. دخترا اومدند طرفم و صدای دست پسرها و هورای خوشحالیشون بلند شد.

صاف ایستادم و وانمود کردم که خوبم. یکتا و بهناز ناراحت بودند و به دانیال چشم غره رفتند. از این بابت توی دلم کلی ذوق کردم که یه جورایی نگرانم بودند. همین موقع خاله اومد و ما رو برای ناهار صدا کرد. 

همه به طرف در رفتند و منم بهشون اطمینان دادم که دردم کمتر شده، واقعا هم همین طور بود. آخرین نفری بودم که به طرف در رفتم تا داخل بشم، اما بازوم از پشت گرفته شد که باعث شد سریع برگردم. آخرین نفر دانیال بود که الان بازوی من توی دستش بود.

قیافش خوشحال نبود و دیگه لبخند نداشت، در عوض ناراحت بود و دوباره می تونستم اون نگاه پشیمون توی رستوران رو ببینم. خب زدن من با یه توپ سنگین عذاب وجدان رو براش به همراه داشت.

- ببخشید. می دونم خیلی دردت گرفت!

الان باید چی می گفتم؟ می بخشمت یا نمی بخشمت؟! برای لحظه ای خواستم بدجنس باشم و بگم که الان درد دارم و نمی تونم ببخشمت، اما با دیدن اون صورت مظلوم و چشمایی که مثل یه پسر بچه بهم زل زده بود، این جمله توی دهنم نپیچید. به جاش گفتم:

- الان بهترم. خب بازی بود و باید برای برد تلاش کرد.

فکر کنم با این حرفم خیالش راحت شد؛ چون بازوم رو ول کرد و با گفتن دوباره ی ببخشید، با دستش منو طرف در راهنمایی کرد. منم رفتم داخل و بعد از شستن دست هام، سر میز کنار سامان نشستم تا غذام رو بخورم.

سامان ازم در مورد شونم پرسید و گفت وقتی ضربه دیدم، ناراحت شد. موهاش رو بهم ریختم و با لبخند خواهرانه ای گفتم که خوبم. واقعا هم خوب بودم. دانیال ازم عذرخواهی کرده بود و منم بخشیده بودمش؛ این یعنی یه کار خوب که باعث بشی دل یه نفر ناراحت نباشه. خوشحال بودم؛ اون دلی که الان از جوابم خوشحاله، متعلق به دانیاله!

بعد از ناهار همه توی سالن نشستیم، من و یکتا هم با چایی از همه پذیرایی کردیم. خوابم نمیومد، برای همین با دخترا رفتیم توی اتاق تا حرف بزنیم، منظورم از دخترا کتایون هم بود. از صورت مهربون و مظلومش خوشم میومد؛ برای همین ازش خواستم باهامون بیاد. وقتی رفتیم داخل اتاق، با دوربین خودم از خودمون عکس گرفتم. عکس های تکی، دو نفره، سه نفره و بعد زمانش رو تنظیم کردم تا یه عکس چهار نفره هم بندازیم. عکس انداختن بهترین کاریه که می تونم توی مسافرت انجام بدم. هر عکس یه خاطرست و من تمام این خاطره ها رو نگه می دارم.

وقتی کارمون تموم شد، روی زمین نشستیم و از هر دری حرف زدیم. حرف های دخترونه! یه سوالی بود که خیلی دوست داشتم جوابش رو بدونم، اینکه چرا کتایون اینا به ویلای خودشون نرفتند، البته من از اینکه اینجا بودن ناراحت نبودم، برعکس کاملا خوشحالم بودم؛ اما فقط حس کنجکاویم داشت اذیتم می کرد. مسئله این بود که دوست نداشتم جلوی کتایون حرفی بزنم و اون فکر اشتباهی کنه، برای همین به بهانه ی آب خوردن، فرستادمش پایین تا یه لیوان آب برام بیاره. می دونم این کارم زشت بود، چون مهمونمون بود؛ اما باور کنید حس کنجکاوی یا همون فوضولی، حسی نیست که بشه راحت ازش گذشت.

بعد از اینکه از اتاق بیرون رفت، رو کردم طرف بهناز و سوالم رو پرسیدم. اما اون قسمتی رو که خوشحالم اونا الان اینجا هستند رو حذف کردم؛ چون دوباره حوصله ی چشم های مشکوک یکتا رو نداشتم. فکر کنم اگه می گفتم بهناز هم با چشمای تنگ بهم زل می زد!

- خب، نمی خوای جواب بدی؟

- راستش وقتی توی ماشین بودم و هنوز داخل ویلا نشده بودیم، از بهرام پرسیدم که چرا اینا طرف ویلای خودشون نرفتند، اونم گفت الان یه کارگر داره اونجا رو تمیز می کنه؛ چون ویلا قدیمیه و بعد از دو سال کلی کثیف شده، تا عصر می رن اونجا و قراره شب ما شام بریم پیششون!

اطلاعات کاملی بود و همین طور سوپرایز کننده! پس امروز می رن و شب می تونم دوباره ببینمش! صبر کن ببینم! کی رو ببینم؟ خب معلومه دانیال! قبول کن از اینکه دیگه تمام مدت توی ویلا نیست ناراحت شدی! نه، من ناراحت نیستم و اصلا هم دلم تنگ نمی شه؛ تازه بهتر که اطرافم نیست، این طوری کمتر بهش فکر می کنم!

بعد از صحبتی که با وجدان خودم داشتم؛ بهش ثابت کردم که هیچ احساسی به دانیال ندارم. سرم رو بالا انداختم و دو جفت چشم رو دیدم که دقیق زوم کرده بودند روی من! کاملا مشخص بود که بهم شک کردند و نتونستم جلوشون رو بگیرم. یکتا دهنش رو باز کرد تا یه چیزی بگه که با صدای در، ساکت شد. کتایون با لیوان آب داخل شد.

ساعت پنج بود که در اتاق زده شد و مامان کتایون اومد داخل و گفت که دارن می رن. کتایون لباساش رو پوشید و از اتاق بیرون رفت، ما هم پشت سرش خارج شدیم. همه توی حیاط بودند و داشتند خداحافظی می کردند، قبل از رفتن گفتن که شب برای شام منتظرمون هستند و بابا و عمو هم گفتند که حتما میایم. وقتی ماشین داشت از حیاط خارج می شد؛ چشمم به دانیال بود که رانندگی می کرد. آخرین لحظه نگاهم رو غافلگیر کرد. منم هول شدم و یه طرف دیگه رو نگاه کردم! یعنی ضایع شدم ناجور.

دو ساعتی رو بی خود توی ویلا چرخ زدم و با درخت قشنگم حرف زدم و گفتم که این تابستون شاید نتونم دیگه ببینمش. حتما ناراحت شد، تنه اش رو لمس کردم، روح درختم رو حس می کردم. ارتباط قوی ای با این بید داشتم که شاید برای بقیه مسخره باشه؛ اما مطمئنم این درخت حرفای منو می فهمه.

تصمیم گرفتیم مسیر ویلا تا ویلای اونا رو پیاده توی ساحل بریم. کنار هم قدم می زدیم و به خورشید که داشت توی افق ناپدید می شد، نگاه کردیم. آسمون قرمز بود و دریا هم رنگ نارنجی زیبایی به خودش گرفته بود. منظره ای عاشقانه، ولی به جز مامان ها و باباهامون، من عاشقی نمی دیدم.

وقتی رسیدیم با شگفتی به ساختمون قدیمی که رو به روم بود خیره شدم! یه ساختمون با آجرهای قهوه ای سوخته و ستون هایی که در ورودیش قرار داشت. دو طبقه بود و سقفش مسطح بود تا بشه اون بالا هم رفت. جلوی ساختمون یه استخر بزرگ بود و دو طرف استخر پر از گل و گیاه. داشتم از فضای اطراف لذت می بردم که آرنج یکتا پهلوم رو سوراخ کرد.

- چرا مثل این ندید بدیدا زل زدی؟ آبرومون رو بردی!

- برو بابا، دلم می خواد نگاه کنم.

با صدای مامان جلو رفتیم و پله ها رو در پیش گرفتیم. میزبان بالای پله ها منتظر بود. بعد از سلام و علیک رفتیم داخل داخل ویلا. از بیرونش قشنگ تر نبود، یعنی قشنگ بود، اما من همیشه فضای باز رو ترجیح می دم و الانم حیاطشون رو بیشتر دوست دارم.

لباسامون رو عوض کردیم و نشستیم. من، یکتا و بهناز کنار هم روی یه مبل سه نفره نشستیم و بهرام با دانیال هم رو به رومون بودند. صحبت های آقایون کلا خسته کننده بود، خانوم ها هم با وجود اصرارهای مامان دانیال، که ازمون خواسته بود از این به بعد نرگس جون صداش کنیم، مبنی بر آماده بودن همه چیز بود. رفتند به طرف آشپزخونه. سامان و کتایون داشتند با لپ تاب بازی می کردند و سرشون مشغول بود.

حوصلم سر رفته بود. یکتا و بهنازم داشتند در مورد لباس و پارچه ی بهناز برای جشن عقدش صحبت می کردند. مثل اینکه فقط من بودم که هیچ جفتی برای حرف زدن نداشتم. همین طور داشتم با خودم غرغر می کردم که صدای دانیال رو شنیدم که منو مخاطب قرار داده بود.

- ساحل خانوم معلومه حوصلتون سر رفته!

صداش دور نبود، روی مبل کناریم نشسته بود و داشت با لبخند نگاهم می کرد. منم لبخندی زدم و لرزش صدام رو پنهان کردم.

- راستش یه خرده دلم هم صحبت می خواد.

- خب، بفرمایید حرف بزنید، من در خدمتم!

چــــی؟ من بی منظور اون حرفو زدم، این فکر کرده می خوام باهاش حرف بزنم؟ بد شد؟ نشد؟ خجالت رو گذاشتم کنار و شروع کردم به حرف زدن.

- من نمی دونم چی بگم، شما شروع کنید.

- باشه اما قبلش، توجه کردید ما یه بار رسمی حرف می زنیم، یه بار خودمونی؟

- آره، مگه چیه؟

- خب من می گم بیا از الان دیگه از جمع برای صدا کردن هم استفاده نکنیم، اسم هم رو صدا کنیم، موافقی؟

- اگه از نظرتون اشکالی نداره باشه.

- خوبه، حالا ساحل تو کلاس چندمی؟

- امسال باید برای کنکور بخونم.

- وای پس سال سختی در پیش داری، منم تجربش کردم. اذیت می شی، اما تسلیم نشو تا به چیزی که می خوای برسی.

- حتما، آرزوهای زیادی برای خودم دارم.

- جدی؟ حالا چه رشته ای رو دوست داری؟

- انتخاب اولم پزشکیه، بعد هم پرستاری. دوست دارم یکی از همینا رو قبول بشم.

- سخته اما تلاش کن. پزشکی هم شاخه های زیادی داره. خب دیگه چه کارا می کنی؟

- من گیتارم می زنم، از عکاسی هم خوشم میاد.

- چه دختر هنرمندی، آفرین.

با لبخندی نگاهم کرد که تپش قلبم رو زیاد کرد و باعث شد سرم رو بندازم پایین. من همین جوری داشتم زیر نگاهش ذوب می شدم، حالا با این لبخند حالم بدتر شد. نباید وا بدم، سرم رو آوردم بالا، صدام رو صاف کردم و پرسیدم:

- همش من گفتم، حالا تو بگو!

- باشه. من بیست و یک سالمه؛ تا چند هفته ی دیگه هم می رم توی بیست و دو سال. لیسانس معماری دارم و منتظرم جواب آزمون ارشد بیاد و تا اون موقع دارم روی یه پروژه ی کوچیک با بهرام کار می کنم، که به امید خدا تا آخر خرداد باید آماده باشه. دیگه چی بگم؟

- هیچی کامل بود. راستی اینجا باغ قشنگی داره.

- آره اینجا مال پدربزرگم بود که بعد از فوتش به بابام رسید و یه باغبون همیشه میاد و به باغ می رسه. من که عاشق اینجام.

- منم گیاه ها رو خیلی دوست دارم. درختا و گل ها روح دارن؛ به خاطر همینه که زندگی رو می شه توشون حس کرد.

- برای همین جنگل پر از حسه زندگیه. وقتی کنار اون بید توی ویلا بودی، معلوم بود آرامش خاصی داری!

پس اونم آرامشم رو فهمید. خوشحال بودم که منو درک می کرد.

- وقتی بعد از من رفتی طرف درخت و برگاش رو توی دست گرفتی دیدمت، چه حسی داشتی؟

- همون آرامشی که تو داشتی. من خیلی وقت بود دنبال آرامش بودم!

با این حرف سرش رو انداخت پایین و دستاش رو مشت کرد. این قدر انگشتاش رو فشار داد که سفید شدند. منظورش از جمله ی آخرش چی بود؟ حتما اتفاق بدی براش افتاده بود که تا حالا آرامش نداشته. داشتم از فضولی می مردم تا بهم بگه؛ اما می دونستم به این زودی همه چیز رو بهم نمی گه و اگه منم بپرسم زشته و ممکنه خوشش نیاد.

سرش رو بلند کرد و لبخند تلخی زد که نشون دهنده ی این بود که برای لحظه ای فکرش به سمت موضوع ناراحت کننده ای رفت. لبخند عمیقی زدم و گفتم:

- برای همه مسئله ای پیش میاد که آرامش رو ازشون سلب می کنه، اما این دوره کوتاهه و باید دنبال یه چیزی گشت تا به آدم کمک کنه. هر چی بوده تموم شده، برای همین خودت رو اذیت نکن.

- حق با توئه. خودم رو اذیت نمی کنم، فقط برای اون دوره و هدر دادن الکی وقتم متاسفم.

- اگه ناراحتت می کنه دربارش حرف نمی زنیم.

- نه، راستش تنها کسی که از این موضوع با خبره بهرامه و الان فکر کنم بتونم بهت اعتماد کنم و بهت بگم، می تونم؟

- البته، من به راز نگهداری معروفم!

- خب پس بیا بریم بیرون. هم تو دوباره باغ رو می بینی، هم من حرفم رو می زنم.

سرم رو به نشونه ی مثبت تکون دادم و باهاش رفتم بیرون از ساختمون. هیچ کس حواسش به ما نبود. از پله ها پایین رفتیم و کنار استخر ایستادیم. استخر پر بود و انعکاس خودم و دانیال رو توش می دیدم. داشتم فکر می کردم که چطور این قدر سریع تونستم باهاش راحت باشم و الان قلبم دیگه تپش نداشت، بلکه داشت آروم می زد. فقط تمام بدنم گرم بود که دلیلش حتما گرمای هوا بود.

- من همیشه آدم کم حرف و آرومی بودم، هنوزم هستم و همه براشون جالبه که چطور با این بهرام زلزله دوستم و همدیگه رو برادر صدا می کنیم! خودمم نمی دونم، اما بهرام قابل اعتماده و همیشه بهم کمک می کنه. همیشه دوست دارم هر چیزی رو امتحان کنم، هر چند اگه آخرش پشیمون بشم. وقتی می گم هر چیز فکرای بد نکن، منظورم فقط چیزایی هست که کنجکاوم کنه. اهل دوست شدن و عشق و عاشقی نیستم، ولی وقتی کنکورم رو دادم، تصمیم گرفتم تفریحی با یکی دوست بشم تا تجربش کنم. رفتم دانشگاه و ترم سوم بودم که از یه دختر خوشم اومد، فقط در حد یه رابطه ی معمولی باهاش بودم. زیاد بیرون نرفتم باهاش و بعضی از شب ها که دلش می خواست تا دیر وقت اس ام اس بازی کنه، من بهش می گفتم که حوصله ی این بچه بازیا رو ندارم؛ تا اینکه هم من و هم اون خسته شدیم و تمومش کردیم. تقریبا چهار ماه باهاش دوست بودم و هیچ وابستگی هم برام ایجاد نشد. می دونی بعدش چی شد؟

منتظر نگاهش کردم تا ادامه بده، مکثی کرد و گفت:

- از اون موقع به بعد دیگه طرف هیچ دختری نرفتم و دور دوستی رو خط کشیدم؛ چون آدمش نبودم. وقتش رو نداشتم و ترجیح دادم خودم رو آماده ی یه رابطه ی جدی کنم. یه درسی هم یاد گرفتم؛ من می خوام اول علاقمند بشم و بعد اون کس رو انتخاب کنم، نه اینکه اول انتخاب کنم و بعد علاقمند بشم!

سکوت کرد. تموم شد. یه جوری شدم؛ اصلا ناراحت نبودم، چون به هر حال هر پسری قبل از ازدواج با یه دختر دوست می شه و چون من خوشم نمیاد؛ دلیل نمی شه بقیه هم خوششون نیاد. اما دانیال گفت که پشیمون شده و دیگه با کسی تا الان دوست نبوده. ته دلم ذوق کردم! نمی دونم برای چی، اما خوشحال بودم. دانیال قرار نیست منو انتخاب کنه، اما من انگار دارم کم کم وابستش می شم. این برام جدیده، دوست داشتنیه.

هر دو سکوت کرده بودیم و به باغ نگاه می کردیم، در حالی که بوی دریا از نزدیکی میومد.

***

فصل چهاردهم

بعد از چند دقیقه داخل رفتیم و دیگه حرفی نزدیم. شام آماده بود و نرگس جون همه رو سر میز دعوت کرد. قبل از اینکه بشینم روی صندلی، صدای یکتا رو کنار گوشم شنیدم که گفت:

- امشب برام می گی که رفتی بیرون در مورد چی حرف زدید!

چشمام گرد شد. نه به خاطر اینکه یکتا متوجه ی رفتنمون شده بود؛ بلکه به خاطر اینکه این قدر سریع ازم توضیح می خواست. الانم لابد داره با خودش فکر می کنه بین منو دانیال خبرایی هست. امشب باید براش توضیح بدم که اشتباه نکنه.

بعد از شام تشکر کردم و روی مبل تک نفره ای نشستم، بقیه هم اومدند و بعد از صحبت های مختلف ما بلند شدیم تا بریم. موقع خداحافظی از دانیال به هم لبخند زدیم و من ته دلم قول دادم که جواب اعتمادش رو بدم و موضوع امشب رو به کسی نگم.

***

منتظر بودم که یکتا ازم بخواد که براش همه چیز رو بگم. هر چند چیز خاصی وجود نداشت و منم قصد نداشتم راز دانیال رو بگم. توی اتاق بودم و رختخوابم رو پهن کردم. با صدای در برگشتم و یکتا رو دیدم که اومد تو و خودش رو انداخت روی تشک.

- آهای آروم دختر چته؟

- بهناز داره با امیر علی حرف می زنه و حالا حالا از تلفن دل نمی کنه. تا تنها هستیم بگو امشب با دانیال چی می گفتی؟

- چیز خاصی نبود، فقط حرف زدیم. همین!

- ساحل الان به نظرت من گوشام درازه یا دم دارم که منو خر فرض کردی؟!

- یکتا جان باور کن هیچی نبود. یه کم از خودمون حرف زدیم؛ بعد منو برد بیرون که باغ رو نشونم بده، چون بهش گفتم عاشق گیاهان هستم.

- راستش رو گفتی دیگه؟

- بلـــه، حالا می ذاری بخوابم؟

مشکوک منو نگاه کرد، ولی بعد روی تشک خودش خوابید و دیگه حرفی نزد. نفسم رو آروم دادم بیرون و دراز کشیدم. خب من دروغ نگفته بودم، فقط همه چیز رو نگفتم که دلیل قانع کننده ای هم براش داشتم. دیگه به هیچی فکر نکردم و تا صبح آروم خوابیدم.

***

به خاطر نزدیکی ویلا به دریا، صدای موج های دریا رو به راحتی می شد در سکوت شنید. با همین صدا از خواب بلند شدم و بعد از جمع کردن رختخواب به آشپزخونه رفتم. بعد از صبحانه همه به بازار رفتیم و قرار بود دانیال و خانوادش هم بیان. دوست داشتم بهترین تیپم رو بزنم. چرا؟ نمی دونم، شاید چون می خواستم خوب به نظر برسم! شلوار چسب مشکیمو با مانتوی کرم رنگی پوشیدم. شال و کفشم هم قهوه ای بودند. موبایلم رو توی جیب مانتو گذاشتم و به طرف در رفتم. قبل از اینکه خارج بشم، فکر کردم که یه کم آرایش بد نیست. از وسایل یکتا استفاده کردم و یه رژ رنگ لب و ریمل زدم.

وقتی پایین اومدم، همه تازه می خواستن برن آماده بشن؛ واسه ی همین من رفتم توی حیاط و از پشت ساختمون به ساحل رفتم.

هوا گرم بود، اما باد خنکی که می وزید که این گرما رو خنثی می کرد. تا کنار دریا رفتم و بهش خیره شدم. از همون نقطه ای که ایستاده بودم، سرم رو به طرف راست برگردوندم تا ویلای دانیال رو ببینم. از اینجا معلوم بود. خوب که دقت کردم دیدم یه نفر از اون ویلا داره میاد طرف ساحل. قلبم شروع کرد به بوم بوم کردن. نمی دونم این وسط این چی می گفت! داشت جلوتر میومد و از قد و قوارش معلوم بود که مرده. نزدیک تر، بازم نزدیک تر. حالا می تونستم چهره ی دوست داشتنیش رو ببینم! دانیال اومد طرفم و چند قدم مونده، ایستاد. لبخندی که همیشه روی لباش بود، الان هم خودنمایی می کرد. سلام گفتم و اونم جوابم رو داد.

- اینجا چکار می کنی؟

- همه داشتند حاضر می شدن، من که آماده بودم اومدم بیرون.

- دریا رو دوست داری؟

- آره. به نظرم اسم خوبی رو برام انتخاب کردند. همون طور که دریا بی ساحل نمی شه، منم بی دریا دلتنگ می شم!

- دریا برای من آرامش دهنده است، همین طور قدم زدن رو هم کنارش دوست دارم.

- حق با توئه، توی ساحل قدم بزن و به دریا نگاه کن معجزه می کنه.

- اما من دوست دارم توی ساحل قدم بزنم و به ساحل نگاه کنم!

اولش نفهمیدم منظورش چیه، نگاهم رو از دریا گرفتم و به دانیال دوختم. داشت مستقیم به من نگاه می کرد. هر کاری می کردم نتونستم چشمام رو از چشماش بگیرم، انگار توی هم قفل شده بودند!

منظورش من بودم؟ ساحل دوم من بودم؟ ضربان قلبم بالا رفت و بدنم یخ بست. توی اون گرما من داشتم از سرمای وجودم می لرزیدم! باور نمی شد که دانیال هم به من توجه کنه، حواسش بهم باشه و از همه مهم تر بخواد به من نگاه کنه! توصیف حالم غیر ممکن بود. داشتم یه چیز گرم رو توی تنم حس می کردم که منشا اون از قلبم شروع می شد. گرم شدم، دوست داشتم این فاصله ی بینمون رو پر کنم. فکرایی به سرم می زد که تا حالا برام اهمیت نداشتند. نگاهش داشت دیوونم می کرد. نمی دونم چند دقیقه همون طور ایستاده بودیم و به هم نگاه می کردیم، اما با صدای کتایون که داشت روی شن ها می دوید و به طرفمون میومد، نگاهمون رو گرفتیم و من سرم رو پایین انداختم.

واقعا الان می تونم کلمه ی خروس بی محل رو براتون توضیح بدم! کاری که کتایون کرد و باعث شد من چشم از اون چشم های قهوه ای بگیرم. کتایون اومده بود تا بگه مامان و باباش آماده شدن و می خوان به طرف ویلای ما بیان. من یه ببخشید گفتم و با قدم های تند که روی اون شن ها تقریبا غیر ممکن بود، به طرف ویلامون رفتم. صدای حرف زدن اون دو تا رو از پشت سرم می شنیدم و سنگینی نگاه دانیال تا آخر مسیر همراهم بود.

***

سوار ماشین ها شدیم و به طرف بازار حرکت کردیم. هنوز نفس هام عادی نشده بود و اون گرمای شیرین رو می تونستم زیر پوستم حس کنم.

مسیر زیاد طولانی نبود و به محض پیاده شدن ما سه تفنگدار، من و یکتا و بهناز، به طرف دست فروش ها رفتیم. همه جور وسایل تزیینی اونجا بود. مامان ها که فقط دنبال ظرف، مواد غذایی و ترشی های مختلف بودند و باباها هم رفته بودند دنبال ماهی تا برای ناهار چند تا بخرن. کتایون با ما اومد و ما شدیم چهار تا، سه تا پسرها هم پشت سر ما میومدن. بهناز دنبال هدیه برای امیر علی می گشت و یکتا هم هر چی خوشش میومد رو واسه خودش می گرفت. من این وسط هم دوست داشتم برای خودم بخرم و هم یه احساسی داشتم که دلم می خواست یه چیزی برای یه پسر هم بخرم! البته نه هر پسری، شاید کسی که برام شخصیت جالبی داشت و لبخند دوست داشتنیش باعث می شد من شاد بشم. کسی که بهم اعتماد کرد و بهم یه راز توی زندگیش رو گفت؛ خب زیاد خودم رو خسته نکنم بهتره! من دلم می خواست برای دانیال کادو بخرم، فقط نمی دونستم چطوری و چه وقتی بهش بدم!

مهم نیست، می تونم به عنوان یه دوست بهش هدیه بدم؛ آره این فکر خوبیه. بین وسایل ها با دقت نگاه می کردم و دنبال یه چیز خاص بودم. برای خودم گیوه ی سنتی، یه کلاه و یه کیف سنتی خریدم، ولی برای دانیال چیزی پیدا نکردم.

باباها با دستای پر اومدند و مامان ها هم با ظرف های ترشی و بطری های آب نارنج و آب لیموی تازه اومدن طرف ما. وقت رفتن بود و من کاملا ناامید بودم. داشتم از کنار یه مغازه رد می شدم که دانیال رو دیدم به ویترین مغازه نگاه می کرد. سعی کردم طوری برم کنارش نفهمه؛ رفتم و به چیزی که نگاه می کرد، نگاه کردم. یه دفتر خوشگل بود که با حصیر بافته شده بود و قلمش هم از چوبی بود که روش کنده کاری شده بود. واقعا قشنگ بود و من دعا می کردم که نره داخل و نخره. خوشبختانه از مغازه رد شد و به طرف بقیه رفت، منم سریع رفتم و اون دفتر با قلمش رو خریدم. به فروشنده گفتم که کادوش کنه و بعد از اینکه توی کیف سنتیم قرارش دادم، اومدم بیرون.

همه سوار ماشینا شدیم و به طرف ویلای ما رفتیم. این دفعه یه لبخند هم روی لبام بود، چون دانیال اینا ناهار با ما بودن و من می تونستم کادو رو بهش بدم؛ بهتر از این نمی شد!

بعد از رسیدن به ویلا و تعویض لباس، ما دخترها رفتیم توی آشپزخونه تا توی تهیه ی ناهار کمک کنیم. اول مامان ها پنج تا ماهی رو پاک کردن و شستن. بهناز برنج رو آماده کرد تا دم بیاد. من و یکتا هم ماست بورانی درست کردیم. 

نمی دونستم آقایون مشغول چه کاری بودند، هر چی که بود توی حیاط بودند. ماهی ها که سرخ شدند، میز رو چیدیم و همه رو دعوت کردیم تا ناهار بخوریم. ناهار عالی بود، من که عاشق غذای دریایی هستم!

عصر همه کنار هم پاسور بازی کردیم و کلی بهم خوش گذشت. دانیال رو به روم نشسته بود و هر از گاهی که نگاهم بهش میفتاد به هم لبخند می زدیم. خب، باید بگم چیز زیادی از بازی نفهمیدم و اگه می گم بهم خوش گذشت فقط و فقط منظورم توی دید بودن دانیال بود. من واقعا به سرم زده! تا حالا همچین حسی نداشتم؛ اسمش رو چی بذارم؟ عشق؟! پـــوف مسخره است؛ نباید عشق باشه، چون عشق فقط نگاه کردن نیست. من به این جمله که «عشق با حرف زدن به وجود میاد» اعتقاد دارم. با این حساب چون من و دانیال زیاد با هم حرف نزدیم و به چیز خاصی هم تا حالا اشاره نکردیم، پس عشق نیست و می تونه علاقمندی باشه. آره خودشه، من به دانیال علاقمندم! اوه، بلند که نگفتم؟! به اطراف نگاه کردم، هر کی حواسش به کار خودشه. نمی تونم بلند بگم، اما آروم زمزمه کردم:

«دانیال من بهت علاقه دارم!»

هنوز نتونسته بودم کادو رو بهش بدم، دلم می خواست توی ساحل بهش بدم و بعد اون بهم یه دونه از همون لبخندای قشنگش رو بزنه. تا شب که رفتن به ویلای خودشون، من توی فکر بودم که چکار کنم؟ با بچه ها نشستیم و رای گیری کردیم که فردا کجا بریم، چون ساحل نزدیک بود و هر وقت که دوست داشتیم، می تونستیم بریم. تصمیم گرفتیم بریم جنگل! و همون شب زن عمو به خانواده ی دانیال اطلاع داد. شب زود خوابیدم تا صبح راحت بیدار بشم.

***

جنگلی که قرار بود ناهار رو اونجا باشیم، از ویلا دور بود. صبح زود با بند و بساط ناهار حرکت کردیم. همه جا سبز بود و بوی درخت ها و خزه های مرطوب با بوی خاک مخلوط شده بودند. چشمه ی باریکی هم از وسط جنگل عبور می کرد و ما با فاصله از چشمه، زیرانداز رو پهن کردیم. باباها مشغول آوردن وسایل از ماشین ها شدند، مامان ها وسایل ها رو می چیدند و ما بچه ها هم بین دو تا درخت تور والیبال رو وصل کردیم تا بازی کنیم.

دو تا گروه بودیم من، یکتا، بابام، دانیال و گروه مقابل هم عمو، بهرام، بهناز و شوهر خالم. بازی شروع شد و من با تمام توانم به توپ ضربه می زدم؛ عرق از سر و کولم می چکید، اما همچنان ادامه دادم.

بهرام برای رفتن سرویس رفت و وقتی پرتاپ کرد، من که دیدم داره میاد طرف چپم، شروع کردم خیز برداشتن به چپ و دانیال هم اومد طرف راستش و یه تصادف شدید بینمون رخ داد! شونه ی من به آرنج دانیال خورد و توپ هم به نفع اونا زمین خورد.

تیم مقابل داشت برای خودش شادی می کرد، این طرف من و دانیال داشتیم ناله می کردیم. از پشت روی زمین افتاده بودم و چشمام بسته بود. حضور کسی رو کنارم حس کردم که زانو زده بود و دستش رو به پیشونیم مالید و آروم حرکت داد! سریع چشمام رو باز کردم و صورت دانیال رو رو به روم دیدم. دستش داغ بود و پوستم رو آتیش می زد. تحمل گرما برام از طاقت آوردن زیر گرمای خورشید هم سخت تر بود! وقتی نگاه متعجبم رو به خودش دید، گفت:

- روی صورتت خاکی بود، پاکش کردم.

نمی دونم الکی گفت یا نه، اما من حرفش رو قبول داشتم. کلا به دانیال اعتماد دارم و به نظرم هیچ وقت این نگاه مهربون دروغ نمی گه. دستم رو گرفت و کمک کرد بلند بشم. دوباره درد شونم توی تنم پیچید و باعث شد صورتم مچاله بشه. از قیافم خندش گرفت و گفت:

- چرا هر وقت که ما بازی می کنیم، یه ضربه به شونه ی تو می خوره؟ اولین بار که من زدم و حالا هم که با من تصادف کردی و این طوری شد!

با لبخند کم رنگی گفتم:

- اشکال نداره، بازی اشکنک داره، سر شکستنک داره! حالا تا سه نشه که قبول نیست!

- نه نه قول می دم دیگه این طوری نشه، ببخشید.

- مهم نیست، درد ندارم.

همین موقع بود که برای آماده کردن غذا صدامون کردن و همه مشغول درست کردن کباب شدیم.

پیچیدن بوی گوشت کبابی و گاز زدن بهش، دیدن منظره ای پر از درخت و شگفتی همه قدرت خداست که من دارم اینجا همراه با آدمایی که دوستشون دارم، لحظه های شادم رو می گذرونم. خدایا ممنونم ازت!

شستن ظرف ها با ما بچه ها بود و پدرها و مادرها با خیال راحت و شکم های سیر پاهاشون رو دراز کرده بودند و بهمون لبخند می زدند؛ البته این لبخندها به منظور همون خر کردن خودمون بود!

کشون کشون ظرف و ظروف رو بردیم لب چشمه و همه با هم مشغول شدیم. گاهی به هم آب می پاشیدیم و تنمون از سردی آب می لرزید. زیاد طول نکشید که کارمون رو تموم کردیم. جا به جایی وسایل و گذاشتنشون توی ماشین هم به عهده ی ما بود که بین خودمون غر زدیم و نتیجه این شد که سنگ کاغذ قیچی بازی کنیم تا حمل وسایل به دو نفر محول بشه.

شاید من به خاطر باختن توی بازی خوش شانس به حساب نیام، اما باید بگم اگه این طوری فکر می کنید کاملا در اشتباهید؛ چرا؟ چون نفر دوم که باخت دانیال بود و این برای من مثل برنده شدن می موند!

با هم به سمت ماشین ها حرکت کردیم و وسایل رو پشتشون قرار دادیم. قبل از برگشت، به سمت کیفم که توی ماشین بود رفتم و کادویی که براش گرفته بودم رو برداشتم. پشتم نگهش داشتم و به آرومی به طرفش رفتم. به طرفم که برگشت، لبخندی بهش زدم و قبل از اینکه از کارم منظور بدی رو برداشت کنه، کادو رو به سمتش گرفتم.

تعجب رو می شد توی چشماش دید؛ کادو رو گرفت و پرسید:

- به چه مناسبت؟

- دوستیمون! من و تو الان با هم دوستیم و منم اینو دیدم و فکر کردم برات بخرمش!

- ولی من که چیزی نگرفتم برات!

- اشکال نداره، حالا بعدا یه چیزی می گیری. بازش کن ببین خوشت میاد؟

آروم کادو رو باز کرد و با دیدن دفترچه و قلم برقی توی نگاهش درخشید. از اینکه خوشحالش کرده بودم توی دلم ذوق کردم.

سرش رو آورد بالا و ازم تشکر کرد؛ منم گفتم قابلی نداره و به عنوان یادگاری نگهش داره. با هم به طرف بقیه حرکت کردیم، اما قبلش دانیال کادو رو توی داشبرد ماشینش گذاشت.

تا شب توی جنگل موندیم و یه دور دیگه هم والیبال بازی کردیم که خوشبختانه مجروح نداشتیم. 

موقع خواب آرامش داشتم و خیالم راحت بود که الان کادو پیشش هست و همیشه با دیدنش من رو به یادش میاره.

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل پانزدهم

سفر تموم شد. اومدیم خونه و من طبق برنامه ریزی شروع کردم به درس خوندن. آخر هفته ها تنها تعطیلیم بود، مگر اینکه مهمونی یا جایی دعوت نشیم. خودم رو توی کتابای پخش شده روی زمین غرق کرده بودم و جزوه ها رو ورق می زدم تا بتونم به تست ها جواب درست بدم.

وضع خونه مثل همیشه بود و هر کس کار خودش رو می کرد. سامان داشت بهترین تابستونش رو با انواع بازی ها می گذروند! داشتیم به تولدش نزدیک می شدیم؛ پنج روز دیگه دوازدهم مرداده و تا چشم روی هم بذارم این چند روز می گذره. فردا می خوام با یکتا برم بیرون تا یه کادوی مخصوص برای داداشم بگیرم، البته تعریف درستی از مخصوص برای یه پسر نمی دونم؛ آخه تا حالا برای یه پسر چیزی نگرفتم و دانیال هم استثنا بود و هدیه اش کاملا شانسی به چشمم خورد.

دانیال! تقریبا یه ماه می شه که ندیدمش و همین جا یه حقیقتی رو اعتراف می کنم؛ دلتنگش هستم، خیلی زیاد! خبری ازش ندارم چون نمی تونم مثلا برم به بهرام بگم «هی راستی از دوستت دانیال چه خبر؟ چی کارا می کنه؟» مسخره است! صد در صد می فهمه که یه ماجرایی این وسط هست. ریسک نمی کنم؛ اصولا تا حالا توی زندگیم ریسک نکردم و ازش می ترسم!

***

امروز ناهار قورمه سبزی داریم؛ با گفتن اسمش هم دلم ضعف می ره. من شکمو هستم، اما اندامم خوبه چون ورزش می کنم. منظورم همون نرمش های داخل خونه است و با چند دور دویدن توی حیاط برای من جواب می ده!

یکتا بعد از یه مدت طولانی اومد و امروز اینجا تلپ شد! هر وقت که میاد خودش رو روی تخت من یا روی مبل پرت می کنه، برای همین من از این اصطلاح براش استفاده می کنم! مامان و بابا رفته بودند بیرون و قراره سامان ندونه که برای گرفتن کادوش رفتند. من و یکتا با سامان بازی کردیم تا اونا برسند.

دیدن بازی این دو تا برام جالبه، تشویق کردن جفتشون و موقع دعوا دفاع کردن بازم از جفتشون! به آشپزخونه رفتم و برنج رو آماده کردم، ساعت یک بود و به زودی می اومدند.

با صدای چرخش کلید توی قفل، رفتم جلوی در. یه جعبه ی بزرگ توی دست بابا بود که باعث شد حس کنجکاویم برای دونستن وسیله ی داخل اون بالا بره! بابا جعبه رو گذاشت توی اتاق خودشون و من هم رفتم تا به بچه ها بگم بیان برای ناهار. قورمه سبزی با اون غلظتی که داشت و روغنی که روش افتاده بود، واقعا خوشمزه به نظر می رسید. غذا رو با ولع خوردم. همه که غذاشون تموم شد، من و یکتا میز رو جمع کردیم و با خنده و شوخی ظرفا رو شستیم.

قرار بود تولد سامان یه جشن بزرگ باشه؛ راستش این عادت مامان و بابا بود که برای تشویق من و سامان، موقعی که می خوایم از یه مقطع تحصیلی به مقطع بالاتر بریم، اون سال یه جشن بزرگ برامون بگیرند. امسال هم سامان از راهنمایی به دبیرستان می ره و من هم مطمئنم سال دیگه که دارم می رم دانشگاه، یه جشن خواهم داشت.

ساعت پنج با یکتا از خونه زدیم بیرون، چون تازه گواهینامه اش رو گرفته بود و دست فرمونش هم خوب بود. شوهر خالم براش یه ام وی ام کوچولوی سفید خرید که راحت این ور و اون ور بره. من چون تولدم دوم آبانه باید صبر کنم و بعد سراغ کلاس رانندگی برم.

به چند تا فروشگاه که بازی های مختلف داشت سر زدیم، زیاد جالب نبود که برای تولدش بازی بگیرم، پس رفتیم به لباس فروشی و یه دست بلوز و شلوار خوشگل براش خریدم. یکتا منو رسوند خونه و خودش رفت.

زنگ رو زدم و بعد از باز شدن در داخل رفتم. خونه ساکت بود، مامان رو دیدم که اومد طرفم؛ بهش سلام کردم جوابم رو داد و ازم خواست تا بهش توی کادو کردن هدیه ی سامان کمک کنم.

فرصت نشد لباسام رو عوض کنم، برای همین شال و کیفم و پلاستیک خریدم رو روی مبل گذاشتم و به اتاق مامان اینا رفتم.

چشمام با دیدن جعبه ی باز شده و وسیله ی داخلش که الان روی زمین بود، گشاد شد! یه ایکس باکس ناناز برای آقا سامان! شب تولدش با دیدن این کادو سکته نکنه خوبه!

با مامان ایکس باکس رو با دم و دستگاهش توی جعبش گذاشتیم و یه کاغذ کادوی تک رنگ قرمز دورش کشیدیم، بعد مامان با حریر سفید دورش رو بست و بالاش یه پاپیون زد. 

دورتر ایستادم و به جعبه ی قرمز نگاه کردم، شبیه کادوهای دخترونه شده بود؛ به هر حال چیزی که داخلش بود مهم بود.

کادوی خودم رو به مامان نشون دادم و خیلی خوشش اومد. توی اتاقم گذاشتمش و منتظر بابا و سامان شدیم که در واقع برای مشغول کردن سامان رفته بودند بیرون.

شام ماکارونی بود، کنار هم خوردیمش و من با گفتن شب بخیر به اتاقم رفتم. با احتیاط از بین کتابا رد شدم و روی تخت دراز کشیدم. دلم می خواست به مامان بگم که دانیال و خانوادش رو هم برای تولد دعوت کنه، خب اونا الان با ما آشنا شدند و اصلا بد نیست که بیان، هست؟!

فردا به مامان می گم، خدا کنه قبول کنه!

پیشنهاد دعوت دانیال و خانوادش برای مامان عجیب بود، می تونستم حس کنم که از اصرارم تعجب کرده و من برای اینکه سوتی ندم، خودم رو می زدم به اون راه و گفتم روی حساب آشنایی هم که شده دعوتشون کنیم.

بابا موافق بود که بیان و دوست داشت بیشتر باهاشون صمیمی بشیم، مامان هم شمارشون رو از زن عمو گرفت و موقعی که می خواست تماس بگیره، من کنارش نشستم و گوشم رو به گوشی نزدیک کردم تا صداشون رو بشنوم. دو تا بوق خورد و بعد صدای کتایون توی گوشی پیچید:

- الو؟!

- سلام دخترم، خوبی؟ 

- سلام، شما؟!

- من مامان ساحل و سامان هستم؛ می شه گوشی رو بدی به مامانت؟

- چشم، یه لحظه.

توی فاصله ای که نرگس جون بیاد پشت خط، مامان منو با دست داد عقب، چون کاملا خودم رو بهش چسبونده بودم. اصلا به روی خودم نیاوردم و دوباره سر جام برگشتم.

- سلام رویا خانوم، خوب هستید؟

- سلام نرگس جان، ممنون. همه خوبید، خانواده؟

- همه سلام می رسونند؛ چطورید با زحمتای ما؟

- این چه حرفیه تا باشه از این زحمتا. غرض از مزاحمت می خواستم برای آخر این هفته دعوتتون کنم، تولد سامانه.

- به سلامتی، همیشه شادی و خوشی باشه ان شاء الله. ممنون از دعوتتون.

- پس ما این پنجشنبه منتظرتونیم، حتما تشریف بیارید.

- رویا جان حقیقتش اینه که پدرشوهرم یه خورده مریض احواله، برای همین من و ناصر پس فردا داریم می ریم شیراز؛ شرمنده که نمی تونیم بیایم!

وقتی اینا رو شنیدم قلبم ایستاد. چقدر برنامه ریزی کرده بودم، اما حالا نمیان. واقعا ناراحت شدم.

- امیدوارم زودتر حالشون خوب بشه، بچه ها رو هم با خودتون می برید؟

- نه، چون کتایون مدرسه داره قراره که با دانیال بمونند خونه. یه هفته بیشتر نمی مونیم.

- خب اگه این طوره بچه ها برای تولد بیان اینجا، بهرام هم هست و این طوری غریبی نمی کنند!

- آخه زحمت می شه رویا جان.

- این چه حرفیه! حتما بگو که بیان. اصلا ناهار بیان اینجا، به بهرام و بهنازم می گم که بیان. دور هم بهشون خوش می گذره!

- دستت درد نکنه، جبران می کنم. 

- خواهش می کنم، پس من برای ناهار منتظرشونم. شما هم مراقب باشین توی راه، به سلامت برگردید.

- ممنون.

- سلام برسون، خداحافظ.

- حتما، خداحافظ.

مامان تلفن رو قطع کرد و به من نگاه کرد. نتونستم جلوی لبخندم رو بگیرم و یه بوس محکم روی گونش گذاشتم و دویدم طرف اتاقم؛ در رو بستم و بهش تکیه دادم!

عاشق مامانم هستم. خیالم راحت شد که حتما میان و مهم تر اینکه برای ناهار هم اینجا هستند، این یعنی بیشتر می بینمش؛ بیشتر اون چشمای قهوه ای رو کنار خودم دارم و وجود گرمی بخشش رو که مثل یه مرحم برای قلبمه! دلم می خواد دستش رو بگیرم؛ اولین باره که دلم می خواد یه پسر رو لمس کنم و فکرش برام عجیبه، و باعث می شه گونه هام داغ بشه. حتما الان مثل شخصیت های کارتونی لپام گل انداخته! 

از فکر کردن به این مسایل هم خجالت می کشم؛ سرم رو انداختم پایین و کم کم سر خوردم و روی زمین نشستم. پاهام رو توی شکمم جمع کردم و سرم رو روی زانوهام گذاشتم. رفتارم خیلی دخترونه شده؛ دارم حس قشنگ دوست داشتن رو جلوی چشمام می بینم و طعم شیرینش رو می چشم!

یهو از جام بلند شدم و یادم اومد که من هنوز برای پنجشنبه لباس مناسبی رو آماده نکردم. در کمد رو باز کردم و کاورهای لباسای مجلسیم رو روی تخت انداختم. هیچ کدومشون جدید نبودند، دلم می خواست یه لباس زیبا بپوشم تا جلوی دانیال خوب به نظر برسم.

کاورها رو برداشتم تا دوباره سر جاشون بذارم؛ کارم که تموم شد چشمم به جعبه ای افتاد که ته کمده! برداشتمش و یادم اومد همون لباسیه که با مامان چند ماه پیش خریده بودیم. خدایا ممنونم، اصلا اینو یادم رفته بود!

با هیجان در جعبه رو باز کردم و کاغذ لباس رو کنار زدم. چشمام مثل دفعه ی اولی که پشت ویترین دیدمش درخشید! همین لباس خوب بود، با پوشیدنش حتما دانیال بهم حسابی توجه می کنه.

یه لحظه از این فکری که کردم، لرزیدم! چرا من باید خودم رو برای یه پسر نامحرم خوشگل کنم؟ مگه قصدم مثل این دخترای جلف که ازشون بدم میاد، دلبری کردنه؟ نه من این طوری نیستم! باید مثل ساحل همیشگی باشم، در عین سادگی زیبا و باوقار! 

دانیال برام مهمه و نباید بذارم در موردم فکر بدی بکنه. می خوام شخصیت اصلیم رو بهش نشون بدم، پس تظاهر نمی کنم. این لباس رو می پوشم، ولی از آرایش زیاد و دلبری کردن خبری نیست. مطمئنم این طوری بیشتر مورد پسندش قرار می گیرم.

***

فصل شانزدهم

توی یه جنگل پر از درختای بلند داشتم قدم می زدم. هوا آفتابی بود و بوی خاک نم دار توی هوا پیچیده شده بود. منظره ی رو به روم نفس گیر بود! رفتم جلوتر و خوب نگاه کردم؛ یه دره که زیرش دریا بود! موج ها داشتند با شدت به دیوار کوهی که من روش ایستاده بودم، خودشون رو می کوبیدند. پرتگاه بلندی بود که باعث شد چند قدم عقب برم. 

حواسم به پشتم نبود که پام به یه سنگ بزرگ گیر کرد و زمین خوردم. آرنجم درد گرفت و زانوهام خراش برداشتند. درد به سرعت توی بدنم پیچید. سعی کردم بلند بشم، اما چمن ها سر بودند و منو دوباره زمین زدند!

یهو هوا طوفانی شد و من به آسمون نگاه کردم که چطور ابرها داشتند تیره تر می شدند. ترسیدم و از لبه ی کوه فاصله گرفتم. از پشت یه نفر منو گرفت و دستاش رو جلوی بدنم توی هم قفل کرد! جیغ کشیدم و تقلا کردم که از چنگش بیام بیرون، اما اون منو محکم گرفته بود! داشت منو می برد جلو تا بندازه توی آب. بیشتر جیغ زدم و به دستاش چنگ زدم، اما ولم نکرد و بالاخره منو جلو برد و توی یه حرکت هلم داد. در حالی که داشتم لیز می خوردم برگشتم تا ببینمش، اما آفتاب از پشت درختا توی چشمام خورد و من بستمشون! قیافش رو ندیدم، اما فهمیدم که یک مرد بود!

دستم رو به لبه ی پرتگاه گرفتم تا توی آب نیفتم. از بالا که نگاه کردم چشمام از ارتفاع زیاد و دیدن اون موج هایی که می خواستند منو ببلعند، سیاهی رفت و دستم رها شد!

قبل از اینکه خودم رو داخل آب حس کنم از خواب بیدار شدم! چشمام رو باز کردم، ولی ای کاش این کار رو نمی کردم، چون نور آفتاب از پنجره مستقیم تابید بهشون و مجبور شدم سریع ببندمشون!

توی جام نیم خیز شدم و لباسم رو که به خاطر عرق کردن به بدنم چسبیده بود، از خودم جدا کردم. خواب وحشتناکی بود و دلم می خواست اون کسی که هلم داد رو تیکه تیکه کنم!

به ساعت بغل تخت نگاه کردم، عقربه ها نه صبح رو نشون می دادند. سریع بلند شدم و بعد از تعویض لباس خوابم با یه دست تیشرت و شلوار بنفش، به دستشویی رفتم.

صورتم رو شستم و با حوله خشکش کردم. صداهای زیادی از بیرون میومد، برای همین رفتم طرف سالن. بابا و مامان رو دیدم که دارن ایستاده جلوی اپن صبحانه می خورن! با دیدنشون یادم اومد که امروز تولد سامانه و کلی کار داریم. سلام کردم، یه چایی برای خودم ریختم و مشغول خوردن شدم. سامان هنوز خواب بود و ما باید سه نفری کارها رو انجام می دادیم. البته یکتا و بهناز داشتند برای کمک می اومدند. بهرام دیرتر میومد، چون می خواست بره دنبال دانیال و کتایون تا بیارشون اینجا. با فکر کردن به امروز و دیدن دانیال بعد از مدت ها، ذوق کردم و با اشتها صبحانم رو خوردم.

یک ساعت بعد یکتا و بهنازم اومدند و سامان هم از خواب بلند شد. کارها رو تقسیم کردیم و بعد از دستورات مامان هر کس سراغ یه گوشه ی خونه رفت. 

مامان و بهناز رفتن آشپزخونه تا ناهار و شام رو آماده کنند. ناهار عدس پلو بود و برای شام هم قرار بود سالاد الویه با ماکارونی و کشک بادمجون درست کنند. دسر هم ژله های رنگی بود.

بابا برای تهیه ی نون، نوشیدنی ها و کیک رفت بیرون. سامان مسئول مرتب کردن اتاق خودش و جمع و جور کردن وسایلش از سالن شد. من و یکتا هم گردگیری و جارو کشیدن ها رو انجام دادیم.

بعد از دو ساعت، خسته و کوفته به نتیجه ی کار نگاه کردم و کلی از خودم تعریف کردم. بهرام زنگ زد و گفت تا چند دقیقه ی دیگه می رسند. همون موقع بود که من به خودم یک نگاه کردم و به طرف اتاقم دویدم تا برم حموم. حسابی خودم رو شستم و موهای بلندم رو نرم کننده زدم تا برای امشب خوب حالت بگیرند.

بعد از حموم، مستقیم به اتاقم رفتم تا لباس بپوشم. یکتا روی تختم دراز کشیده بود و چشماش بسته بودند. خودم رو خشک کردم و یه شلوار مشکی با پیراهن مردونه ی چهارخونه ی سبز و زرد پوشیدم. موهام رو با سشوار خشک کردم و با زدن تل عقبشون دادم. 

یکتا رفته بود حموم و منم لباساش رو روی تخت آماده گذاشتم تا زود بپوشه و بیاد پیش بقیه. خودم تند رفتم بیرون و در حالی که قلبم داشت میومد توی دهنم، وارد پذیرایی شدم. بابا و بهرام و دانیال نشسته بودند و کتایون هم با سامان داشتند پشت لب تاپ بازی می کردند.

رفتم جلوتر و سلام کردم. همه برگشتند و جوابم رو دادن. سعی کردم نگاهم رو از دانیال که داشت با لبخند نگاهم می کرد بگیرم و به بهرام بدوزم که داشت میومد طرفم. با بهرام دست دادم و روبوسی کردم. دانیال از جاش بلند شد و اومد طرفم! بهش نگاه کردم و کلی توی دلم تحسینش کردم.

شلوار لی مشکی با پیراهن مردونه ی کرم پوشیده بود. قدش بلندتر نشون می داد و وقتی جلوم ایستاد، برای دیدن چشماش کاملا سرم رو بالا گرفتم. دستش رو جلو آورد و دستام رو گرم فشرد؛ داغ شدم و متاسفانه این داغی رو روی گونه هام حس کردم که الان قرمز بودند. با خجالت سرم رو انداختم پایین و به بهانه ی کمک به مامان و بهناز رفتم توی آشپزخونه.

نفس نفس می زدم؛ یه لیوان آب برداشتم و تا ته سر کشیدم. هیجانم که کم شد، با بهناز سالاد درست کردم و میز رو چیدم. یکتا که اومد، ناهارمون رو خوردیم و استراحت کوتاهی کردیم.

بابا، سامان و کتایون حدود ساعت چهار رفتند تا کیک رو بگیرند و از اون طرف هم صندلی هایی رو که سفارش داده بودیم، بیارند. مامان رفت خونه ی همسایه ی پایینیمون تا موهاش رو براش سشوار بکشه. بقیمون هم مشغول جا به جایی مبل ها و چیدن تنقلات و میوه و شیرینی شدیم.

پشت مبلی که قرار بود سامان بشینه رو می خواستیم بادکنک بچسبونیم تا توی فیلم و عکس خوشگل تر بشه. ده تا بادکنک آوردم و بهرام و دانیال مشغول باد کردنشون شدند تا من و یکتا بچسبونیمشون.

هر بادکنکی که باد می کردند، صورتشون قرمزتر می شد و نفس کم می آوردند، ما هم کلی بهشون می خندیدیم.

مامان ازم خواسته بود که روی ژله ها رو با میوه و خامه تزیین کنم. با یکتا اول چند تا کیوی، موز و توت فرنگی رو شستیم و بعد مشغول خرد کردنشون شدیم. بهرام و دانیال هم اومدند تا کمک کنند. قبل از اینکه تزیین رو شروع کنیم، هر کس یه نظری می داد و چون ظرفای ژله فقط سه تا بود، تصمیم گرفتیم که هر کس روی یه ظرف مشغول بشه، دانیال و بهرام هم دو نفری شروع کردند. 

میوه ها کم اومد، برای همین چند تای دیگه به دانیال دادم تا خرد کنه، اونم با ظرافت توت فرنگی ها رو نصف کرد، ولی وقتی داشت کیوی رو پوست می گرفت بهرام دستش به دست اون خورد و باعث شد دانیال انگشتش رو ببره!

با دیدن خونی که از انگشتش جاری شده بود، حالم رو نفهمیدم و دست پاچه شدم. بدون توجه به اطرافم، مچ دستش رو گرفتم و به طرف دستشویی بردمش و شیر آب رو باز کردم. دستش رو زیر آب گرفتم و فشار دادم تا خون بند بیاد. خیالم که از بابت زخمش راحت شد، آب رو بستم و با دستمال کاغذی روش رو فشار دادم. برگشتم تا بهش بگم که می رم چسب زخم بیارم، اما با قرار گرفتن صورتم رو به روی صورتش با فاصله ی کم، حرفم یادم رفت.

شاید فاصله ی بینمون ده سانت هم نبود و من خیره شده بودم به چشماش، اونم در سکوت داشت به من نگاه می کرد که باعث می شد از این همه حواس پرتیم بیشتر اعصابم خرد بشه. چطور حواسم نبود که این نگرانی من، اونم جلوی خودش و بقیه، اصلا خوب نیست و الان همه مشکوک شدند. مطمئنم دانیال از همه بیشتر متعجبه، چون نگاهش کاملا این حرف رو داد می زنه!

آروم دستش رو رها کردم و در حالی که به زور زبونم رو می چرخوندم، گفتم:

- دستت رو فشار بده تا من چسب زخم بیارم.

هیچی نگفت و فقط به دستش نگاه کرد. منم سریع به اتاقم رفتم و از کشوی میزم چسب رو برداشتم. با صدای در برگشتم و دانیال رو دیدم که به چهارچوب تکیه داده و داره منو نگاه می کنه! 

نگاهش تا ته وجودم رسوخ کرد. اصلا هیز نبود و بدجور بهم زل نمی زد، برعکس نگاهش آروم و گرم بود، اما الان احساسی داشتم مثل اینکه لخت جلوش ایستادم و اون داره به بدنم نگاه می کنه! چشماش حول صورتم حرکت می کرد، انگار دنبال دلیل رفتارم می گشت. گوشه ی لبم رو گاز گرفتم و از رفتار چند دقیقه ی پیشم خجالت کشیدم.

آروم به طرفش رفتم و چسب رو جلوش گرفتم. ازم گرفتش و روی زخمش گذاشت. سرم رو بالا نیاوردم، اما می تونستم سنگینی نگاهش رو حس کنم. موقعیتمون رو به یاد آوردم، الان توی اتاق من بودیم و اولین بار بود که اینجا رو می دید. نمی تونستم بیشتر از این جلوش بمونم، برای همین گفتم که می رم پیش بقیه و از کنارش رد شدم. 

توی آشپزخونه کسی نبود و ظرف های ژله هم آماده بودند. نمی دونستم اگه یکتا یا بهرام الان بیان و ازم سوال کنند، چی جوابشون رو بدم. رفتارم فاجعه بود و باید مدام خودم رو سرزنش کنم!

چند دقیقه ی دیگه هم توی آشپزخونه موندم، اما بازم کسی از مخفیگاهش بیرون نیومد؛ ژله ها رو توی یخچال گذاشتم و به سمت اتاقم رفتم. قبل از اینکه به در برسم، صدای خنده از اتاق سامان شنیدم. رفتم داخل و دیدم همشون اونجا جمع شدن! با صدای بسته شدن در، به طرفم برگشتن و من دانیال رو دیدم که گوشه ی تخت نشسته. اون داشت به من نگاه می کرد و مثل همیشه بچه ها داشتند پشت پلی استیشن سامان شیطونی می کردند! در واقع بهرام و یکتا بازیکن بودند و بهناز هم یکتا رو تشویق می کرد! خدا رو شکر کردم که کسی به یک ربع پیش اشاره ای نکرد و همه عادی رفتار می کردند، انگار نه انگار که چیزی شده. 

با این حساب رفتم کنار بهرام ایستادم و شروع کردم به تشویقش؛ بماند که بهناز و یکتا چقدر صفت نامرد بودن رو بهم چسبوندند! بازی به نفع بهرام تموم شد و همون موقع صدای زنگ آیفون هم شنیده شد. سریع بازش کردم، بابا با دو تا صندلی اومد داخل و دادشون دست من، کتایون هم با کیک اومد و بهناز اونو توی یخچال گذاشت. 

پسرها و بابا مشغول آوردن صندلی ها شدند و ما دخترا هم وسط سالن جمعشون می کردیم. آخرین صندلی رو بابا آورد و بعد رفت تا دوش بگیره و لباس عوض کنه. ما هم دور تا دور فضاهای خالی رو پر از صندلی کردیم و تنقلاتی مثل چیپس و پفک رو توی دو تا ظرف بزرگ ریختیم و دو گوشه ی سالن قرار دادیم. میوه و شیرینی رو هم روی میز وسط سالن گذاشتیم و بعد پسرها رفتند به اتاق سامان، ما هم رفتیم به اتاق من تا آماده بشیم.

بهناز موهاش رو که تازه کوتاه کرده بود و تا گردنش بود رو سشوار کشید و باز گذاشت. بلوز و دامن سبزی هم پوشید که خیلی بهش میومد. یکتا پیراهن نارنجی و زردی که بلندیش تا پایین زانوهاش بود رو پوشید و بهناز موهاش رو بالای سرش جمع کرد.

موهای من که تا کمرم می رسید رو بافتم و کج آوردم جلو، جلوی موهام رو هم با اتو صاف کردم و ریختم توی صورتم. آرایش ملایمی هم کردم، رفتم سراغ جعبه ی لباس و آوردمش بیرون. بهناز و یکتا با دیدنش یه جیغ کوتاه کشیدند و تند تند می گفتن که بپوشمش.

پیراهن رو تنم کردم و جلوی آینه ی قدی اتاق ایستادم. رنگش نقره ای بود؛ هم پشت و هم جلو یقه هفت بود با آستین حلقه ای که دور حلقه اش تور داشت. دور سینه و کمر تنگ بود و پلیسه های کوچیک می خورد. کمر به پایین بلند بود و تا یه وجب بالای مچ پام میومد. دامنش کلوش بود و موقع راه رفتن توی تنم می چرخید. کفش پاشنه بلند نقره ایم رو هم پوشیدم و به خودم ادکلن زدم.

خیلی راضی بودم و دل تو دلم نبود که دانیال رو زودتر ببینم. ساعت شش شده بود و کم کم مهمونا باید می اومدند. سه نفری رفتیم بیرون؛ مامان اومده بود و توی کت و دامن زرشکیش حسابی خوشگل شده بود. وقتی منو دید لبخندی زد و بغلم کرد، بابا هم کت و شلوار مشکی پوشیده بود و بوسه ای روی پیشونیم گذاشت.

خبری از پسرا نبود! زنگ آیفون به صدا در اومد و مهمون ها اومدند. خاله و عموم اول بودند و پشت سرشون هر یک ربع به یک ربع صدای زنگ می اومد. 

همه با دیدنم کلی ازم تعریف کردند و من توی دلم قند آب می شد! سامان هم با پیراهن و شلوار مردونه اومد و همه بهش تبریک گفتند. داشتم حرص می خوردم که چرا اصل کاری نمیومد! مامان گفت که آهنگ بذارم تا کم کم مجلس گرم بشه. دستور رو انجام دادم و با یکتا رفتم وسط تا به گرم شدن، کمک کنیم!

چون مبل ها و صندلی ها رو دور تا دور چیده بودیم، فضای بزرگی برای رقص ایجاد شده بود. ما دو تا هم با آهنگ اول چند تا قر دادیم. داشتم کنار بهناز می نشستم که یکتا زودتر از من نشست و من مجبور شدم روی صندلی تکی بشینم.

جایی که بودم کاملا به راه روی اتاق خواب ها دید داشت و منم نمی تونستم نگاهم رو از در اتاق سامان بردارم! منتظر بودم که اون در باز بشه و دانیال بیاد بیرون؛ حتی نمی دونستم چی می خواد بپوشه و احساسی داشتم که انگار قراره سوپرایز بشم!

بالاخره در اتاق باز شد، منم یه جفت چشم دیگه قرض گرفتم و به در خیره شدم! اول بهرام اومد بیرون که خب زیاد مهم نبود؛ دلم می خواست بره کنار تا دانیال رو ببینم. بهرام شلوار کتان قهوه ای تیره با پیراهن مردونه ی قهوه ای روشن پوشیده بود و موهاش رو هم یه جوری بالا داده بود که انگار داشت باد بهشون می خورد. موهاش یه کم پیچ و تاب داشت و از این مدل جدیدا بود. 

رفت کنار و دانیال پشت سرش اومد بیرون، اوف! حقیقتا چشمام جای دیگه ای رو نمی دید! این بشر چرا این قدر جذاب بود؟! شلوار کتان مشکی که قدش رو کشیده تر کرده بود و پیراهن مردونه ی سفید با یه جلیقه ی مخمل مشکی که روش پوشیده بود و موهاش رو هم مثل بهرام بالا داده بود. 

دوباره با دیدنش ضربان قلبم بالا رفت و گر گرفتم، دستام عرق کرده بود و نمی تونستم تکون بخورم؛ نفسم داشت بند میومد! منو بگو که این قدر به خودم رسیدم حالا می بینم که اون صد برابر از من بهتر شده. فکر نکنم به چشم بیام! 

یک دفعه بغض گلوم رو گرفت سرم رو انداختم پایین و نفس عمیقی کشیدم تا اشکم بیرون نیاد! به انگشتام خیره شدم و توی هم قفلشون کردم. صدای احوال پرسیشون رو با بقیه می شنیدم، اما همچنان سرم پایین بود!

با خودم درگیر بودم که چرا خواستم برای اون خوب به نظر برسم! اصلا چرا این قدر برام مهم بود؟! اعصابم خرد شد، جوابی نداشتم که به خودم بدم چون واقعا می خواستم جلوی دانیال این لباس رو بپوشم تا بهم نگاه کنه و فکر کنه که منم زیبا هستم! مزخرف ترین کار رو کردم! ای کاش می تونستم لباس رو عوض کنم، چون الان دیگه ازش بدم اومده بود! اما نمی شه و مجبورم تا آخر جشن با همین بمونم.

دیگه به دانیال نگاه نکردم و خودم رو با صحبت با یکتا مشغول کردم و هرچند وقت برای پذیرایی بلند می شدم. همه ی مهمونا که اومدند، مهمونی رسما شروع شد. صدای آهنگ رو زیاد کردیم و جوون ها هم همه ریختند وسط.

کلی رقصیدم بدون توجه به دانیال، هر چند برام سخت بود که نگاهش نکنم و گاهی ناخوداگاه چشمم بهش میفتاد! قیافه ای که داشت باعث می شد متعجب بشم! ناراحت بود و توی چشماش پر از سوال!

درک نمی کردم و باز هم خودم رو به بی خیالی می زدم. کیک رو که آوردن، سامان سر جاش نشست تا شمع ها رو روشن کنه. چون جای نشستن پر بود، من یه گوشه ایستادم و به برادرم خیره شدم؛ برادر کوچولوی خودم که الان برای خودش مردی بود! بهش افتخار می کنم و براش از دور یه بوس فرستادم که اونم بهم چشمک زد. 

چون پاهام خسته بودند، دستم رو روی پشتی صندلی سمت راستم تکیه دادم و خودم رو همون طرف مایل کردم. سرم رو چرخوندم تا به کسی که نشسته بود نگاه کنم و در کمال حیرت دانیال رو دیدم که داره بهم نگاه می کنه و دست منم پشت صندلیشه!

زبونم بند اومد و قدرت حرکت نداشتم تا دوباره صاف بایستم! خدایا آخه چرا؟ واقعا چرا حالا که من حواسم بهش نبود و نمی خواستم دیگه نگاهش کنم، منو این طوری جلوش خجالت زده کردی؟!

بدون هیچ حرفی داشت بهم نگاه می کرد، خدا رو شکر که همه حواسشون به کیک بود و چراغ ها رو خاموش کرده بودند. آروم دستم رو برداشتم و خودم رو صاف کردم، اما نگاهم بهش بود. بوی عطرش مست کننده بود! جدا همه چیز این پسر برای من تک بود!

خواستم برم اون طرف تر بایستم که مچ دستم رو گرفت و من سر جام قفل شدم! انتظار این حرکت رو ازش نداشتم و غافلگیرم کرد. حلقه ی دستش دور مچم رو تنگ تر کرد، می تونم قسم بخورم که پوستم داشت می سوخت و دمای بدنم داشت زیاد می شد! توی چشماش یه برقی نشسته بود که من به حساب شیطنت گذاشتم!

آروم از جاش بلند شد و با دست دیگش شونم رو گرفت و منو مجبور کرد تا به جاش بشینم! مثل یه عروسک جا به جا شدم و نشستم، در حالی که هنوز دستم توی دستش بود. داشتم پر پر می زدم از این تماس شیرین بینمون! نیمچه لبخندی گوشه ی لبم اومد که از چشمش دور نموند و اونم خندید. 

خیلی دلم می خواست بدونم، الان اونم احساسی مثل من داره یا نه؟ اونم مثل من قلبش تند می زنه؟ وجودش به لرزش افتاده؟ با نگاه کردن به چهره ی آرومش جوابم رو گرفتم؛ اونم حس منو داره!

خدایا یعنی دوستم داره؟ من چی؟! دانیال رو دوست دارم؟ واقعا عاشقش شدم؟! باورش برای خودمم سخته، اما انگار اتفاق افتاده! خوشحال از جوابی که گرفتم، چشم دوختم به بقیه و دیدم که سامان شمع رو فوت کرده و الان داره با چند نفر عکس میندازه! حواسم پرت شده بود، امیدوارم زیاد تابلو نکرده باشم.

نوبت من شد که با داداشم عکس بگیرم؛ دانیال بلافاصله دستم رو رها کرد و من ناراحت از این فاصله، بلند شدم و کنار سامان نشستم. چند تا عکس هم با مامان و بابا انداختیم. کادوها رو باز کردیم و بعد همه به سمت میز غذا دعوت شدند.

بقیه ی مراسم رو توی خلا گذروندم! برای خودم می خندیدم و می رقصیدم و لبخند از لبم کنار نمی رفت. تا وقتی که همه رفتند، این ماجرا ادامه داشت و نگاه های دانیال به من که برام لذت بخش بودند.

دانیال و کتایون با عمو اینا رفتند. موقع خداحافظی وقتی که با دانیال دست دادم، دستم رو فشرد و ازم بابت زحمتام تشکر کرد. نمی دونم منظورش دقیقا چی بود، اما جمله ای که آخر سر گفت باعث شد از خوشحالی روی ابرها به پرواز در بیام. «اول بابت چسب زخم ممنونم، دوم بابت اینکه گذاشتی دستت رو بگیرم. دلم می خواد همیشه بخندی خانوم ساحل!» و بعد رفت. تا موقعی که به اتاقم رفتم و لباسام رو عوض کردم، داشتم این جمله رو برای خودم زیر لب تکرار می کردم. هر بار دلم بیشتر برای صدای بم و آرومش آب می شد! 

زیر پتو خزیدم و خودم رو به آغوش خواب سپردم، در حالی که هنوز مچ دستم سوزش گرمی رو داشت که بهم یادآوری می کرد امروز دانیال با علاقه دستم رو گرفت!

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل هفدهم

مرداد ماه به اتمام رسید، ولی گرمای هوا همچنان در شهریور ادامه داشت. می دونستم که جواب کنکور ارشد بهرام و دانیال به زودی میاد. خیلی دلم می خواد که همین جا قبول بشن، چون فکر اینکه دیگه دانیال رو نبینم عذابم می ده. دو تا از آزمون های کنکور رو با نتایج عالی پشت سر گذاشتم. بی صبرانه لحظه شماری می کردم تا سال چهارم مدرسه شروع بشه تا دوره ی متوسطه رو پشت سر بذارم و برم دانشگاه. 

روزها پشت سر هم می گذشتند، تا اینکه زن عمو زنگ زد و گفت که بهرام همین تهران توی رشته ی خودش قبول شده. خوشحال شدم و بهش تبریک گفتم، اما نتونستم بپرسم که دانیال کجا قبول شده. با خودم فکر کردم شاید بعدا از زیر زبون بهرام بکشم بیرون!

مثل همه ی پدر و مادرهایی که به مناسبت قبولی بچه هاشون توی کنکور جشن می گیرند، عمو هم برای جمعه شب فامیل رو دعوت کرد. خدا خدا می کردم که دانیال هم بیاد؛ دلم براش یه ذره شده بود.

یه بلوز خوشگل بادمجونی رنگ رو با شلوار مشکی انتخاب کردم تا بپوشم. صبح روز جمعه با ذوق از خواب بلند شدم و رفتم حموم. موهام حسابی بلند شده بود، واسه ی همین موقع شستنشون کلی باید وقت می ذاشتم. کل روز رو صرف لخت کردن موهام کردم و بعد یه آرایش نسبتا زیاد انجام دادم. تغییر کرده بودم. لباس رو پوشیدم و رفتم بیرون تا سوار ماشین بشم.

توی راه به این فکر می کردم که اگه دانیال رو ببینم، چکار کنم! صمیمی باشم یا عادی برخورد کنم؟! هزار جور فکر میومد توی سرم و منو گیج می کرد! متوجه شدم که بابا داره از یه مسیر دیگه می ره که مطمئنا به خونه ی عمو نمی رسید! تقریبا داشتیم به سمت بالای شهر می رفتیم، از مامان پرسیدم:

- کجا داریم می ریم؟ اینکه مسیر خونه ی عمو نیست!

- یادم رفت بهت بگم امشب می ریم خونه ی خانواده ی شریفی، مهمونی اونجاست!

- منظورت نرگس جون ایناست؟

- آره، چون پسر اونا هم با بهرام قبول شده، جشن رو خونه ی خودشون انداختند و هزینه ها رو تقسیم کردند. این طوری برای جفتشون مهمونی گرفتن!

فکرشم نمی کردم که مهمونی خونه ی دانیال باشه! استرس داشتم چون اولین بار بود که می رفتیم خونشون. از خیابونی که توش قرار داشتیم می شد فهمید که وضع مالیشون خیلی خوبه! 

مامان پلاک خونه رو پیدا کرد و بابا جلوتر پارک کرد. همه پیاده شدیم و من آخر از همه قدم برمی داشتم! حس خوبی نداشتم. بابا زنگ زد، در باز شد و ما داخل شدیم. با رفتن به داخل خونه، چشمام از جاشون در اومدند! با دیدن حیاط و ساختمونی که رو به روم بود، استرسم بیشتر شد! بزرگ بود؛ هم حیاط و هم ساختمون! آروم قدم برمی داشتم و به اطراف نگاه می کردم. درختا و بوی گل ها فضا رو پر کرده بودند.

نرگس جون و همسرش جلوی در ورودی منتظر بودند تا ازمون استقبال کنند. احوال پرسی گرمی داشتیم و چیزی که بیشتر از همه باعث تعجبم شد، بغل کردن محکم نرگس جون بود!

رفتیم داخل و من به زحمت تونستم جلوی خودمو بگیرم تا با چشمای درشت شده به اطراف نگاه نکنم! خونه ی فوق العاده ای بود؛ چه از نظر معماری و چه از نظر تزیین وسایل! همه چی سر جاش بود و از رنگ های گرمی استفاده شده بود. خدمتکاری که اونجا بود لباسامون رو گرفت و با خودش به اتاقی که همین طبقه ی پایین بود، برد. پذیرایی نسبتا شلوغ بود و با دیدن عمو اینا، رفتیم سمتشون. به بهرام تبریک گفتم و اونم کلی خودشو تحویل گرفت.

یکتا اینا هم دعوت بودند، اما خبری ازشون نبود! سرم رو چرخوندم بلکه دانیال رو ببینم، اما نبود. کتایون کنارم اومد و منم بغلش کردم، دختر دوست داشتنی بود. نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و از کتایون پرسیدم:

- برادرت کجاست؟!

- توی اتاقشه، الان میاد.

خب خیالم راحت شد که به زودی می بینمش. خودم رو با شربتی که تعارف کرده بودند، سرگرم کردم و چشمم رو به پله ها دوختم. یکتا اینا چند دقیقه ی بعد رسیدند و من جفتم رو پیدا کردم تا باهاش حرف بزنم. دلم می خواست به یکتا همه چیز رو درباره ی خودم و دانیال؛ اتفاقاتی که افتاده و علاقم نسبت بهش بگم. حتی تصور اینکه اونم دوستم داشته باشه رو باید بهش بگم، تا کمکم کنه با شرایط کنار بیام و خودم رو یه جوری به دانیال نزدیک کنم. یکتا مشاور خیلی خوبیه و با گفتن حرفام به بهش، باری که الان روی قلبم سنگینی می کنه رو می تونم کم کنم.

تصمیم گرفته شد! با یکتا یه گوشه که خلوت بود نشستیم و من همه چیز رو بهش گفتم؛ البته رازی که دانیال گفته بود رو همچنان محفوظ نگه داشتم. یکتا در طول صحبتم با آرامش نگاهم کرد و اصلا حرفی نزد. عجیب بود که اظهار نظری نداشت! وقتی همه چیز رو گفتم، به چشماش زل زدم تا چیزی بگه، اما اون فقط بغلم کرد و گفت:

- از اول بهت مشکوک شدم. اینایی که گفتی رو خودم می دونم!

- از کجا می دونی؟

- رفتارت تابلو بود خنگه! شانس آوردی که بقیه مثل من باهوش نیستند!

- مثل اینکه زیاد توی پنهون کردن موفق نبودم. ولی اگه تو فهمیده باشی، پس بهناز و بهرام هم الان می دونند.

- مطمئن نیستم؛ اما اون روز که دستش زخمی شد و تو مثل آدمای گیج با خودت بردیش، من بچه ها رو بردم توی اتاق سامان تا حواسشون رو پرت کنم!

- اگه من تو رو نداشتم چکار می کردم؟ مرسی.

- خواهش می شه؛ دختر خاله واسه همین وقتاست دیگه!

خوشحال و خندان از اینکه به یکتا گفتم، به سمت بقیه رفتیم و کنار بهناز نشستیم. بالاخره لحظه ای که منتظرش بودم رسید و دانیال اومد پایین. وای عزیزم، چه تیپی زده بود. دختر کش! حیف که نمی دونست با این کاراش دلِ من بیشتر براش ضعف می ره! کت و شلوار طوسی با پیراهن مشکی پوشیده بود و یه کروات نازک هم به رنگ طوسی بسته بود. چهره ی آرومش و لبخند جذابش روی صورتش خودنمایی می کرد و باعث شد منم لبخند بزنم.

با اومدنش به طرف مهمونا، همه برگشتند و بهش تبریک گفتند. دخترهای فامیل هم خودشون رو انداختند جلو که حسابی لج من در اومد! دانیال کاملا جدی با دخترا برخورد می کرد، اما اونا از رو نمی رفتند. با دیدن من که یه اخم ناخودآگاه روی پیشونیم بود، به سمتم اومد!

اول با بهناز و یکتا دست داد و بعد دستش رو گرفت سمت من. اخمم هنوز سر جاش بود، اما باهاش دست دادم و بعد با یه ببخشید از کنارش رد شدم!

حرکاتم دست خودم نبود! دلم می خواست باهاش مهربون تر باشم، اما مغزم منو ازش دور می کرد و فرمان می داد که سنگین تر رفتار کنم!

چته ساحل؟! می خوای مثل اون دخترای جلف خودت رو بهش بچسبونی؟

نه، فقط این رفتارم هم درست نبود.

اتفاقا کاملا درست بود. بذار بدونه از بودن اون کنار دخترا خوشت نمیاد، بذار بدونه که براش مهمی!

این طوری که نمی شه. می ترسم از رفتارم یه جور دیگه تعبیر کنه. فکر کنم باید بهش بگم که ازش خوشم اومده!

نـــــه! اصلا نباید مستقیم چیزی بگی. سعی کن با رفتارت بهش نشون بدی.

اما چطوری؟

موقعش که برسه خودت می فهمی. حالا اون اخم رو پاک کن و بیشتر روی کارات تمرکز کن!

بحث جالبی با خودم داشتم، مطمئنا شما هم این جور گفتگوها رو تجربه کردید! تازه متوجه شدم که دارم می رم طرف آشپزخونه. قبل از اینکه بتونم برگردم و مسیرم رو عوض کنم، خدمتکاری که اونجا بود ازم پرسید که چیزی میل دارم یا نه؟!

احساس تشنگی کردم، ازش خواستم که برام آب بیاره. جلوی ورودی ایستاده بودم، برای همین خودم رو کنار کشیدم تا خدمتکارهای دیگه راحت کارشون رو انجام بدن. تکیم رو به ستونی که کنار میز غذاخوری بود دادم و به پاهام خیره شدم. واقعا باید یه رفتار درست رو در پیش بگیرم تا دانیال قصدم رو بفهمه. امیدوارم زیاد سخت نباشه و خودش هم بهم کمک کنه. اگه احساسی به من داشته باشه، خیلی زود رفتارام رو درک می کنه!

- حسابی توی فکر رفتی!

صدا از کنارم میومد، درست اون ور ستون دانیال تکیه داده بود و نگاهش همراه با لبخند شیرینی به من بود! جا خوردم و فکر کنم از صورتم کاملا معلوم بود، چون گفت:

- ترسوندمت؟ معذرت می خوام!

- نه فقط تعجب کردم!

- از اینکه من اینجام؟ خدمتکار برات آب آورد، اما حواست نبود که صدات می کنه، منم لیوان رو ازش گرفتم تا بهت بدم!

لیوان آب رو، رو به روم گرفت، تشکر کردم و آروم ازش خوردم. بعد از تموم شدن، توی دستام نگهش داشتم تا بعد به آشپزخونه ببرم. هیچ کدوممون قصد برداشتن تکیش رو از ستون نداشت! داشتیم به جمعیت که حالا زیاد شده بود نگاه می کردیم. قسمتی که ما ایستاده بودیم تقریبا از پذیرایی دید نداشت و چند نفری که کنار میز ایستاده بودند، می تونستند ما رو ببینند. هر چند حواسشون نبود و چون فضا تقریبا کم نور بود، ما مثل انسان های نامرئی براشون بودیم!

- دوباره که تو غرق شدی!

- هان؟! 

- هان نه بله! داری به چی فکر می کنی؟

- در واقع به هیچی، فقط نگاه می کنم.

- به کجا؟

- به آدما!

- خیلی وقت بود که ندیده بودمت ساحل. دلم برات تنگ شده بود!

دانیال تو الان هیچ نظری نداری که با این حرفات در واقع چه بلایی داری سرم میاری! داغ شده بودم. دوست داشتم بیشتر از این جمله ها بشنوم!

- منم دلم برای دوستم تنگ شده بود.

- دوست!

پوزخندی زد و گفت:

- من فقط دوستتم؟!

- راستشو بخوای رابطه ی من و تو از دوست هم کمتره.

- آره؛ دوستا همه چیز رو به هم می گن و بیشتر همو می بینند. یه سوال ازت دارم!

- بپرس.

- دوستا به هم علاقمند می شن؟!

دیگه قلبم داشت از جاش در میومد.

- شاید، نمی دونم.

- بذار سوالمو یه جور دیگه بگم. اگه دوستت بهت علاقه داشته باشه، تو چکار می کنی؟!

- من ... من تا حالا دوست پسر نداشتم. امیدوارم منظورت دختر نبوده باشه!

خنده ای کرد و گفت:

- نه منظورم همون پسر بود. خب اگه داشتی چی؟ چکار می کردی؟

- نمی دونم، فرضیش هم برام سخته.

- لازم نیست فرض کنی! یقین داشته باش که دوستت بهت علاقه داره!

نفسم بالا نمیومد. نکنه همش الکی باشه، همه ی حرفاش! خدایا این داره چی می گه؟!

- دانیال من متوجه نمی شم.

- خیلی ساده دارم حرف می زنم. می گم دوستت بهت علاقه داره، حالا چکار می کنی؟!

- کدوم دوستم؟ هر چی فکر می کنم یادم نمیاد با پسری دوست شده باشم.

- پس من اینجا چکارم؟!

- تو؟! گفتم که تو شبیه دوستم نیستی.

- ولی ما قول دادیم با هم دوست باشیم، یادت هست؟ مهم نیست اگه مثل بقیه ی دوست ها نیستیم؛ الان بحث یه چیز دیگه است. من گفتم بهت علاقه دارم. شنیدی؟!

به طرفش برگشتم، داشت بهم نگاه می کرد. لبخند نمی زد، پس شوخی نمی کنه. چشماش آروم نیست، پس موضوع واقعا جدیه. چشماش قهوه ای نبودن، قرمز شده بودن! نکنه چیزی خورده و الان داره چرت و پرت می گه؟ لابد فردا هم چیزی یادش نمیاد! 

اما دانیال که این جور آدمی نیست. با اینکه کم می شناسمش، ولی می دونم که داره حقیقت رو می گه. شاید قرمزی چشمش مال گریه کردنه! آخه واسه ی چی داره گریه می کنه؟ همین طور به هم نگاه می کردیم و ساکت بودیم. با اینکه از سالن صدای حرف زدن و موسیقی میومد، سکوت ما دو نفر بلندتر از صدای اونا بود. 

نمی دونستم چی بگم مگه من منتظر همین جمله ازش نبودم؟ پس حالا چه مرگم شده؟! چرا لال شدم و چیزی نمی گم؟ ساحل بجنب، وگرنه الان با خودش فکر می کنه تو دوستش نداری! بذار حالا که خودش پیش قدم شده و حرف دلش رو زده، از تو هم مطمئن باشه.

همه ی این حرف ها رو قبول داشتم؛ اما بهتر نیست اگه یه خرده توی جواب دادن صبر کنم؟ بد نمی شه اگه همین الان حسم رو بهش بگم؟ خدایا آخه این چه جور موقعیتیه؟ حتی کنکور هم نمی تونه به سختی تصمیم الانم باشه!

دانیال آروم داشت به صورتم نگاه می کرد و چشمای من از شدت فکرایی که توی سرم بود، داشتند می لرزیدند! می خوام بهش بگم که دوستش دارم. دیگه نمی تونم صبر کنم؛ بذار هر چی می خواد بشه، به جهنم من می گم!

نفس عمیقی کشیدم و کلمات رو توی ذهنم ردیف کردم.

- واقعا بهم علاقه داری؟

- آره.

- چطور فهمیدی؟ از کی شروع شد؟

- نمی دونم. مطمئنم بار اول که دیدمت نبود، اما شاید اون موقع که داشتی درخت بید رو نوازش می کردی!

- از سفر شمال تا حالا؟ پس چرا زودتر نگفتی؟

- می خواستم مطمئن بشم که حسم زودگذر نباشه. می خواستم حسش کنم، با تمام وجودم. عجیبه، من تا حالا نمی دونستم عشق چه جوریه؛ اما هر وقت می دیدمت تمام بدنم فریاد می زد که این حس عشقه!

- منم تا حالا تجربه ی عشق رو نداشتم، اما حس جدیدی رو دارم الان احساس می کنم. شاید مال منم عشق باشه!

- مال تو از کی شروع شد؟

- همون سفر شمال!

- کدوم قسمتش؟!

- وقتی تو داشتی درختم رو نوازش می کردی!

خندید، منم خندیدم. راحت شدم، بالاخره گفتم.

- درخت بیدت واقعا جادوییه! ببین با ما دو تا چکار کرد!

- شاید حق با تو باشه. حالا پشیمونی؟

- مگه دیوونم؟ امکان نداره از دوست داشتن تو پشیمون بشم!

- چقدر راحت این جمله رو به زبون میاری!

- معلومه هنوز منو نشناختی خانوم کوچولو. من تا از چیزی مطمئن نباشم نمی گمش! حالا چرا تو امتحان نمی کنی؟

- باید بگم؟!

- اگه تو هم به حست اطمینان داری بگو. دلم می خواد بشنوم.

- من به احساسم اطمینان دارم. دوستت دارم.

خندش عمیق تر شد و چشماش رو بست، وقتی دوباره بازشون کرد یه قطره اشک از چشمش پایین اومد.

- چرا گریه می کنی دانیال؟

- تو خودت چرا گریه می کنی ساحل؟!

به صورتم دست کشیدم، خیس بود! چرا گریه می کردم؟ از خوشحالی؟ خنده ای کردم و گفتم:

- حتما از خوشحالی شنیدن حرفات بود.

- شایدم به خاطر گفتن حرفات و آروم شدن قلبت!

واقعا آروم شده بودم. چقدر الان همه چیز برام شیرین تر شده بود! دانیال دستش رو جلو آورد و از اون طرف ستون، دستم رو محکم بین انگشتاش گرفت. حالا نه تنها آرامش داشتم، بلکه احساس امنیت هم می کردم. خدایا شکرت بابت اینکه دانیال هم دوستم داره و احساسمون دو طرفه است.

کتایون از دور داشت میومد طرفمون، برای همین دانیال دستم رو ول کرد و به طرفش رفت. 

- کجایی تو؟ مامان و بابا دارن دنبالت می گردن.

- چی شده؟

- می خوان قبل از شام تو و بهرام صحبت کنید.

- باشه، تو برو منم الان میام.

کتایون رفت و دانیال برگشت سمتم. این دفعه رو به روم ایستاد، خیلی نزدیک و من به خاطر کفش تختی که پوشیده بودم، حسابی قد کوتاهم رو به رخ می کشیدم. البته جلوی دانیال کوتاه بودم، چون قدم به عنوان یه دختر هفده ساله، کاملا مناسب بود.

- ساحل، حالا که جفتمون به هم علاقه داریم، بیا دوست باشیم.

- تو که همین الانم دوستم هستی. خودت گفتی!

- منظورم دوست پسرت بود، شیطون.

- من دوست ندارم دوست پسر داشته باشم، تو هم گفته بودی که از داشتن دوست دختر خوشت نمیاد!

- پس می گی با این وضع چکار کنیم؟

- بیا دوست باشیم، اما عشقمون رو هم در نظر بگیریم. یعنی مثل عاشقا باشیم!

- واقعا دلت می خواد مثل عاشقت رفتار کنم؟

و خنده ی مرموزی کرد.

- نه تو چقدر منحرفی. خب من اهل بیرون رفتن با دوست پسرم نیستم. امسالم به خاطر کنکور زیاد خونه می مونم، در نتیجه زیاد هم رو نمی بینیم.

- اینکه خیلی بده، ولی یه کاریش می کنیم. منم درسام سنگین تر می شه، اما شماره تلفنم رو می دم که باهات تماس داشته باشم.

- باشه الان گوشیم نیست، بعد از شام ازت می گیرم.

لبخندی زد و سرش رو تکون داد، انگار هر دومون برای اینکه کنار هم باشیم مشتاق بودیم. واقعا دلم می خواد زمان زیادی رو باهاش بگذرونم. قبل از اینکه به طرف پذیرایی بره، بوسه ی آروم و کوتاهی روی پیشونیم زد. اصلا فکرشم نمی کردم، برای همین هنگ کردم و چند ثانیه طول کشید تا مغزم دوباره فعال بشه. در حالی که گونه هام داغ بودند، به طرف پذیرایی رفتم و کنار یکتا ایستادم. خدا رو شکر کسی به خاطر غیبتم حرفی نزد. دلم می خواست به یکتا همه چیز رو بگم، بعد از شام حتما این کار رو می کنم.

دانیال و بهرام از همه به خاطر اومدنشون تشکر کردند و از اینکه توی دوره ی ارشد بازم با هم هستند؛ ابراز خوشحالی کردند. شام در بین همهمه ی حرفا خورده شد و بعد از اون آهنگ گذاشتند و عده ای رفتند که برقصند. بزرگ ترها بالای سالن جمع شده بودند و جوون ها هم کنار دستگاه پخش می رقصیدند.

دانیال اومد و کنارم نشست. گوشیش رو درآورد و منم آروم شمارم رو براش زمزمه کردم. یه تک بهم زد تا شمارش رو سیو کنم. به این ترتیب اولین مرحله ی ارتباطمون شروع شد. ازم خواست که باهاش برقصم؛ قبول کردم و با هم رفتیم وسط. همه چیز عالی بود. تا آخر شب فرصتی پیش نیومد تا به یکتا چیزی بگم، به خودم قول دادم که فردا زنگ بزنم و بهش بگم.

ساعت از نیمه شب گذشته بود که ما خداحافظی کردیم تا به خونه بریم. این جشن برام خوشی و شادی رو آورده بود و باعث شد که من و دانیال علاقمون رو به هم اعتراف کنیم. قبل از اینکه بخوابم از دانیال یه اس ام اس دریافت کردم.

«یک عمر به کنار دریا رفتم، بلکه بتوانم پری زندگیم را لا به لای موج هایش بیابم؛ غافل از اینکه یار من درست کنارم بود. روی ساحل زندگیم ایستاده بودم و گمان نمی کردم ساحل، این چنین مرا در بین ماسه هایش اسیر کند.

ساحل زندگیم تا ابد دوستت دارم.

دانیال»

قلبم با خوندن این متن به وضوح لرزید. من عاشق این مرد بودم. براش نوشتم:

«منم برای همیشه دوستت دارم و نمی ذارم از چنگالم بیرون بری!»

زود خوابم برد و به این فکر کردم که آینده الان چقدر زیباتر به نظر میاد.

***

فصل هجدهم

رابطه ی من و دانیال روز به روز بیشتر می شد. شب ها برام جملات عاشقانه یا شعر اس ام اس می کرد، که من با خوندنشون پرواز می کردم. جوونه ی عشقش توی قلبم، هر لحظه عمیق تر می شد و بیشتر ریشه می کرد. به معنای واقعی کلمه، دوستش داشتم.

دانیال و بهرام با هم برای کارهای ثبت نام دانشگاه رفته بودند و با موفقیت انجامش دادن. من هم منتظر بودم تا فردا بیاد و برم مدرسه. به خاطر اینکه مدرسه می رفتم، در برابر دانیال احساس کوچیک بودن می کردم، مخصوصا مواقعی که بهم می گفت خانوم کوچولو! 

فردا شنبه است و هر چهار نفر ما باید صبح زود از خواب بلند بشیم. مامان امسال دبیر فیزیک سال چهارم ریاضی و تجربیه؛ این یعنی مامانم معلممه و من نباید بذارم مشکلی توی کلاس از بابت حرف های بچه ها برام پیش بیاد. برام سخته، اما خوشبختانه اکثر بچه ها دوستام هستند و خودشون می دونند که مامانم توی این مدرسه دبیره. 

بعد از شام رفتم توی اتاقم تا زود بخوابم. می دونستم که امشب هم مثل شب های گذشته از دانیال اس ام اس دریافت می کنم. سرم رو روی بالش گذاشتم و پتو رو تا روی شکمم بالا کشیدم. گوشیمو توی دستم گرفتم و به سقف خیره شدم. چیزی نگذشت که صدای گوشی در اومد. دانیال زنگ زده بود! کم پیش میومد که تلفنی حرف بزنیم. صاف نشستم و دکمه ی سبز رو فشار دادم.

- سلام.

- سلام ساحل خانوم. خوبی؟

- آره، تو چطوری؟

- خسته ام، اما الان که صدات رو شنیدم بهتر شدم. منتظر اس ام اس بودی؟

- آره، وقتی زنگ زدی تعجب کردم!

- دلم می خواست صدات رو بشنوم. فردا به سلامتی می ری مدرسه، مراقب باش.

- چشم آقا، تو هم فردا کلاس داری؟

- آره من و بهرام کلاسامون یکیه. شنبه تا چهارشنبه از صبح تا عصر.

- خسته می شی که!

- ارشد همینه دیگه؛ اما خیلی شیرینه. نوبت خودت که بشه می فهمی من چی می کشم!

- دوست دارم زود برم دانشگاه. اگه دانشگاه شما قبول بشم خیلی خوب می شه!

- عالی می شه؛ دیگه نه من درس می خونم نه تو! مدام کلاسا رو جیم می زنیم!

- نــه بابا، از این کارا هم بلدی؟!

- پس چی فکر کردی؟ من و بهرام همه ی بچه ها رو جمع می کردیم می رفتیم رستوران، یا هم می رفتیم ددر دو دور!

- شیطونا! ولی من اهل جیم زدن نیستم، گفته باشم!

- نترس خودم راهت میندازم خانوم کوچولو!

خندیدم. صدای خنده ی دانیال هم می اومد.

- می دونی ساحل، دلم می خواد از الان خانوم دکتر صدات کنم.

- فکر نمی کنم پزشکی قبول بشم، خیلی سخته.

- نگو نمی تونم، فقط تلاشت رو بکن. الانم برو بخواب که سال سرنوشت ساز تو از فردا شروع می شه.

- باشه، تو هم برو بخواب که فردا حرفای استادت رو خوب گوش بدی.

- چشم خانوم، امر دیگه؟!

- فرمایشی نیست! شبت خوش.

- شب تو هم خوش. خواب منو ببین!

- برو بخواب دیگه!

تلفن رو قطع کردم و روی میز گذاشتم. از اینکه این قدر حواسش به من بود لبریز از شادی می شدم. چشمام رو بستم و صورتش رو تصور کردم. آروم خوابم برد.

***

سال چهارم خیلی متفاوت بود. همه ی بچه ها هم برای کنکور می خوندند و هم برای امتحانات همین سال. وقت سر خاروندن نداشتم، دانیال هم درکم می کرد و فقط شب ها با اس ام اس با هم حرف می زدیم، دلم برای صداش تنگ شده بود.

در مورد اینکه مامان دبیرم بود، اصلا مشکلی نداشتم و خوشبختانه بچه ها هم حرفی نمی زدند. سامان داشت با جدیت درس می خوند، انگار با ورود به دبیرستان جوگیر شده، چون فقط توی تعطیلات می ره سراغ بازی.

یکتا همون رشته ای که دوست داشت، یعنی وکالت رو قبول نشد و به جاش الان داره توی رشته ای که انتخاب بیست و سومش بود، درس می خوند؛ روانشناسی! هم خوشحاله و هم ناراحت. فعلا از دانشگاه راضیه؛ چون هم نزدیکه و هم دولتی. من که فکر نمی کنم بتونم پزشکی، اونم دانشگاه دولتی قبول بشم! هر وقت اینو به دانیال می گم، دعوام می کنه و می گه این قدر آیه ی یاس نخون! خلاصه اینکه همه چیز روی روال عادیه و من دارم تمام تلاشم رو می کنم!

فصل خزونِ پاییز به اندازه ی چشم بر هم زدن تموم شد و با باریدن اولین برف، فصل زمستون رو حس کردم. برف تقریبا سنگین بود و درست از وسط امتحانات دی ماه شروع شده بود! فقط چهار تا امتحان مونده بودند تا یه استراحت کوتاه کنم و دوباره درس خوندن بی وقفه ام شروع بشه.

می دونستم دانیال عاشق برفه، درست مثل من! یک بار که داشتیم در مورد علایقمون حرف می زدیم، بهم گفت که زمستون رو به خاطر برفش دوست داره. دلش می خواد موقع باریدنش بره بیرون و قدم بزنه. حس و حالی که الان با نگاه کردن برف از پشت پنجره داشتم، دقیقا مثل اون بود. ای کاش می شد باهاش دست تو دست زیر برف قدم بزنم! اما نمی دونستم برای بیرون رفتن چه بهونه ای بیارم تا کسی شک نکنه!

سرم رو چرخوندم و گوشیم رو روی میز تحریر دیدم. شاید یکتا بتونه کمکم کنه تا برم بیرون. آره، الان بهش زنگ می زنم و قضیه رو می گم. اون که دیگه همه چیز رو راجع به من و دانیال می دونه. از بعد از جشنی که خونه ی دانیال اینا رفتیم، دیگه همه چیز رو بهش می گم.

شماره ی یکتا رو پیدا کردم و تماس برقرار شد، خیلی دیر گوشی رو برداشت و صدای خواب آلودش توی گوشی پیچید.

- الـــو؟!

- الو و کوفت! اول بگو سلام.

- ساحل تویی؟!

- پ ن پ، مگه شمارم روی گوشیت نیفتاد؟

- چرا میفته؛ من خواب بودم اصلا چشمام باز نمی شد که اسمت رو نگاه کنم، فقط جواب دادم!

- خیلی خوب پاندا جون؛ پاشو که کلی کار باهات دارم!

- نـــه خوابم میاد، اگه بدونی توی روز برفی، زیر پتو چقدر خواب می چسبه!

- پاشو ببینم، مسخرش رو درآورده! من یک ربع دیگه دوباره تماس می گیرم، اگه خواب باشی به خاله می گم با پارچ آب یخ بیاد سراغت!

- تهدید نکن جوجه!

- یک ربع دیگه می فهمیم کی جوجه است!

گوشی رو قطع کردم و روی تختم نشستم. زمان گرفتم و تا یک ربع تموم شد سریع بهش زنگ زدم. این دفعه زود تماس برقرار شد و با گفتن سلامش فهمیدم که داره صبحانه می خوره؛ چون بدجور ملچ ملوچ می کرد!

- علیک سلام. اول اون لقمه رو بده پایین، بعدا حرف بزن.

- نمــی کام، تو چرف بژن من گوج می دم!

- اَه اَه یکتا حالم رو بهم زدی.

- ایول! قصدم همین بود که تو یاد بگیری سر صبحی کسی رو بیدار نکنی!

- خیلی خوب حالا گوش کن ببین چی می گم، من امروز به یه بهانه ای باید از خونه بیام بیرون تا بتونم با دانیال باشم.

- خب به من چه؟!

- خنگه بهانه رو تو باید جور کنی!

- آهان یعنی مثلا از مامانت اجازه بگیرم که امروز بیای پیشم تا عصر که قراره با دوستام برم بیرون تو رو هم با خودم ببرم!

- آفرین یکتا، ازت انتظار نداشتم این قدر باهوش باشی! حالا واقعا داری می ری بیرون با دوستات؟

- آره، همه قراره بریم برف بازی توی یکی از پارک های شهر. خوش می گذره.

- باشه پس تو الان به مامانم زنگ بزن بگو.

- اُکی، پس فعلا بای.

- بای.

یک ساعت بعد من کاملا آماده با کیف لباسم جلوی در بودم تا بابا منو ببره خونه ی یکتا اینا. مامان از یکتا تشکر کرده بود که به فکر منه و نمی ذاره توی خونه بپوسم. از بس منو توی کتاب دیدن فکر می کنند دارم به خودم فشار میارم و الان به تفریح نیاز دارم.

تیپم رو حسابی توپ کردم که حالا که دارم بعد از چند ماه دانیال رو می بینم؛ حسابی خوشش بیاد. دلم می خواد با پیشنهاد بیرون رفتن امروز، سوپرایزش کنم. یه شلوار لی آبی پوشیدم با پالتوی سرمه ای بلندم، شال بافتم رو که آبی بود سرم کردم و تیپم با پوتین مشکی و کیف مشکی کامل شده بود. زود رسیدیم خونه ی خاله و بعد از خداحافظی از بابا، رفتم داخل. تا بعد از ظهر با یکتا از هر دری حرف زدیم و به محض اینکه ساعت سه شد، گوشیم رو برداشتم تا به دانیال زنگ بزنم.

- به به سلام بر ساحل خودم. چطوری؟

- سلام خوبم، تو چی؟

- توپ توپ. وای ساحل اگه بدونی چقدر دلم می خواست امروز پیشم بودی تا می رفتیم بیرون.

توی دلم از حرفی که می خواستم بزنم ذوق کردم، با آرامش گفتم:

- خب بریم بیرون، کی میای دنبالم؟!

- ساحل جدی می گی؟! واقعا بیام دنبالت؟

- آره من الان پیش یکتا هستم، تا ساعت پنج قراره آماده بشیم که با دوستاش بریم بیرون، تو هم بیا که ببینمت.

- باشه باشه، حتما. وای خدا جون مرسی! ساحل آدرس خونه ی خالت رو بده که بیام دنبالتون.

- باشه پس یادداشت کن. فقط یه چیزی، جلوی کوچه نگه دار، بعد زنگ بزن تا ما بیایم سوار شیم.

- چشم، امر دیگه؟

- دیگه هیچی، منتظرتم.

- دوستت دارم عشقم!

- منم دوستت دارم، بای.

- خداحافظ.

داشتم بال در میاوردم که بالاخره می تونم ببینمش. وای با اون دوستت دارم آخرش از قبل هم منو بیشتر عاشق خودش کرد! سریع با یکتا آماده شدیم و راس ساعت چهار و نیم دانیال زنگ زد تا بریم سر کوچه. با دیدن ماشینی که دانیال توش نشسته بود، تعجب کردم. تا اونجایی که می دونستم پژو داشت، اما حالا یه مزدای سفید رنگ داشت که کاملا از بر چسب هاش معلوم بود که نوئه!

رفتیم طرف ماشینش، من نشستم جلو و یکتا هم عقب نشست. سلام گفتیم که اونم با لبخند جوابمون رو داد. قبل از این که ماشین رو به حرکت بندازه، یه نگاه عمیق که مخلوطی از عشق و دلتنگی و شیطنت توش موج می زد بهم انداخت و بعد به جلو نگاه کرد. الان که کنارش بودم و عطر تلخش رو استشمام می کردم، تنم مثل کوره داغ شده بود. دلم می خواست دستش رو که روی دنده بود بگیرم، اما جلوی یکتا درست نبود و یه خرده هم خجالت می کشیدم. پس کلا بی خیال شدم و نگاهم رو دوختم به رو به روم.

پارکی که قرار بود اونجا بقیه رو بینیم زیاد دور نبود؛ برای همین زودتر از بقیه رسیدیم و توی ماشین منتظرشون شدیم. گرمای بخاری پوستم رو نوازش می کرد، اما حاضرم قسم بخورم که بیشتر این گرما به خاطر حضور دانیال بود.

دوستای یکتا هم دانشگاهیاش بودند که با دو تا ماشین اومدند. سه تا پسر و دو تا دختر. بچه های خون گرمی بودند و رشته ی همشون هم روانشناسی بود. خودشون رو معرفی کردند. کوروش و نازنین با هم دوست بودند، پرستو و فرشاد با هم و پسر سومی هم با اسم مازیار بود.

زیاد روی چهره هاشون تمرکز نکردم؛ اما می تونم بگم مازیار از همه خوشتیپ تر و بامزه تر بود. همه به طرف پارک رفتیم. حدودا ده سانت برف روی زمین نشسته بود، دانیال کنارم بود و یکتا هم با نازنین جلوتر می رفتند. پرستو با فرشاد و کوروش پشتشون بودند، مازیار هم آخر از همه و پشت سر ما می اومد.

موقع قدم زدن چند بار به دانیال نگاه کردم و لبخند زدم، بینیش از سرما قرمز شده بود و قیافش رو مثل پسر بچه ها کرده بود! دلم می خواست با انگشتام بینیش رو بگیرم، اما جلوی خودم رو گرفتم.

به وسط پارک که رسیدیم، متوجه شدیم خیلی از جوونای دیگه هم برای برف بازی اومدن! یه گوشه رفتیم و اولین گلوله ی برفی رو کوروش به نازنین زد. همین شد استارت بازی و بقیه هم هر کس که به چشمشون می اومد رو با برف می زدند. من با دانیال یه گروه شدم و گلوله ها رو درست می کردم، چند تاشون رو می زدم و بقیه رو می دادم دانیال، چون پرتاپش عالی بود. هنوز از بازی وسطی که کردیم یادم مونده!

یهو یه نفر از پشت برف بهم زد که خورد به سرم! دستم رو جایی که اثابت شده بود گذاشتم و برگشتم تا ببینم کی بوده! اما همین که صورتم رو چرخوندم، گلوله ی دوم خورد توی صورتم و افتادم! شدت پرتابش زیاد بود و صورتم درد می کرد. نتونستم کسی رو که بهم زده ببینم. صدای دانیال رو از کنارم شنیدم که حالم رو می پرسید، دستم رو گرفت و آروم کمکم کرد تا بلند بشم. یکتا اومد و گفت که یه پسره از بچه های اون گروه بود که مسخره بازی در آورده بود. دانیال دستم رو ول کرد تا بره سمت پسره که من کاپشنش رو چنگ زدم و با یه لبخند نصفه نیمه ازش خواستم نره.

از بقیه خواستم که بازی رو ادامه بدن و نگرانم نباشن، رفتم روی یه نیمکت نشستم و آروم با دست صورتم رو ماساژ دادم. دانیال دیگه بازی نکرد و کنارم نشست. یه اخم ظریف روی پیشونیش بود که جذابش کرده بود، با دانیال خندون من فرق می کرد! آروم گفتم:

- من حالم خوبه. صورتم دیگه درد نمی کنه.

صورتش رو برگردوند طرفم و به چشمام خیره شد و من چیزی دیدم که نه انتظارش رو داشتم و نه طاقتش رو! دانیالم داشت گریه می کرد! چشماش قرمز بود و از اشکی که از چشمش روی گونش سر خورد، فهمیدم که نگرانم شده؛ اما فکرشم نمی کردم که با یه ضربه خوردن من این طور حالش دگرگون بشه! 

دستش رو که روی پاش بود با دو دستم گرفتم، دستام کوچیک تر از دستای اون بود، مثل یه بچه که دست پدرش رو گرفته باشه! لبخندم رو عمیق تر کردم و خودم رو بهش نزدیک کردم آروم گفتم:

- عزیزم حالم خوبه، نگرانم نباش. اگه قرار باشه هر اتفاقی واسه ی من بیفته و تو این طوری چشمات قرمز بشه، من دلم آب می شه ها!

- نمی تونی حالم رو بفهمی ساحل، موضوع فقط اون گلوله برف نیست. وقتی افتادی ترسیدم و چند بار صدات زدم تا جوابم رو دادی، دستتم که بر نمی داشتی تا من ببینم چت شده. این کار رو دیگه با من نکن دختر خوب، وگرنه همون بغل دستت میفتم ها!

- آهای آقا من از پسرای غشی خوشم نمیاد، حواست باشه!

دوباره لبخند روی لبش اومد و دستم رو فشرد. از اینکه حالش رو خوب کرده بودم خوشحالم. دانیال پیشنهاد داد که بریم به کافی شاپی که نزدیکه پارکه تا یه نوشیدنی گرم بخوریم. به بچه ها گفتم و همه قبول کردند. موقعی که می خواستیم از پارک خارج بشیم، دانیال دستش رو انداخت دور شونم و منو به خودش چسبوند. گرم شدم، توی آغوشش بودن حسی قشنگی رو بهم داد.

کافی شاپ باز بود و ما یه جای دنج رو انتخاب کردیم. شال گردن ها و دستکش هامون رو در آوردیم و منتظر موندیم تا سفارشمون رو بگیرند. همه نسکافه و کیک سفارش دادیم. موقعی که داشتیم می خوردیم، متوجه ی مازیار شدم که از پنجره به خیابون نگاه می کنه و حواسش به ما نیست! خیلی دلم می خواست بدونم چرا این قدر ساکت و کم حرفه! 

وقتی از کافی شاپ اومدیم بیرون، از هم خداحافظی کردیم تا بریم. من و دانیال به طرف ماشینش رفتیم و قبل از سوار شدن، من به یکتا نگاه کردم که داشت با دوستاش خداحافظی می کرد. تند اومد به طرف ماشین تا سوار بشه؛ دوستاش هم رفتند طرف دو تا ماشینا. کوروش و نازنین جلوی یکی از ماشینا نشستند، فرشاد و پرستو هم پشت همون ماشین. مازیار به طرف ماشین خودش رفت که من موقعی که دیده بودمشون، حواسم نبود که تنها اومده! ماشینش هیوندای اسپرتی بود به رنگ مشکی. پس وضعش خوب بود! با سوار شدن یکتا منم نشستم و توی فکر بودم که مازیار چرا اصلا حرف نمی زد؟! باید از یکتا می پرسیدم.

وقتی به جلوی کوچه ی خونه ی یکتا رسیدیم، اول یکتا خداحافظی کرد و پیاده شد. منم روم رو کردم طرف دانیال و گفتم:

- بابت امروز که همرام اومدی ممنون، دیگه تا چند وقت دلتنگی ندارم.

- اما من همیشه دلتنگتم. همین الان که برم خونه زود دلم برات تنگ می شه!

- پس اوضات حسابی وخیمه آقــــا!

- خرابه توئم خانوم کوچولو.

- راستی این ماشینه خودته؟

- آره. قبلی رو فروختم، با پول طرحی که کشیدم و کمک بابام تونستم اینو بخرم، خوشت اومد؟

- آره، مبارکت باشه.

- ممنون، حالا دیگه برو که دختر خالت داره بدجور ما رو نگاه می کنه!

برگشتم به سمت راستم و یکتا رو دیدم که اخم غلیظی داره، از دانیال خداحافظی کردم و به طرفش رفتم.

- چیه؟ چرا هاپو شدی؟!

- هاپو خودتی دختره ی چشم سفید. چی داشتین به هم می گفتین؟

- خصوصی بود!

- اِ اِ اِ نه بابا! خصوصی نداریم. رفتیم داخل همه چیز رو بهم می گی.

- خیلی خب، منم ازت سوال دارم!

- چه سوالی؟

- بریم تو می گم.

زنگ زدیم و رفتیم داخل. پالتوهامون رو روی تخت پرت کردیم و یکتا سریع شروع کرد به سوال کردن از بنده. منم گفتم که در مورد ماشینش و دلتنگیمون حرف زدیم، آخه چه چیزه دیگه ای می شد بگیم؟!

- خب، حالا نوبته منه. بگو ببینم این مازیار دوستت چرا این قدر ساکت بود؟

- سوالت همین بود؟! من فکر کردم حالا چی می خوای بپرسی.

- جوابم رو بده.

- مازیار مثل من و بقیه ترمه اوله. از اون خر پولایی هست که خدا می دونه. اگه به تیپ و ماشینش توجه کرده باشی، می فهمی. کلا از همون باری که دیدمش فهمیدم که این آدم شیطون رو هم درس می ده. الان یه چند روزیه که ساکت شده، ما هم گفتیم بیاد بیرون تا روحیش عوض بشه، که افاقه نکرد. خیلی دلم می خواد بدونم چه اتفاقی افتاده که مازیار خندون رو تبدیل کرده به برج زهرمار!

خب ابهاماتم برطرف شد؛ اما یه سوال بزرگ تر اومد توی ذهنم که مازیار چرا ناراحت بود؟! ولش کن، من که اصلا نمی شناسمش؛ پس چرا خودم رو درگیر کنم؟ 

بابام یک ساعت بعد اومد دنبالم تا بریم خونه. از اینکه دانیال رو دیده بودم خوشحال بودم و تا موقع خواب که داشتم باهاش اس ام اس بازی می کردم؛ چند بار تشکر کردم که اومد بیرون. دانیال می گفت که دلش مدام برام تنگ می شه و ای کاش می شد بازم همدیگه رو ببینیم، اما جفتمون خوب می دونستیم که این کار امکان نداشت.

ماه ها به قدری سریع می گذشتند که اصلا سابقه نداشت. شاید به خاطر این بود که من همش داشتم درس می خوندم و حواسم به بقیه نبود. وقتی به خودم اومدم، دیدم که آخرین روز اسفنده و فردا سال تحویل می شه! توی این مدت به خودم سختی داده بودم، مامان و بابا از دستم عصبانی بودن که دارم بیش از اندازه به خودم فشار میارم. لاغر شده بودم و زیر چشمام گود افتاده بود.

از یکتا، بهناز، بهرام و حتی داداشم که یه دیوار باهام فاصله داشت، به ندرت خبر می گرفتم. حتی از دانیال هم خواهش کرده بودم که کمتر با هم تماس داشته باشیم تا من بتونم به امتحانات و آزمون هام برسم.

لحظه ی تحویل سال همه کنار هم بودیم و دعا می کردیم. من تا پارسال کلی دعا می کردم، اما امسال فقط سه تا چیز از خدا خواستم. سلامتی، خوشبختی و قبولی توی کنکور! رابطم با دانیال جزو خوشبختی هم می شد و از صمیم قلب دلم می خواست که آینده ی خوبی رو کنارش داشته باشم.

طبق معمول همیشه دید و بازدیدها شروع شدند و من جز خونه ی بزرگ ترها دیگه جایی نرفتم تا بتونم درس بخونم. یه بار از مامان شنیدم که قراره برن خونه ی دانیال اینا. آخ که چقدر دلم می خواست منم باهاشون برم؛ اما به خودم قول داده بودم که فقط روی درس تمرکز کنم و اگر هم برم، همه شک می کردند که چطوری شده چرا فقط خونه ی اونا رفتم؛ در حالی که اصلا جزو فامیل نزدیک حساب نمی شن.

برای سیزده بدر، مامان کاملا درس رو ممنوع کرد و منم از خدا خواسته قبول کردم تا برم بیرون و سرم هوا بخوره. قرار شده به خاطر بارونی بودن اون روز، بریم خونه ی مادر بزرگم که یه خونه ی ویلایی با یه حیاط بزرگ بود. ناهار رو مهمون دستپخت خوشمزه ی مادر بزرگم بودیم. فسنجون درست کرده بود و من یه دل سیر خوردم. عصر هم همه توی ایوان جمع شدیم و کاهو خوردیم. کنار هم گفتیم و خندیدیم تا شب و می تونم بگم حسابی شارژ شدم و انرژی گرفتم برای ادامه ی مسیر تا کنکور.

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل نوزدهم 

- ساحلم دختره گلم پاشو که یه صبحانه ی کامل باید قبل از امتحانت بخوری. بلند شو تا دیرت نشه!

- ساعت چنده؟

- شیش شد گلم، پاشو دیگه.

پتو رو زدم کنار، صورت مامان رو دیدم که داره بهم لبخند می زنه؛ منم لبخند زدم و بلند شدم. به طرف دستشویی رفتم تا به صورتم آب بزنم. مامان روی میز همه چیز گذاشته بود. چایی، شیر، آبمیوه، تخم مرغ، پنیر، کره، خامه، شکلات و حتی حلوا قمی که من دوست ندارم. با آرامش صبحانه رو خوردم. توی مجله خونده بودم که باید از مغز آجیل هم استفاده کنید و همین طور کنجد؛ چون به حافظه کمک می کنه. دو ماه بود که داشتم این رژیم غذایی رو کنترل می کردم؛ امیدوارم نتیجه بده.

بابا لباس پوشیده منتظرم بود، مامان هم حاضر شد تا باهامون بیاد. سامان خواب بود و خودش خونه تنها می موند تا ما بیایم. تا محل کنکور اصلا به جزوه یا کتابی نگاه نکردم. از دیروز عصر خوندنم رو قطع کرده بودم تا به مغزم فرصت پردازش اطلاعات رو بدم.

از مامان و بابا خداحافظی کردم و با دیدن راهنماهایی که به دیوارها نصب شده بود؛ کلاسم رو پیدا کردم. با آرامش و توکل بر خدا خودم رو آماده کردم.

سوالات پخش شدن و بعد از صدای بلندگو، شروع کردم.

***

تموم شد سلام آزادی! سلام تابستون!

از در خروجی اومدم بیرون و به دنبال ماشینمون گشتم. بعد از پیدا کردنش با سرعت دویدم تا خودم رو به مامان و بابا برسونم. جفتشون داشتند با لبخند به من نگاه می کردند. نه من و نه اون دو تا، در مورد امتحان حرفی نزدیم؛ چون نمی تونستم قطعا بگم که قبول می شم، فقط باید صبر کرد.

وقتی رسیدیم خونه، سامان جلوی تلویزیون بود و داشت فیلم می دید. رفتم کنارش نشستم و دستم رو انداختم دور گردنش و گفتم:

- خواهرت امتحانش رو داد. از امروز بهترین تابستون رو در پیش دارم. دلم می خواد یه عالمه وقت کنارت بگذرونم به جبران چند ماه گذشته.

- خیلی خوبه، بیا از همین امروز شروع کنیم.

- باشه، دوست داری بریم بیرون؟

- آره سینما چطوره؟ به یکتا هم بگو بیاد!

- بگم بیاد که دو تایی شیطونی کنید؟

- حالا تو بگو. از وقتی که ورود به این خونه رو ممنوع کردی، اون بیچاره سایش هم از اینجا رد نشده. دلم براش تنگ شده.

- باشه بهش می گم بیاد.

رفتم توی اتاقم و لباسام رو عوض کردم، یک دست لباس تمیز گذاشتم روی تخت، تا وقتی از حموم اومدم بپوشمش. توی حموم زیر دوش آب ولرم حسابی واسه ی خودم بازی کردم، کلی هم حباب ترکوندم به یاد بچگیام! 

ناهار رو که خوردیم، به یکتا زنگ زدم و گفتم بریم سینما. قبول کرد و قرارمون رو گذاشتیم سر چهار راهی که سینما اونجا بود. دلم می خواست امروز کلی خوشگل کنم. از عید به بعد مامان منو برده بود پیش دوستش و ابروهام رو برام تمیز کرده بود. مدلش کمونی بود که به چشمام میومد، خودم راضی بودم. 

تیپ بنفش و مشکی زدم و با سامان راس ساعت پنج و نیم از خونه زدیم بیرون. تا چهار راه دو تا خیابون فاصله بود. پیاده توی هوای گرم و زیر نور خورشید راه می رفتیم و با هم حرف می زدیم. این چند ماه خیلی از سامان دور شده بودم و الان تازه داشتم می فهمیدم که داداشم چقدر بزرگ شده. قد سامان یه خرده از من بلندتر شده بود، که از این بابت خوشحال بودم، فکر کنم به خودشم یه حس غروری دست داده بود.

فیلمی که انتخاب کرده بودیم طنز بود و با دیدنش کلی خندیدیم. وقتی اومدیم بیرون از سینما، یکتا ازمون خداحافظی کرد و با توجه به اصرارم برای اومدن به خونه ی ما، به خونه ی خودشون رفت. من و سامان هم با اتوبوس برگشتیم خونه و شب خوبی رو کنار خانواده گذروندیم.

موقع خواب گوشیم رو برداشتم و به دانیال زنگ زدم، خیلی وقت بود که با هم مکالمه ی تلفنی نداشتیم. دلم برای شنیدن صدای آرومش پر می کشید. هر چقدر که صبر کردم گوشی رو برنداشت! چند بار دیگه هم شمارش رو گرفتم، اما بازم برنداشت. ناراحت شدم و استرس گرفتم. تا حالا سابقه نداشت که گوشیشو جواب نده. ساعت هم تازه ده بود و می دونستم حالا حالاها نمی خوابه. سعی کردم بخوابم و فکرهای بد رو از سرم بیرون کنم، فردا دوباره باهاش تماس می گیرم. حتما اتفاقی افتاده که نتونسته جواب بده!

***

باز هم همون جنگل؛ باز هم همون پرتگاه؛ باز هم یه نفر منو هل داد تا بیفتم و این دفعه که برگشتم تا صورتش رو ببینم، متوجه ی یه مرد دیگه کنارش شدم! هر دو مرد قوی و قد بلند بودند. لباس های مشکی تنشون بود و روی صورت هاشون سایه افتاده بود. با اینکه خورشید توی آسمون می درخشید، اما سایه ای که نمی دونم از کجا بود؛ نمی ذاشت که قیافه هاشون رو ببینم. مردی که بهم نزدیک بود، دستم رو گرفت و با خشونت هلم داد تا بیفتم. سنگ هایی که زیر پاهام بودند اصلا مقاومت نداشتند و لیز خوردم.

قبل از اینکه پرت بشم، مرد دوم از لا به لای درخت ها بیرون اومد و بالای سرم ایستاد. داشت با ناراحتی نگاهم می کرد! شناختمش، اما زبونم نمی چرخید تا اسمش رو بگم و ازش کمک بخوام. داشت گریه می کرد! حتما برای من که داشتم پرت می شدم. مرد اولی هنوز اون سایه ی عجیب روی صورتش بود و نفهمیدم کیه! برای آخرین بار نگاهش کردم. دستام از رها شدند و من در حالی که داشتم به ته دره می رفتم، بالاخره قفل لب هام باز شدند و اسمش رو فریاد زدم!

همون موقع از خواب بلند شدم و با ترس به اطرافم خیره شدم، چرا نجاتم نداد؟ چرا ناراحت بود؟ هنوز هم نمی تونستم خوابم رو باور کنم! اصلا این چه خوابی بود که من دیدم؟! 

خیلی پریشون شدم و به سمت دستشویی رفتم تا آبی به صورتم بزنم. جلوی آینه به صورت خیسم نگاه کردم که قطره های آب ازش می چکیدند. هنوزم چشمای مهربونش رو که غم توش موج می زد یادم میاد. به قدری نگاهش واقعی بود که وقتی از خواب بلند شدم، انتظار داشتم که رو به روم ببینمش؛ اما همش خواب بود. 

صدای فریادم که داشتم اسمش رو می گفتم، هنوز توی گوشم زنگ می زد. گوشام رو گرفتم، اما دوباره فریاد رو شنیدم و این بار بلندتر؛ دانیــــــال! 

درباره ی خوابم با کسی حرف نزدم، چون دلیلی نمی دیدم. از صبح تا حالا چند بار شماره ی دانیال رو گرفتم، اما در دسترس نبود! عصبی بودم، دلم شور می زد که خدایی نکرده اتفاقی براش افتاده باشه. 

ساعت ده با مامان، خاله و یکتا رفتیم خرید. مامان و خاله مرتب از این مغازه به اون مغازه می رفتند و در مورد جنس ها نظر می دادند. یکتا هم تا حدودی همراهیشون می کرد، اما بیشتر توی خودش بود. دلیلش رو نمی دونستم و پیگیرش هم نشدم، چون تمام حواسم پیش دانیال بود. 

بیش تر از ده تا اس ام اس براش فرستاده بودم که هیچ کدومش جوابی نداشت. پرسیده بودم کجاست و چرا جوابم رو نمی ده؟ دیگه داشتم دیوونه می شدم. یکتا انگار حالش مثل من بود، چون ازم سوالی نمی پرسید و من از این باره خوشحال بودم.

کلافه بعد از دو ساعت برگشتیم خونه. بعد از تعویض لباس رفتم سمت تلفن تا به بهناز زنگ بزنم. فکر کردم از طریق اون از بهرام خبر بگیرم و صحبت رو به دانیال بکشونم! هیچ راه بهتری به ذهنم نمی رسید.

بهناز بعد از عقدش با امیر علی، خیلی تغییر کرده بود. خانوم که بود، حالا خانوم تر شده بود و سنگین رفتار می کرد. هر چند جلوی من و یکتا و دوستاش هنوز همون شیطنت هاش رو داشت. 

خانواده ی عمو و خانواده ی امیر علی موافق بودند که بعد از عقد سریع عروسی بگیرند تا برن سر خونه و زندگیشون، اما من همش توی گوش بهناز می خوندم که صبر کنه تا من کنکورم رو بدم. اونم به خاطر من با امیر علی صحبت کرد و دو تاشون راضی شدند که تیر ماه، دقیقا دو هفته بعد از کنکور مراسم عروسی رو بگیرند.

این یعنی ما دو هفته ی دیگه عروسی داریم، ولی من هنوز لباس نخریدم. فعلا دانیال مهم تره! شماره ی بهناز رو گرفتم و بعد از دو تا بوق جواب داد.

- سلام ساحلی، خوبی؟ چه عجب تو به من زنگ زدی!

- سلام عزیزم، خوبم. تو چطوری؟ بابا من دیروز تازه کنکورم رو دادم و از امروز کاملا آزادم و در خدمت شمام!

- آفرین آفرین. عمو و زن عمو خوبن؟ سامان چطوره؟

- همه خوبن؛ خانواده ی تو چطورن؟هم قدیم و هم جدید!

- اونا هم سلام دارن خدمتتون. کنکورت چطور بود؟

- راستش به نظرم خوب دادم، اما جواب قطعی رو موقعی بهت می دم که جوابا اومده باشه.

- ان شاء الله که قبول می شی.

- خب، چه خبرا؟

- اوف نپرس دختر، این داداش من از بس خودش رو توی اتاق حبس کرده، فکر کنم فسیل شده! تمام مسیر رفت و آمدش شده خونه و دانشگاه.

- چرا؟ یعنی بیرون نمی ره؟ اون که اهل گردشه!

- نه بابا، هر چی من، مامان و بابا می گیم جت شده پسر، مشکلی داری؟ می گه هیچی نشده، تنهام بذارید! درسته که درساش سخته، اما این رفتاراش به خاطر درس نیست؛ چون دوستاش که باهاش هم کلاسی هستن کلی تفریح می کنند، اما این آقا چسبیده به اتاقش!

- شاید عاشق شده!

- شوخی نکن، بهرام و عاشقی؟! با اون دوست دخترای رنگ و وارنگش گمون نمی کنم حالا حالاها عاشق بشه و توی این جور مسایل جدی رفتار کنه.

- نمی دونم والا، دوستاشم نمی دونند چشه؟ کاری براش نمی کنند؟ 

- آخه ما که خانوادش هستیم نتونستیم کاری کنیم، حالا دوستاش چکار می تونند بکنند؟ اما بهش زنگ می زنند، این دانیال هم همش توی دانشگاه و اینجا حواسش بهش هست تا ببینه چه مرگشه!

وقتی گفت دانیال نفسم تند شد، گوشی رو از خودم دور کردم که ضایع بازی در نیارم. با آرامشی ظاهری گفتم:

- دانیال هم نفهمیده چی شده؟ اون که دوست صمیمیشه!

- خیر، انگار این بهرام به دهنش قفل زده. دانیال طفلک از کار و زندگیش زده اومده اینجا. دو روزه اینجا مونده که از زیر زبون بهرام حرف بکشه، ولی نتونسته! جفتشون رفتند توی اتاق و بیرونم نمیان؛ می ترسم دانیال رو هم به مرض خودش دچار کرده باشه!

آهــان، پس آقا اونجا تشریف داره که جواب تلفنام رو نمی ده! منو بگو که فکرم تا کجاها کشید. گفتم:

- دانیال دو روزه اونجاست؟ بابا تو برو دم اتاقش باهاش حرف بزن، شاید سر عقل بیاد.

- رفتم عزیزم، رفتم! گوش نمی ده که.

- بذار من بیام شانسم رو امتحان کنم.

- بیا، ولی بعید می دونم کاری از پیش ببری. اگه بدونی مامان چقدر نگرانشه.

- الهی، شماها رو هم عاصی کرده. چرا بهمون زودتر نگفتید؟

- آخه می گفتیم چی؟ بهرام بچه شده رفته توی اتاقش به زور میاد یه لقمه غذا می خوره! بدیش اینه که حرفم نمی زنه.

- من تا ساعت چهار میام.

- بیا گلم، قدمت روی چشم.

- پس فعلا خداحافظ.

- خداحافظ.

تلفن رو گذاشتم سر جاش و روی مبل لم دادم. فکرم مشغول شده بود؛ هم دانیال و هم ماجرای بهرام! حداقل خیالم راحت شد که دانیال حالش خوبه و اتفاق بدی براش نیفتاده، اما بهرام قضیه اش چیه؟! با توجه به رفتار و حالتش، مشابه ترین گزینه ای که می تونه براش اتفاق افتاده باشه، عاشقیه! سرم رو تکون دادم تا این فکر مسخره رو بیرون کنم، آخه واقعا به بهرام نمی خوره که عاشق بشه. 

امروز با رفتنم به اونجا دو نشون می زنم، هم دانیال رو بعد از مدت ها می بینم و دلتنگیم برطرف می شه و هم سر از کار بهرام در میارم.

ساعت سه که شد، شروع کردم به آماده شدن. موهام رو با اتو صاف کردم و جلوش رو کج ریختم توی صورتم. پشتش رو هم با کلیپس جمع کردم. یه بلوز آستین کوتاه آبی پوشیدم با شلوار پارچه ای مشکی. مانتوی آبی روشنم رو هم تنم کردم و رفتم جلوی آینه. 

آرایش ملایمی کردم؛ شال، کیف و کفش مشکیم رو هم پوشیدم و رفتم آماده جلوی در ایستادم تا مامان منو با ماشین ببره.

توی راه مامان داشت در مورد این حرف می زد که دیگه وقتشه برم کلاس رانندگی ثبت نام کنم تا خودم با ماشین برم بیرون و دست به دامن خودش و بابا نشم، اما من حواسم به این بود که وقتی رفتم خونه ی عمو، آیا می تونم خودم رو کنترل کنم و با دیدن دانیال نپرم بغلش یا نه؟! 

حرفای مامان رو نصفه می شنیدم و فقط برای تایید سر تکون می دادم. جرقه ای به ذهنم زد؛ اگه یکتا رو با خودم ببرم اعتماد به نفسم می ره بالا و می دونم که اون نمی ذاره من ضایع کنم. برگشتم به مامان گفتم:

- مامان برو خونه ی خاله اینا!

- چی؟! چرا؟

- تو برو اون سمت تا من بگم.

مامان یه کوچولو غر زد و بعد با زدن راهنما، بریدگی رو دور زد تا مسیر خونه ی خاله رو در پیش بگیریم.

گوشیم رو از کیفم در آوردم و به یکتا زنگ زدم. ازش خواستم باهام بیاد و چون جلوی مامان نمی تونستم از دانیال بگم، بهانه آوردم که دلم برای بهناز و جمع سه نفریمون تنگ شده. اولش قبول نکرد، اما بعد گفت که حاضر می شه و میاد. منم ذوق کردم و گوشی رو گذاشتم توی کیفم.

جلوی خونشون منتظر بودیم، خاله اومده بود پایین و داشت با مامان صحبت می کرد. نمی دونم خاله چه پیشنهاد وسوسه انگیزی به مامان داد که مامان با دیدن یکتا که تازه داشت از پله ها پایین میومد، کلید رو گذاشت کف دستش و گفت که ما دو تا با هم بریم! 

یکتا اولش تعجب کرد، اما بعد عادی خداحافظی کرد و اومد طرفم. یه سلام خشک و خالی گفت و نشست داخل ماشین! اصلا دلیل این سردیش رو نمی فهمیدم. با مامان و خاله خداحافظی کردم و قول دادم تا هفت خونه باشیم.

سوار شدم، یکتا استارت زد و راه افتاد. ازش پرسیدم چرا حرف نمی زنه؟ اونم بی حوصله گفت کمی خسته است!

دیگه اصلا حرفی نزدیم و اون هم به جلوش خیره شد. صبرم تموم شده بود از این همه سکوت که از یکتا بعید بود؛ دستم رو بردم طرف دکمه ی پخش و روشنش کردم، صدای خواننده توی فضا پیچید.

تو نباشی چشام برات گریونه

دنیا برام بدون تو زندونه

دستات اگه دستامو تنها بذاره

شب و روزم لحظه ای آروم نداره

تو که بارون تو چشامو می بینی

لحظه لحظه ها رو کنارم می شینی

تو که مثل گریه آرومم می کنی

تو که نباشی دل منو خون می کنی

جز تو هیچ کسی و درد عاشقی و غصه های منـــو 

خنده های منـو گریه های منــو لحظه های منــو

ندیده و نشنیده و

وقتی تو نیستی من می شم بین این آدما مثل یه غریبه و

تو همهمه ها گم می شم دنبــال تو دنبــال تو

تــو نباشـی کی حسمـو بـدونه

تو گوش من آروم از عشق بخونه

درکم کنه وقتی غمگین و تنهام

لمسم کنه دست بکشه توی موهام

صدات همیشه می پیچه توی سرم

دوست دارم فقط تو باشی دور و برم

حس می کنم بوی تو رو روی تنــم

تو نباشی منم و چشمای ترم

جز تو هیچ کسی و درد عاشقی و غصه های منـــو 

خنده های منـو گریه های منــو لحظه های منــو

ندیده و نشنیده و

وقتی تو نیستی من می شم بین این آدما مثل یه غریبه و

تو همهمه ها گم می شم دنبــال تو دنبــال تو

جز تو هیچ کسی و درد عاشقی و غصه های منـــو 

خنده های منـو گریه های منــو لحظه های منــو

ندیده و نشنیده و

وقتی تو نیستی من می شم بین این آدما مثل یه غریبه و

تو همهمه ها گم می شم دنبــال تو دنبــال تو

«سحر - تو نباشی»

آهنگ واقعا قشنگ بود و منو توی حال و هوای خودش غرق کرد. داشتم به دانیال و چشمای قشنگش فکر می کردم که صدای هق هق شنیدم! روم رو از خیابون گرفتم و به یکتا چشم دوختم که چشماش قرمز و گونه هاش خیس بودند! دستاش رو که دور فرمون محکم قفل کرده بود، داشتند می لرزیدند. ترسیدم و آهنگ رو قطع کردم؛ ازش خواستم که یه گوشه پارک کنه تا بفهمم چی شده.

گوشه ای نگه داشت و ماشین رو خاموش کرد. دستاش رو برد جلوی صورتش و گریه اش شدیدتر شد. آروم بغلش کردم و سرش رو روی شونه ام گذاشتم. بعد از چند دقیقه دیگه اون لرزش رو نداشت و آروم تر شده بود. با دستم کمرش رو نوازش کردم و گفتم:

- گلم آخه چرا این جوری گریه می کنی؟ مگه چی شده؟

جوابی نداد، فقط سرش رو بلند کرد و دستمالی از جعبه ای که داخل ماشین بود، برداشت و صورتش رو پاک کرد. چشمای خوشگلش قرمز شده بودند و مداد چشمش هم پخش شده بود.

- قیافش رو نگاه کن! چرا این قدر زشتی؟!

با مشت آروم زد به بازوم و نیمچه لبخندی اومد روی لبش. تمیز کردن صورتش که تموم شد، به رو به رو خیره شد. انگار نمی خواست حرف بزنه؛ باید خودم ازش حرف بکشم!

- یکتا دِ بگو چی شده؟ منو ترسوندی.

- آخه چی بگم؟ اصلا از کجا شروع کنم؟

- من چه می دونم، از اول شروع کن. بگو واسه ی چی گریه می کردی؟

- ساحل، ای کاش اصرار نمی کردی تا باهات بیام خونه ی عموت!

- چرا؟

سکوت کرد. لجم گرفت که چرا درست و حسابی حرف نمی زنه. گفتم:

- من هر موضوعی که به خودم و دانیال مربوط می شد رو فقط به تو گفتم، حالا تو نمی خوای بهم اعتماد کنی و درد دلت رو بگی؟ ناسلامتی من دختر خالتم!

نفس عمیقی کشید و شروع کرد به حرف زدن:

- چند وقت پیش یکی از بچه های کلاسمون که باهاش صمیمیم، تولد گرفته بود. دوستای صمیمش که من و اون بچه هایی که اون روز باهاشون رفته بودیم برف بازی، جزوشون بودیم رو دعوت کرد. خب، اولین بارم بود که به این جور مهمونی ها می رفتم. فقط دخترا و پسرا بودیم و من دوست داشتم خوشگل باشم. یه لباس مشکی که بلندیش تا روی زانوهام بود رو انتخاب کردم، جنس پارچش حریر بود و توی تنم عالی به نظر میومد. موهام رو لخت کردم و آزادانه روی شونه هام ریختم. پشت چشمام رو سایه ی تیره زدم و با ریمل و مداد درشت ترشون کردم. آخر سر هم یه رژ صورتی به لب هام زدم و رفتم به آدرسی که دوستم داده بود. خونشون ویلایی و بزرگ بود. مهمونی داخل بود و فقط بعضی از پسرها توی حیاط بودند. نصف مهمونا رو می شناختم و از بنفشه شنیدم که دوستای برادرش هم اومدند. بنفشه ما دخترا رو برد توی اتاقش تا لباسامون رو عوض کنیم. کفش پاشنه بلند مشکیم رو پوشیدم و وقتی برگشتم طرف دوستام همشون به شوخی بهم فحش می دادن که خیلی خوشگل شدم. منم توی دلم خوشحال بودم و قبل از اینکه از اتاق خارج بشم، بنفشه یه رژ قرمز بهم داد تا بزنم و بهم گفت این بیشتر به لباسم میاد. منم خریت کردم و قشنگ اونو به لبام مالیدم، طوری که سرخیش بدجور توی چشم بود. مهمونی شلوغ بود. چند دور با دوستام رقصیدم، ولی وقتی متوجه ی نگاه های بعضی از پسرا به خودم شدم، سر جام نشستم و دیگه تکون نخوردم. مازیار بغل دستم نشسته بود و مثل قبل هنوزم حالش خوب نبود و شدیدا کم حرف شده بود. موقع شام که شد، دیگه مجبور بودم از جام بلند بشم تا برای خودم غذا بکشم. رفتم طرف میز که یه پسره جلوم رو گرفت! خواستم ازش رد بشم که بازوم رو کشید و منو به خودش نزدیک کرد. بوی الکل حالم رو بهم زد، مست بود عوضی!

به اینجا که رسید، دوباره اشک توی چشماش جمع شد. حال خودمم خراب شده بود و از ادامه ی حرفش می ترسیدم که خدایی نکرده اتفاقی براش افتاده باشه. دستش رو توی دستم گرفتم ادامه داد:

- هر چی تقلا کردم فایده نداشت، چون محکم منو گرفته بود. چند نفر که کنارمون بودن خیلی عادی بهمون نگاه می کردند و بعد رد می شدند؛ حتما فکر می کردند که با هم دوستیم و حالا اونم منو بغل کرده! توی دلم بهشون فحش می دادم که هیچ کاری نکردند. نمی دونستم دوستای خودم کجا هستند تا منو از دست این روانی نجات بدن. پسره کنار گوشم زمزمه می کرد که دوستم داره و از اول مهمونی حواسش بهم بود و از این چرت و پرتا که حالم رو بیشتر بهم می زد. دستش که دور بازوم بود رو گذاشت پشت کمرم و با دست دیگش صورتم رو گرفت. داشت منو به خودش نزدیک تر می کرد و قلبم مثل گنجشک می زد. یهو یه نفر با مشت اومد طرفش و محکم به صورتش زد. من عقب رفتم و شوکه بودم. از یه طرف خوشحال شدم که از دست پسره راحت شدم و از طرف دیگه با دیدن کسی که مشت زده بود به اون آشغال و حالا داشت بهم با اخم نگاه می کرد، تعجب کردم! باورم نمی شد توی همچین وضعیتی منو دیده باشه. نمی دونستم اون اینجا چکار می کرد؟! چشمام گرد شده بودند.

- کی بود یکتا؟

- ساحل باورت نمی شه چقدر خجالت کشیدم ازش!

- دِ بگو ببینم کی بود؟

- بهرام!

- چی؟ بهرام اونجا چکار می کرد؟

- بهرام دوست برادر بنفشه می شد و دعوت شده بود. اون لحظه هم منو اتفاقی دید و عصبانی شد. اگه بدونی چطور اون پسره رو می زد! دوستاش به زور جداش کردند و وقتی منو دید که یه گوشه ایستادم از عصبانیت قرمز شد. چند نفر اون عوضی رو که روی پاهاش بند نبود رو بردند توی حیاط. بنفشه و دوستام اومدند طرفم و حالم رو پرسیدند، طفلک بنفشه کلی ازم عذرخواهی کرد، اما من تمام چیزی که می دیدم چشمای بهرام بود که به من خیره شده بودند. داداش بنفشه یه دستش رو گرفته بود و دانیال هم دست دیگش رو تا دوباره به طرف اون پسره حمله نکنه.

با شنیدن اسم دانیال فیوزام پریدند! توی اون مهمونی بود؟! نمی دونستم از این مهمونی ها هم می ره. از بهناز شنیده بودم که بهرام تا حالا چند بار رفته به این جور جاها و به بهناز گفته که اصلا مناسب دخترایی مثل خودش و ماها نیست، چون اونجاها نوشیدنی سرو می شه و پر از آدمایی هست که دوست نداری باهاشون معاشرت داشته باشی. دانیال هم دوست بهرامه، پس تعجبی نداره اگه از این جور جاها بره. مطمئنم کلی دختر جلف و لوس هم این جور جاها هستند که مدام می خوان خودشون رو به پسرا بچسبونن. خونم از فکر کردن به این موضوع به جوش اومد. این قدر به فکر فرو رفته بودم که صدای یکتا رو نشنیدم. با تکون های دستش بهش نگاه کردم و گفتم:

- چیه؟!

- کجایی؟ مگه داشتم برات قصه تعریف می کردم که خوابت برد؟

- ببخشید، حالا بقیه اش رو بگو.

- بقیه اش افتضاح تره؛ بهرام اومد طرفم که منم از ترس چند قدم رفتم عقب. بی توجه به حرکتم، با خشونت مچ دستم رو گرفت و دنبال خودش کشید به طرف پله ها. بی توجه به صدای بچه ها که اسمش رو صدا می کردند، رفت طبقه ی بالا و منم عین کش دنبالش می کشید! رفت توی یکی از اتاق ها و منو هل داد وسط اتاق. در رو بست و رو به روم ایستاد. با اینکه اتاق نیمه تاریک بود، اما بازم می تونستم چشمای خشمگینش رو خوب ببینم. ساحل حاضرم قسم بخورم که رگ پیشونیش زده بود بیرون. جلوم با فاصله ی کم و دست به کمر ایستاده بود؛ منم توی خودم جمع شده بودم و سرم رو انداختم پایین. بغض کرده بودم؛ صداش آهسته بود، اما عصبانیت توش موج می زد. گفت:

- تو اینجا چکار می کنی؟

چیزی نگفتم، یعنی انگار لال شده بودم و نمی تونستم حرف بزنم.

- مگه با تو نیستم یکتا؟ سرت رو بگیر بالا و بگو اینجا چه غلطی می کنی؟

سرم رو گرفتم بالا و با پر رویی که توی اون لحظه برام عجیب بود، گفتم:

- تولد دوستمه، بنفشه.

- واقعا؟ اون آشغال پس کی بود؟ همراهت؟!

- نه به خدا، من اصلا نمی شناسمش. مزاحمم شده بود.

- اگه مزاحم بود، پس چرا رفته بودی توی بغلش؟

صداش اوج گرفته بود. باز ترسم برگشت و آروم نجوا کردم:

- باور کن به زور منو گرفته بود، من نمی خواستم اون طوری بشه.

اشک روی گونه هام سر خورد. تا حالا جلوی هیچ پسری گریه نکرده بودم. هیچ وقتم فکر نمی کردم جلوی بهرام این کار رو بکنم. انگار اشکم رو دید، چون دیگه تند نفس نمی کشید و آروم شده بود. دلم می خواست برم خونه و بیشتر از این خودم رو جلوی بهرام کوچیک نکنم، اما یه دفعه بهرام منو کشید توی بغلش!

- چــــــی؟!

- خودمم نفهمیدم چطوری شد توی بغلش محکم منو گرفته بود. چشمام داشت از تعجب در می اومد، خواستم با دست هلش بدم که زودتر منو از خودش جدا کرد، ولی یه کار بدتر انجام داد!

- چرا ساکت شدی؟ چکار کرد؟

- روم نمی شه بگم!

- تو که کلا پر رویی؛ زود باش بگو دلم اومد توی دهنم.

- وای ساحل، بهرام منو بوسید!

- چـــی؟!

- اِ کوفته چی! می گم منو بوسید.

- باورم نمی شه! تو چکار کردی؟

- می خواستی چکار کنم؟ چشمام که باز مونده بود و پاهام شل شده بود؛ در کل اصلا توی این دنیا نبودم.

- شیطون معلومه حسابی داشتی حال می کردی که رفته بودی اون دنیا!

- برو بابا، من داشتم از خجالت می مردم! نمی دونم چقدر طول کشید، اما همین که لبش رو از لبام جدا کرد، یه سیلی خوابوندم توی گوشش. تنها عکس العملی بود که تونستم نشون بدم.

- بدبخت رو زدی؟! 

- آره، خب حق نداشت منو ببوسه. اصلا واسه چی این کار رو کرد؟ بعد هم دویدم بیرون از اتاق، لباسام رو پوشیدم و با آژانس برگشتم خونه.

- عجب اتفاق مهمی بین تو و پسر عموم افتاده بود و من خبر نداشتم. پس بگو چرا بهرام این طوری شده!

- چطوری شده؟ حالش خوبه؟

- نترس خانوم مجنون حالش که از لحاظ فیزیکی خوبه، اما از لحاظ روحی داره جون می ده. خودش رو توی اتاق حبس کرده و به زور می ره دانشگاه! هیچ کس هم دردش رو نمی دونه به جز من و تو.

- یعنی همش تقصیره منه؟ چون زدمش؟

- نه دختر، اصلا تقصیر خودشه که دختر مردم رو بی اجازه بوسیده، ولی فکر کنم بهرام عاشقت شده!

یکتا با چشمای گشاد شده نگاهم کرد و با دو دلی گفت:

- چی می گی واسه ی خودت؟ من اصلا حوصله ی شوخی ندارما، اونم راجع به این قضیه!

- راستش رو می گم گلم. بهرام دوستت داره، من مطمئنم. چون تمام رفتارای یک عاشق دل خسته که از عشقش کتک خورده رو داره بروز می ده.

ریز ریز خندیدم و به یکتا چشم دوختم. در نگاهش نور امید سو سو می زد. فکر کنم از حرفام خوشحال شد، اما بروز نداد و روش رو به طرف خیابون برگردوند. بعد از چند دقیقه نگاهم به ساعت ماشین افتاد و با صدای بلندی گفتم:

- ببین این قدر حرف زدیم که ساعت شد پنج؛ زود راه بیفت که دیر شد.

- ساحل به نظرم من نیام بهتره، آخه خجالت می کشم. اگه بهرام منو ببینه نمی دونم باید چه عکس العملی نشون بدم.

- نترس، جز من و خودت و خودش کسی نمی دونه. بهرام هم از اتاق بیرون نمیاد که تو رو ببینه. الانم زود گاز بده تا برسیم.

ماشین رو روشن کرد و راه افتاد. ده دقیقه ی بعد جلوی خونه ی عموم بودیم. از طرفی ذوق داشتم که دانیال رو می بینم و از طرف دیگه نگران رو به رو شدن این دو تا بودم. اگه شرایط رو مناسب دیدم، یکتا و بهرام رو با هم رو به رو می کنم تا حرفاشون رو بزنند. چون جفتشون برام عزیز هستند و دوست دارم که کمکشون کنم.

وارد خونه شدیم و بعد از سلام و احوال پرسی با بهناز و زن عمو، به سمت اتاق بهناز رفتیم. بیچاره یکتا نگاهش به اطراف بود و ترس رو توی نگاهش می خوندم. انگار می ترسید که بهرام یهو از یک جا بپره بیرون! زن عمو لباساش رو پوشیده بود و داشت می رفت بیرون که ازش خداحافظی کردیم. داخل اتاق بهناز که شدیم، سریع لباس هام رو عوض کردم و به بهناز گفتم که می خوام برم اتاق بهرام.

- باشه برو، اتفاقا دانیال هم هست. جفتشون اون تو معلوم نیست دارن چکار می کنند!

- من یکتا رو هم با خودم می برم تا بریم حال داداشت رو عوض کنیم.

یکتا همچین سرش رو برگردوند طرفم که فکر کردم مهره های گردنش جا به جا شده. با اضطراب بهم نگاه کرد و با اشاره بهم فهموند که نمیاد؛ اما من که گوشم به این حرف ها بدهکار نبود. یه لبخند موزیانه بهش زدم و دستش رو گرفتم و هلش دادم طرف در. طفلک مقاومت می کرد تا نیاد، اما به زور پس گردنی بردمش دم در اتاق بهرام و در زدم. خودم برای یک لحظه استرس گرفتم، اگه الان دانیال در اتاق رو باز کنه من چکار کنم؟ فقط نباید هول بشم. دستم رو بردم بالا تا دوباره در بزنم که صدای باز شدن قفل رو شنیدم.

در باز شد و چهره ی خسته ی دانیال پشتش نمایان شد! الهی من به فداش بشم که ته ریش درآورده و موهاش تا گوشش بلند شده. یه تی شرت کرم با شلوار گرم کن مشکی پوشیده بود و دستش رو توی جیبش کرده بود. داشتم توی دلم قربون صدقه اش می رفتم که با سلقمه ی یکتا به خودم اومدم و لبخند احمقانه ام رو جمع کردم.

دانیال با مهربونی داشت بهم نگاه می کرد و منم کم کم زانوهام داشتند خم می شدند. نمی دونم چرا این قدر داشتم ضعف نشون می دادم، حتما به خاطر دوری چند ماهه است! یکتا سرفه ی کوتاهی کرد که باعث شد جفتمون به خودمون بیایم و صاف بایستیم. 

- سلام ساحل خوبی؟ شما خوبی یکتا خانوم؟

یکتا در حالی که داشت مثل غاز سرش رو بالا می کشید تا داخل اتاق رو بهتر ببینه، جواب دانیال رو داد:

- سلام، بله ممنون خوبم.

منم جواب سوالش رو با عشقی که توی چشمام بود، دادم:

- منم خوبم. شما خوبی؟ چه خبرا؟ بهرام کجاست؟

- چی بگم والا؟ زیر پتو خودش رو حبس کرده.

- من و یکتا اومدیم تا باهاش حرف بزنیم.

دانیال با نگرانی نگاهی به داخل اتاق کرد و بعد بیرون اومد و در رو بست.

- فکر کنم بهتره این کار رو نکنید، الان وضعیتش مساعد نیست. در ضمن ...

نگاه نگرانی به یکتا انداخت و دوباره به من نگاه کرد. می دونستم که دانیال ماجرا رو می دونه و برای همین نمی خواد ما بریم پیش بهرام، پس باید بهش می گفتم که من از همه چی خبر دارم.

- یکتا بهم درباره ی مهمونی گفته، به نظرم باید با هم صحبت کنند!

یکتا با مشت به کمرم زد و در حالی که سعی می کرد صداش بالا نره، گفت:

- چی داری برای خودت بلغور می کنی؟ من برم باهاش حرف بزنم؟ بعد از اینکه ...

ادامه ی حرفش رو جلوی دانیال نزد. خودم رو به نشنیدن زدم و به دانیال گفتم که این دو تا باید همدیگه رو ببینن.

- راستش بهرام اگه بفهمه یکتا اومده حتما باهاش حرف می زنه، چون توی این چند روز مدام خواسته بابت کاری که کرده بود یه جوری از دلتون دربیاره، اما روی حرف زدن باهاتون رو نداشت.

یکتا از خجالت سرخ شد. پس دانیال می دونه که بهرام یکتا رو بوسیده. به زور یکتا رو انداختم توی اتاق و خودم به همراه دانیال پشتش وارد شدیم. بهرام روی تختش خوابیده بود و پتو رو تا روی سرش کشیده بود. چون آروم وارد شدیم، صدای من و یکتا رو نشید و به خاطر همینه که مثل مجسمه بی حرکته. به دانیال اشاره کردم که بیدارش کنه و خودمم کنار یکتا که یک گوشه جمع شده بود، ایستادم.

- بهرام پاشو کارت دارم.

- ولم کن دانیال تو که می دونی حوصله ندارم.

- بابا کار مهمی دارم باهات، حالا تو پاشو!

بهرام در حالی که چشماش بسته بود، روی تخت نیم خیز شد و پتو رو کاملا کنار زد. یه تی شرت با شلوار پارچه ای پوشیده بود که حسابی توی تنش چروک شده بود. 

دانیال به من اشاره که بریم بیرون و من هم وقتی دیدم یکتا حواسش به بهرامه، فلنگ رو بستم. جفتشون توی هپروت بودند، برای همین اصلا متوجه ی خروج ما نشدند. فکر اینکه بهرام چشماش رو باز کنه و یکتا رو جلوی خودش ببینه هم باعث می شد خندم بگیره.

با دانیال رفتیم داخل سالن و بهناز برامون شربت آورد. از یکتا پرسید و منم از اونجایی که نمی تونم چیزی رو توی دلم نگه دارم با لبخند ماجرای مهمونی رو برای بهناز تعریف کردم و دانیال هم از اوضاع بهرام توی این چند روز گفت. بیچاره بهناز چشماش هشت تا شده بود! اصلا نمی تونست تصور کنه که داداشش عاشق شده باشه؛ اونم کی؟ یکتایی که مدام با هم کل کل می کردند.

بعد از نیم ساعت حرف زدن، یک دفعه صدای بلند کوبیده شدن در اومد و بعد قیافه ی یکتا بالای پله ها ظاهر شد که داشت با سرعت پایین میومد. از اون طرف بهرام رو دیدم که پشت سرش داره میاد پایین و عذرخواهی می کنه! یعنی چی شده؟ چی به هم گفتن؟ لابد دوباره دعوا کردند این دو تا و مطمئنا حالا حالا با هم آشتی نمی کنند. 

یکتا اومد طرفم و انگشت اشاره اش رو به سمت بهرام گرفت و با صدای لرزونی گفت:

- می دونی پسر عموت به من چی می گه؟!

ما سه تا متعجب زل زدیم بهشون، یکتا هم که قیافمون رو دید، با عصبانیت روش رو کرد طرف بهرام و گفت:

- چطور به خودت اجازه دادی به من پیشنهاد ازدواج بدی؟!

انگار برق 220 ولتی به یکتا وصل کرده بودند. صورتش قرمز شده بود و نفس نفس می زد. خودمم هنوز حرفی که بهرام بهش زده بود رو هضم نکرده بودم. پیشنهاد ازدواج؟! فکر کنم خون به مغز بهرام نرسیده بود؛ آخه یک درصد هم نمی شد فکر کرد که این دو تا با هم ازدواج کنند و یک روز نشده از هم طلاق می گیرند!

دانیال و بهناز سر جاشون نشستند، اما نگاهشون هنوز به اون دو تا بود. انگار جو نمی ذاشت کسی حرفی بزنه. بهرام دستی لای موهای به هم ریخته اش کشید و با ناراحتی و خجالت به یکتا نگاه کرد. غم چشمانش برای حرص یکتاست و خجالتش هم برای اینکه یکتا جلوی ما بلند داد کشید و پیشنهادش رو مسخره کرد. دلم برای بهرام سوخت، یکتا هم دیگه داشت زیادی جوش می آورد! نه، صبر کن! اشتباه از اول از طرف بهرام بود، اما حالا یکتا داره تلافی کارش رو در میاره.

به بهرام نگاهی انداختم، لاغر شده بود و به خاطر نرفتنش به باشگاه، دیگر آن بهرام خوش هیکل خانواده نبود. هر چند که دانیال از نظر اندام از بهرام سر تره! وای ساحل الان که وقت این حرف ها نیست!

با صدای یکتا به خودم اومدم.

- ساحل برو لباست رو بپوش که ببرمت خونه.

نگاهش کردم، چشمانش به خاطر اشک برق می زد و صدایش هم بغض داشت. داشتم به طرف پله ها می رفتم که بهناز دستم رو کشید و نگهم داشت.

- تا وقتی که ماجرا حل نشده، کسی از این خونه بیرون نمی ره! یکتا و بهرام تعریف کنید قضیه چیه؟ ساحل و دانیال یه چیزایی گفتند، اما می خوام از خودتون بشنوم.

بهناز طوری خشمگین به اون دو تا نگاه می کرد، که من سر جایم نشستم و چشم دوختم به دانیال. نگاه پر آرامشش رو به من دوخت و آروم چشماش رو روی هم گذاشت تا بهم بفهمونه که هیچ مشکلی پیش نمیاد. قلبم لبخند زد و سپس نگاهم رو به بهناز دوختم.

- مگه با شما نیستم؟ دِ حرف بزنید تا قبل از اینکه مامان و بابا بیان من همه چیز رو بدونم، و تا می تونم کمکتون کنم.

- نه بهناز جون، هیچ کس نمی تونه به ما کمک کنه. موضوع از نظر من بسته است.

یکتا بعد از گفتن این جمله نگاهش رو به بهرام دوخت، داشت با نگاه جدیش به اون می فهموند که حرفش رو تایید کند.

بهرام سرش رو بالا گرفت و برگشت به جلد مغرورش، با لحنی که می شد جدیت رو در آن احساس کرد، گفت:

- از نظر من موضوع هنوز بازه و همین امروز باید تکلیف من مشخص بشه.

یکتا با عصبانیت گفت:

- تکلیف شما مشخصه آقا، جواب من منفیه!

- چرا؟ دلیلت چیه؟

- دلیل از این واضح تر بگم که دوست ندارم ازدواج کنم؟ دلیل از این واضح تر که نمی خوامت؟!

- اینا دلیل قانع کننده نیست یکتا، خودتم می دونی که داری لج می کنی. من تا آخرش پات می ایستم و تا جواب مثبت نگیرم دست نمی کشم!

- جنابعالی وقتت رو هدر می دی، چون جواب من همونه که گفتم و عوضم نمی شه.

- اگر من گذاشتم یک خواستگار از در خونتون پاش رو داخل بذاره، بهرام نیستم!

- چرا بچه بازی در میاری؟ اصلا به تو چه که من با کی ازدواج کنم؟

- تو باید فقط به من جواب مثبت بدی، فهمیدی؟

- نه نفهمیدم! هنوز نمی دونی که من حرف زور توی کَتَم نمی ره؟

- هر جور دوست داری فکر کن.

- من جلوی تو کم نمیارم.

- فکر کردی من کم میارم؟

- ببین بهرام، حتی اگه تو آخرین مرد روی زمین باشی، بازم جواب من منفیه!

- می بینیم یکتا خانوم، جوجه رو آخر پاییز می شمارن.

- پس بچرخ تا بچرخیم!

هر دو تاشون جوری با چشم های قرمز و ابروهای گره خورده به همدیگه خیره شده بودند که من نزدیک بود خودم رو از ترس خیس کنم! در طول بحثشون، ما سه تا سرامون رو از یکتا به طرف بهرام می گردوندیم و گیج شده بودیم. خدا آخر عاقبت این دو تا رو بخیر کنه!

سکوت سنگینی بر فضا حکم بود. دلم نمی خواست دیگه شاهد بحثشون باشم. با شنیدن حرف های بهرام دیگه نمی دونستم حق رو به کدومشون بدم، جفتشون برام عزیزند و نمی خوام با قضاوت اشتباه ناراحتشون کنم.

دیگه موندن رو جایز ندونستم و با یکتا به اتاق بهناز رفتیم تا لباسامون رو برداریم. دانیال هم به زور بهرام رو برد بیرون از خونه تا بیشتر از این با یکتا یکی به دو نکنند. بهناز نگران حال هر دوشون بود و از یکتا بابت رفتار بهرام عذرخواهی کرد.

پس از خروج از خونه ی عموم، به سمت ماشین رفتیم و یکتا هم با حرص ماشین رو روشن کرد و از پارک خارج شد. هر دو سکوت کرده بودیم و من به بیرون خیره بودم. تا رسیدن به خونمون این سکوت ادامه داشت و یکتا بعد از پارک کردن ماشین توی پارکینگ، گفت که می خواد پیاده برگرده. اصراری برای موندنش نکردم، چون با توجه به شناختی که از اخلاقش داشتم، خوب می دونستم که می خواد به اتفاقات امروز فکر کنه.

***

فصل بیستم

تابستون با گرمای فوق العاده خسته کننده اش، داشت به اواخر خودش نزدیک می شد و من بی صبرانه منتظر نتایج انتخاب رشته ام بودم. رتبم هزار و بیست و شش اومده بود و همه بهم این اطمینان رو می دادند که پزشکی تهران قبول می شم. 

از اون روزی که با یکتا به خونه ی عموم رفته بودیم، باهاش چند بار تماس داشتم و از حرف هایی که می زد فهمیدم که نسبت به بهرام بی علاقه نیست. فقط بهش اطمینان نداره و دلش می خواد مطمئن بشه که حس اون واقعی هست یا نه! بهش گفتم که مطمئنم بهرام پیشنهاد ازدواج رو از سر لجبازی نداده، چون از طریق دانیال از حال بهرام با خبر بودم که چقدر بی تاب یکتاست و با عمو و زن عمو هم درباره اش صحبت کرده.

بهرام برای خواستگاری عجله داشت، به همین خاطر زن عمو و خالم با هم صحبت کردند و آخرین پنجشنبه ی شهریور برای روز خواستگاری انتخاب شد. یکتا بی قرار بود و استرس داشت و من هیجان زده بودم که بالاخره نتیجه چی می شه. دانیال می گفت که کم کم باید خودمون رو برای عروسی آماده کنیم.

***

ساعت یازده شب پنجشنبه بود؛ تازه از مراسم خواستگاری خونه ی خالم اومده بودیم و من بلافاصله به اتاقم رفتم تا لباسام رو عوض کنم. یکتا دو هفته فرصت برای فکر کردن خواست و بهرام هم تمام مدت به روش لبخند می زد. بهرام آمادگی ازدواج رو داشت؛ هم کار و هم ماشین داشت که شرایطش رو مورد پسندتر می کرد.

نتیجه ی انتخاب رشته ام اومد و دندان پزشکی تهران قبول شدم. مامان و بابا بلافاصله ترتیب یک مهمونی رو دادند و همه چیز خیلی سریع شد. من وقتی به خودم اومدم که با یکتا جلوی دانشگاه ایستاده بودیم. یکتا خیلی خوشحال بود که توی دانشگاه اونا قبول شدم. با اینکه دانشکده هامون متفاوت بود، اما هر از گاهی همدیگه رو می دیدیم.

محیط جدید، آدمای جدید، استادای مختلف، همه بهم حس خوب دانشجو بودن رو می دادند. دوستای یکتا رو که از قبل می شناختم، حسابی تحویلم می گرفتند و همه جای دانشگاه رو همون روز اول نشونم دادند. برعکس قبل که فکر می کردم مازیار خیلی آروم و تو داره، اصلا این طوری نبود و این بار با پسری مهربون و شاد و شنگول آشنا شدم که توی چشماش غمی بود که دلیلش رو نمی دونستم.

یکتا بهم گفت که خانوادش خیلی پولدارند و خودش تا حالا هر چی خواسته براش مهیا بوده، با این حال پسر خیلی خاکی هست و حسابی درس خونه. این چند وقت خانوادش مخصوصا پدرش اصرار زیادی بر ازدواجش داشته، اونم با دختر دوست پدرش که هیچ علاقه ای بهش نداره. مازیار هم قبول نکرد و حالا توی خونه از دست پدرش آرامش نداره.

دلم براش سوخت، چرا طفلک رو توی این موقعیت و اجبار قرار می دن؟

دانیال حالا بیشتر باهام در تماس بود و کلی با هم از دانشگاه حرف می زنیم. همش می گه خیلی حیف شد که دانشگاه اونا نرفتم و یه جای دیگه قبول شدم. راستش خودمم دوست داشتم کنارش باشم و بیشتر ببینمش، اما دیگه کاری نمی شد کرد.

هر چی بیشتر می گذشت، علاقم به رشته ام بیشتر می شد. امروز از صبح داشت بارون می بارید و بعد از کلاسام خودم رو با تاکسی رسوندم خونه. چترم رو بستم و گوشه ی در گذاشتم. کلید رو توی قفل چرخوندم و داخل خونه شدم. می دونستم که این موقع عصر همه باید خونه باشند، اما سکوت خونه رو فرا گرفته بود.

به اتاقم رفتم و لباسام رو که مرطوب بودند، عوض کردم. گوشیم رو از کیفم بیرون آوردم و خواستم با دانیال حرف بزنم که یادم اومد دیروز برای یه تور علمی از طرف دانشگاه به اصفهان رفته. دیروز یک ساعت قبل از رفتن کلی با هم صحبت کردیم و خبری رو ازش شنیدم که باعث شد از خوشحالی روی پاهام بند نباشم. گفت که به محض برگشتن از مسافرت، با خانوادش درباره ی من صحبت می کنه تا کم کم خودشون رو برای خواستگاری آماده کنند.

الان هم با فکر به این موضوع لبخندی روی لبام نشست. گوشیم که توی دستم بود، لرزید و من اسم مازیار رو روی صفحش دیدم. دکمه ی سبز رو زدم و با شادی گفتم:

- سلام بر جناب موز!

- بی ادب! صد بار گفتم موز نه مازیار، رسیدی خونه؟

- آره، تاکسی گرفتم.

- چرا هر چی بهت گفتم بیا برسونمت گوش ندادی؟

- نخواستم مزاحمت بشم.

- دیگه از این حرفا نزن، بچه های دیگه هم بودند. در ضمن تو هم مثل یکتا برام عین خواهر نداشتمی.

- مرسی مازیار جان.

- حال و احوال آقاتون چطوره؟ الان اصفهانه؟

- از حالش که خبر ندارم، چون اونجایی که تورش برگزار می شه خوب آنتن نمی ده و باید منتظر بمونم تا خودش بهم زنگ بزنه.

- پس الان دو تا شیشه آبغوره از فراق یار گریه کردی دیگه! غصه نخور نامه اش میاد.

- هیچم گریه نکردم جناب بی مزه.

- باشه حالا نزن، کاری نداری؟ الان بابام اومده باید خودم رو آماده ی دعوا کنم!

- خسته نشدید از این بحث همیشگی؟ خب برو با دختره ازدواج کن و قال قضیه رو بکن.

- تو دیگه چرا اینو می گی ساحل؟ من اصلا ازش خوشم نمیاد. قصد ازدواجم الان ندارم و می خوام برم خارج. مدارکم تا سه ماه دیگه حاضر می شه.

- بابات چرا این قدر اصرار داره؟ چرا با رفتنت مخالفه؟

- نمی دونم والا، می گه یا همین دختر یا هیچ کس دیگه رو به عنوان عروسم قبول نمی کنم. خارجم نمی ذاره برم، چون می گه می ری اون ور و دیگه برنمی گردی؛ اون وقت تمام اموالم و کارخونه بدون وارث می مونه. به نظر تو این حرفاش منطقیه؟

- منطقی که نیست، اما پدرته و حتما صلاحت رو می خواد.

- مطمئن باش صلاح من این نیست و من اجازه نمی دم کسی برای زندگیم تصمیم بگیره.

- خیلی خب، عصبانی نشو.

- سعی می کنم، فعلا خداحافظ.

- خداحافظ.

تماس رو قطع کردم و گوشی رو گذاشتم روی میز کامپیوتر. به آشپزخونه رفتم و توی یخچال دنبال غذا گشتم. یه ورق کالباس برداشتم و با نون خوردم. تلفن رو برداشتم و شماره ی مامان رو گرفتم که بعد از چند تا بوق جواب داد.

- سلام مامان، کجایی؟

- سلام عزیزم، با بابات اومدیم تا پارک نزدیک خونه، فکر کنم تا نیم ساعت دیگه برگردیم. 

- باشه، من تازه رسیدم؛ کسی خونه نبود گفتم یه زنگ بزنم بهتون.

- مگه سامان نیست؟ ما داشتیم می رفتیم اون خونه بود.

- نه، خونه نیست. الان بهش زنگ می زنم ببینم کجاست.

- باشه دخترم، برای شام هم از بیرون یه چیزی می خریم. کاری نداری؟

- نه، بهتون خوش بگذره. خداحافظ.

- خداحافظ.

شماره ی سامان رو گرفتم و در کمال تعجب صدای گوشیش رو از داخل خونه شنیدم! صدا از توی اتاقش میومد. رفتم طرف اتاقش و در زدم. حتما گوشیش رو جا گذاشته بود، چون در اتاق رو باز نکرد. دستگیره رو پایین کشیدم و داخل اتاق شدم. گوشیش روی تخت بود، اما خبری از سامان نبود.

تلفن توی دستم رو قطع کردم و برگشتم تا برم بیرون، اما با دیدن سامان که گوشه ی اتاق افتاده بود، سر جام خشک شدم. سرش پایین بود و روی زمین پخش شده بود. به خودم اومدم و دویدم طرفش؛ سرش رو بالا گرفتم و متوجه ی صورت زخمیش شدم. صد تا سوال توی ذهنم رژه می رفت که چرا برادرم به این روز افتاده؟ 

با دستم به صورتش ضربه زدم و تکونش دادم. اسمش رو فریاد می زدم و اشک می ریختم، اما جواب نمی داد. بلند شدم و شماره ی بابا رو گرفتم که در دسترس نبود؛ مال مامان رو امتحان کردم، اما همون نتیجه رو داشت.

خدایا، برادرم چشماش رو باز نمی کرد و من نمی دونستم چی کار کنم. رفتم توی آشپزخونه و در حالی که گونه هام از اشک خیس بودند، لیوانی رو پر از آب کردم تا بریزم روی صورتش. شاید با این کار به هوش میومد.

دوباره به اتاقش رفتم و در کمال تعجب دیدم که چشماش نیمه بازن. دویدم و سرش رو در آغوش گرفتم و شروع کردم به پاشیدن قطره های آب توی صورتش. کم کم هوشیار شد و خودش رو از من دور کرد و کنار کشید.

داشتم به حرکاتش نگاه می کردم که متوجه ی عکسایی شدم که کنارش افتاده بودند. رد نگاهم رو گرفت و اونم به عکس ها نگاه کرد. کسایی که توی عکس بودند رو نمی شناختم.

با عصبانیت نگاهش کردم و گفتم:

- معلوم هست چت شده؟ چرا افتاده بودی این گوشه؟

- ...

- سامان با تو هستم، چرا جواب نمی دی؟ چه بلایی سرت اومده؟

- خیلی دوست داری بدونی؟

- معلومه که می خوام بدونم! داشتم سکته می کردم از دستت. شماره ی مامان و بابا رو هم گرفتم، اما نمی دونم چرا جواب ندادند.

پوزخندی زد که از نگاهم دور نموند. کم کم پوزخند تبدیل به خنده شد و دستاش رو توی موهاش فرو کرد. نمی فهمیدم چرا این کارا رو می کنه؟ صورتش رو با دستاش پوشوند و شونه هاش شروع به لرزیدن کردند. متعجب شدم، سابقه نداشت سامان گریه کنه. دستم رو به بازوش کشیدم که یهو خودش رو عقب کشید و به دیوار چسبید!

- چرا این طوری می کنی؟ دارم نگران می شم.

- به من دست نزن، تا اون دو تا نیان هیچی نمی گم.

- منظورت مامان و بابان؟

- اونا دیگه والدین من نیستن!

- تو چت شده؟ منظورت چیه از این حرف؟!

همون موقع بود که صدای در رو شنیدم و به سرعت به سالن رفتم. مامان و بابا تازه اومده بودند و داشتن خریداشون رو روی اپن می ذاشتند. سلام کردم و بهشون زل زدم. نمی دونستم چی بگم که سامان از پشت سرم گفت:

- من باید همین الان باهاتون حرف بزنم.

مامان: بذار بعد از شام پسرم.

- گفتم همین الان!

بابا: چی شده؟ بگو.

سامان آروم ازم گذشت و به طرفشون رفت و عکسایی که دستش بود رو به طرفشون گرفت. چشمای مامان و بابا با تعجب و نگرانی گشاد شد!

چیزایی رو که اون شب از زبون مامان، بابا و سامان شنیدم، باعث شد نتونم روی پاهام بایستم و روی زمین فرود اومدم. دستم رو جلوی دهنم گرفتم و اشک از گوشه ی چشمم پایین ریخت. سامان برادر واقعیم نیست و والدینم هم این موضوع رو رد نکردند. باور نمی شه که سامان پسر بهترین دوست مادرم باشه که به خاطر مشکل قلبی با چنگ و دندون نه ماه سامان رو در وجود خودش نگه داشته و درست بعد از اینکه سامان به دنیا میاد، به دلیل ایست قلبی از دنیا می ره. مامان با چشمایی به اشک نشسته، تعریف کرد که پدر سامان نخواسته اونو نگه داره و به شهر دیگه ای رفت. از اونجایی که مامان تنها کس سامان می شد اونو میاره و با رضایت پدرم براش شناسنامه به اسم خودشون می گیرند و می شه برادر من؛ زمانی که فقط دو سال داشتم!

سامان گفت که امروز پدر واقعیش اومده دم در و بهش ماجرا رو گفته. ازش می خواد بیاد و با اون زندگی کنه. سامان هم شوکه شد و با دیدن عکس های پدر و مادر واقعیش و شباهتش به مادرش شک کرد که شاید اون مرد درست بگه و حالا با اعتراف مامان و بابا شکش به یقین تبدیل شد.

تمام مدت حرفاشون من ساکت بودم. چی می تونستم بگم؟ زبونم بند اومده بود. سامان گریه نمی کرد، حرفی هم نمی زد و فقط به یه نقطه خیره شده بود. دلم می خواست پاشم بغلش کنم و بهش بگم اینا حقیقت نداره و تو داداش خودمی، داداش واقعیم! اما تلخی این حقیقت این قدر زیاد بود که کاملا زیر زبونم می تونستم بچشمش و باور کنم دروغی در کار نیست.

توی افکارم غرق بودم که یهو سامان دوید سمت در و تا من به خودم اومدم، از خونه خارج شده بود. بلند شدم و رفتم سمت در و از روی جالباسی مانتو و شال رو کشیدم تا بپوشم و با بابا و مامان دنبالش از پله ها سرازیر شدیم پایین. وقتی به پارکینگ رسیدیم، صدای به هم خوردن در ساختمون رو شنیدیم و من نگاهم رو دوختم به بابا. هر سه نفر مونده بودیم که چکار کنیم؟ بابا رفت سمت ماشین و روشنش کرد. منم سوار شدم و با هم به سمت خیابون رفتیم. مامان هم گفت کوچه رو می گرده و منتظر می مونه تا پیداش کنیم. 

بابا آروم رانندگی می کرد و من با چشمام داخل سیاهی کوچمون و خیابون دنبال برادرم می گشتم. با گوشه ی شالم صورت خیسم رو پاک کردم و توی دلم از خدا خواستم برادرم رو پیدا کنیم. 

رسیدیم به چهار راه و من سمت راستمون داخل پیاده روی خلوت، سامان رو دیدم که سرش پایینه و داره می ره سمت خیابون. چراغ عابر قرمز بود. شیشه رو کشیدم پایین و اسمش رو بلند صدا زدم، اما نشنید. خواستم دوباره صداش کنم که دهنم با دیدن صحنه ی رو به روم همون طور باز موند!

خدای من! جمعیت جمع شده بودند و من صدای به هم خوردن در ماشین رو شنیدم، اما نمی تونستم حرکت کنم. بابا رو دیدم که دوید به سمتشون و با صدای بلند سامان رو صدا می زد.

با دستای لرزون در ماشین رو باز کردم و با پاهای سست به سمت جمعیت رفتم. هر جوری بود کنارشون زدم و از صحنه ای که جلوم بود نفسم بند اومد. دستام رو گرفتم جلوی دهنم و فشار دادم تا فریاد نزنم. 

سامان با صورت و بدن خونی و لباسای پاره توی بغل بابا بود و ماشینی هم که بهش زده بود، به خاطر برخورد شدید با سامان و شوکی که به راننده دست داده بود، خورده بود به جدول و به دلیل شدت ضربه واژگون شده بود. 

همهمه ی دور و برم زیاد بود و هر کس یه چیزی می گفت. بعضی ها گوشی به دست بودند و به آمبولانس، 110 و آتش نشانی زنگ می زدند. نگاهم به صورت داداشم مونده بود که حالا اصلا نمی شد اجزای چهره اش رو دید. 

الهی فداش بشم، آخه چرا حواست نبود؟ سامان، این چه بلایی بود سرمون اومد؟ وای! حالا چه جوری به مامان خبر بدم؟ داداش گلم، عزیزم، ای کاش بلندتر صدات می کردم تا بشنوی و نری جلو. خدایا خواهش می کنم، التماست می کنم داداشم رو ازم نگیر!

نمی دونم چقدر بالای سرش ایستادم و گریه کردم، اما با نشستن دستی روی شونه ام تکونی خوردم و به خانومی که کنارم بود، نگاه کردم.

- خانوم حالتون خوبه؟ مصدوم رو می شناسید؟

لبم رو با زبونم تر کردم و به زور با صدایی گرفته تونستم یه کلمه بگم.

- خواهرشم.

خانومه سرش رو تکون داد و کمکم کرد تا برم کنار و چند نفر دیگه تن بی جون سامان رو گذاشتند روی برانکارد و بردنش طرف آمبولانس. آتش نشانی طرف ماشین اون راننده بود و داشتند راننده رو از ماشین خارج می کردند. پلیس ها هم مردم رو پخش می کردند و یه چیزایی رو می نوشتند و گزارش می دادند.

چشم ازشون گرفتم و لرزان به طرف اون ماشین رفتم. برخوردش و برگشتنش باعث شده بود که حسابی مچاله بشه و شیشه ها همه شکسته بودند. روی کاپوت و تکه ای از شیشه ی جلو پر از خون بود و کمی اون طرف تر مامورهای آمبولانس سعی داشتند راننده رو با دستگاه به هوش بیارن. به طرفشون رفتم و صداشون رو شنیدم که داشتند اسم داروها رو می بردند و با سرنگ به بدن بی حرکت فرد تزریق می کردند. با نگرانی و مردمک های لرزون چشمام، به کارشون خیره بودم.

چند دقیقه بعد همشون کنار رفتند و یک نفر پارچه ای رو روی صورت فرد کشید و بعد صدای پلیسی رو که کنارم بود رو شنیدم که داشت داخل بی سیم گزارش می داد و جمله ی آخرش دنیا رو روی سرم خراب کرد.

- قربان راننده مرده!

دیگه چیزی نفهمیدم و همه جا سیاه شد.

با حس فرو رفتن چیزی توی دستم، آروم چشمام رو باز کردم. اولین چیزی که به چشمم خورد پنجره ای بزرگ بود. نوری که از پشت پرده به درون اتاق تابیده می شد نشون دهنده ی روز بود. به دستم سرم وصل شده بود. پس توی بیمارستانم! سرم به شدت درد می کرد و داشت منفجر می شد.

همه ی اتفاق های دیشب یادم بود؛ اینکه سامان برادرم نیست، تصادفش و مردن راننده! دلم می خواست بدونم بعد از اینکه بی هوش شدم چه اتفاقی افتاد؟ آروم از جام بلند شدم و سرم رو برداشتم و از اتاق خارج شدم. 

راهروی بیمارستان تقریبا خلوت بود. به سمت ایستگاه پرستاری حرکت کردم و پرستاری که اونجا بود به محض دیدنم بلند شد و گفت:

- خانوم برای چی از جاتون بلند شدید؟ برگردید به اتاقتون.

- ببخشید، منو کی آورده اینجا؟ خانوادم کجان؟

- شما برید اتاقتون من به دکتر می گم بیاد معاینتون کنه و خودش براتون توضیح بده.

باید ازش درباره ی سامان می پرسیدم. برگشتم سمتش و گفتم:

- ببخشید برادر من دیشب تصادف کرده، الان کدوم بخشه؟

- اسم برادرتون چیه؟

- سامان ناظری.

پرستار به طرف کامپیوتر برگشت و سریع اسم رو تایپ کرد. سرش رو تکون داد و گفت:

- نه، اینجا بیماری به این اسم نیست. حتما توی این بخش نیاوردنش.

- ممنون.

به طرف اتاقم رفتم و با بی حالی روی تخت دراز کشیدم. چیزی نگذشت که دکتر و یه پرستار دیگه داخل شدند و دکتر مشغول معاینم شد. پرونده ام رو گرفت دستش و بعد از یادداشت کردن یه سری مطالب، گفت:

- خب خانوم ناظری، حالتون خوبه و بعد از تموم شدن سرُمتون مرخصید.

- ممنون دکتر، می شه بپرسم خانوادم کجا هستند؟

- پدرتون تا یک ساعت پیش همین بخش بودند و با من صحبت کردند که به محض مرخص شدنتون شما رو به بخش مراقبت های ویژه ببرن.

- برای چی؟ برادرم اونجاست؟

- این طور که معلومه برادرتون تصادف سنگینی داشته و الان وضعش خوب نیست. اطلاع دیگه ای ندارم.

- باشه، ممنون.

دکتر و پرستار رفتند و منم بعد از یک ساعت مرخص شدم. با پرس و جو خودم رو به بخش مراقبت های ویژه رسوندم. با پاهای لرزون به سمت ایستگاه پرستاری رفتم و اسم برادرم رو دادم. پرستار گفت که ممنوع الملاقاته.

از ته راهرو صدای بابا رو شنیدم که اسمم رو صدا زد. برگشتم سمتش و خودم رو انداختم توی بغلش. شونه هام از شدت گریه می لرزیدند. آخه این چه مصیبتی بود که گرفتارش شدیم؟ با کمک بابا روی صندلی نشستم و خودشم کنارم نشست. 

- حالت بهتره دخترم؟

- خوبم بابا، سامان کجاست؟

- فعلا بردنش برای آزمایش، دکترش باهام حرف زد؛ انگار ضربه ی شدیدی به مغزش وارد شده و یکی از دستاش و پاهاش هم شکستند. قراره برای عمل آمادش کنند.

- پس حالش اصلا خوب نیست. حالا چکار کنیم؟ مامان می دونه؟

- به مامانت همون دیشب زنگ زدم. بنده خدا خودش رو به زحمت تا اینجا رسوند و بعدشم غش کرد. الانم بستریش کردند. تو هم که از حال رفته بودی، این وسط تنها مونده بودم.

- نگران نباش بابایی، از الان خودم کنارت هستم. به امید خدا که همه چیز درست می شه و سامان رو سالم می بریم خونه.

- ان شاء الله .

بابا ازم فاصله گرفت تا به عمو و خاله زنگ بزنه و ماجرا رو بهشون بگه. منم رفتم پیش مامان و با دیدنش غم دلم بیشتر شد. 

تا ظهر همه اومده بودند بیمارستان و مامان هم توی بغل خاله بی تابی می کرد. یکتا و بهناز دلداریم می دادند که همه چیز درست می شه، اما حرفایی که دکتر می زد اصلا جالب نبود. گفت که سامان به جز عملی که باید برای اعضای شکستش داشته باشه، به دلیل اینکه صورتش کاملا داغون شده، عملی جراحی پلاستیک هم باید روش انجام بشه. با این حرف حالمون خراب تر شد. 

ساعت پنج بود که سامان رو بردند اتاق عمل برای اولین عملش. پشت درهای بسته منتظر بودیم و دعا می کردیم. بابا و عمو رفته بودند که پول بیارند. بهناز رفته بود خونشون تا شام درست کنه برامون که شب بریم اونجا. من و یکتا یک گوشه نشسته بودیم و مامان، خاله و زن عمو هم رو به رومون بودن!

دعا می کردیم که همه چیز به خیر و خوشی تموم بشه، اما با دیدن دو نفر که داشتند بهمون نزدیک می شدند، چیزی ته دلم می گفت که اتفاقای بدتری توی راهه. اون دو نفر پلیس بودند و برای تصادف اومدند و من همون لحظه یادم اومد که راننده ای که با سامان تصادف کرده بود الان مرده!

خاله و زن عمو باهاش صحبت کردند و گفتند که صبر کنند تا بابام و عمو بیان. اونا هم منتظر موندن. دو ساعت گذاشت و ما همچنان منتظر اتمام عمل بودیم. بابا به همراه عمو اومدند. توی نگاه بابا غم بی داد می کرد. دلم سوخت براش، برای همگیمون!

از حرفاشون فهمیدم که با توجه به بررسی هایی که در صحنه ی تصادف داشتند، سامان مقصر بوده که داشته از چراغ قرمز عبور می کرده و الان هم چون اون راننده مرده، باید منتظر دادگاه باشیم تا حکم صادر بشه. البته شرایط الان سامان هم در نظر گرفته می شه.

نمی فهمیدم چرا همه چیز داره بد و بدتر می شه؟! به وضوح دیدم که کمر بابام شکست و خم شد. عمو با پلیس ها صحبت کرد تا فعلا منتظر باشن تا عمل سامان تموم بشه و اونا هم رفتند. حالا تنها بودیم و باز هم منتظر!

حدود هشت شب بود که سامان رو آوردند بیرون و ما هم هجوم بردیم به سمت دکتر. جوابی که بهمون داد باعث تسلیمون شد، اینکه عملش موفقیت آمیز بود و الان غیر از عمل صورتش مشکلی نداره.

شب به عنوان همراه من و یکتا کنارش موندیم. مامان و بابا به اندازه ی کافی داغون بودند و نمی خواستم خستشون کنم. 

صورت سامان کاملا باندپیچی شده بود و به جز راه تنفس بینی، نمی شد اجزای صورتش رو دید. اشکام بند اومده بودند، اما توی دلم غوغایی بود. خوابم نمی برد، برای همین کاناپه ی داخل اتاق رو به یکتا دادم تا استراحت کنه. خودم کنار سامان روی صندلی نشستم. 

فکر مرگ راننده و مقصر شناخته شدن سامان بدجور عذابم می داد. خدایا، ببین چه بلایی سرمون اومد. داداشم رو به خودت می سپارم، مراقبش باش.

***

همه ی آزمایش ها برای جراحی صورت روی سامان آماده بودند. من، بابا، مامان و خاله بیمارستان بودیم تا با دکترش صحبت کنیم. هزینه ی عمل خیلی زیاد بود و بابا نگران بود که چه جوری از پسش بر بیاد. عمو مقداری تونست بهمون کمک کنه، اما اونم کافی نبود. عملی که روی دست و پاش انجام شد، چهل میلیون خرج برداشت و بابا با فروختن ماشین و مقداری پول که توی بانک داشت، تونست هزینه رو پرداخت کنه. حالا برای جراحی صورت که هزینش هفتاد و شیش میلیون بود، داشتیم به همه جا سر می زدیم، بلکه پول رو آماده کنیم.

بابا توی این یک هفته موهای سفیدش بیشتر شده بود و مامان هم دیگه حال نداشت به خودش برسه. من یک در میون کلاسای دانشگاه رو می رفتم و اکثر مواقع بیمارستان بودم. بابا هیچ چاره ای جز فروش خونه پیدا نکرد، پس با عمو دست به کار شدند تا بفروشنش. خونه خیلی زود با قیمت نود میلیون که البته زیر قیمت اصلیش بود، فروش رفت. چاره ای دیگه نداشتیم و همین مقدار پول هم برای زمان کم کافی بود.

بعد از پرداخت پول به بیمارستان، سامان رو بردند اتاق عمل و باز هم انتظار شروع شد. برخلاف عمل قبلیش که سه ساعت طول کشید و در یک مرحله انجام شد، این بار چهار ساعت زمان برد و فقط لایه ی اول پوست رو تمیز و قسمت های اضافی رو برداشتند، تا در مرحله ی دوم صورتش رو کاملا بازسازی کنند.

بعد از اینکه به اتاق آوردنش، ما با چهره ی باند پیچی شده مواجه شدیم و حرف های امید بخش دکتر که گفت به احتمال نود و پنج درصد پوست جدید به صورتش می گیره و پیوند با موفقیت انجام می شه.

***

حالا که خیالم از بابت عمل دوم و عالی سامان راحت شده بود، به دانشگاه رفتم تا از کلاسام عقب نمونم. به لطف یکتا دوستام از ماجرا با خبر بودند و سوال پیچم نکردند که تا حال کجا بودم. بعد از دو تا کلاس اولم، به سلف رفتم تا ناهار بخورم و بعدش برم خونه. وقتی داخل سلف شدم، مازیار رو دیدم که بهم اشاره می کنه برم پیشش. رفتم رو به روش نشستم و بعد از احوال پرسی کوتاه، متوجه ی حالت غمگین چهرش شدم. مطمئنا بازم موضوع در رابطه با ازدواجشه.

- چی شده؟ چرا پکری؟

- چیز تازه ای برای گفتن نیست، همین مطلب همیشگی ازدواج اجباری.

- پس نه بابات حرفش رو عوض می کنه و نه تو سر عقل میای!

- ساحل تو که خوب می دونی من حرفای بابام تو کتَم نمی ره، الانم دارم دنبال چاره ای می گردم که هم از زیر ازدواج با اون دختره در برم و هم کارام رو برای رفتن راست و ریس کنم.

- مثلا چه چاره ای؟

- تنها فکری که به ذهنم می رسه ازدواجه!

- خب دیوونه، بابات که خودشو کشت تو ازدواج کنی، اون وقت فکرت همین بود؟

- ازدواج با کسی که اون می گه نه، یه دختری که یک سال عقدش کنم و بعد از راحت شدن از دست بابا و رفتن اون ور آب، یه پورسانت خوشگل بهش بدم و اونم بای بای.

- خسته نباشی با این فکرت! همچین دختری رو از کجا می خوای گیر بیاری؟

- اینش رو دیگه نمی دونم.

- پس حالا حالاها منتظر بمون یا یه فکر بهتر بکن.

- دیگه خسته شدم به خدا، دارم روانی می شم توی اون خونه.

- از آدمای دور و اطرافت بپرس شاید کیس مورد نظر پیدا بشه.

- باید بگردم تا ببینم چی می شه؟

ناهارم رو خوردم و با تاکسی خودمو رسوندم خونه ی عمو تا یه دوش بگیرم و لباسام رو عوض کنم. کارام که تموم شد رفتم بیمارستان. داشتم به سمت اتاقی که سامان توش بستری بود می رفتم، که متوجه ی بابا و دو تا پلیس شدم که جلوی در ایستاده بودند. اولش تعجب کردم، اما بعد یادم اومد که این هفته دادگاه سامان بود. دستی به دلم چنگ زد و با نگرانی به طرفشون رفتم.

بابا اول متوجهم شد، سلام گفتم و به حرکت سر از بابا پرسیدم که چی شده؟ بابا گفت برم داخل پیش مامان و سامان. حرفش رو گوش دادم و در رو باز کردم، داخل شدم و سامان رو دیدم که داره از دست مامان کمپوت می خوره. هنوز روی صورتش باند پیچی بود؛ اما الان چشماش، بینیش و دهنش مشخص بودند.

بهشون سلام کردم و بعد از ده دقیقه سر به سر گذاشتن سامان، بابا اومد. قیافش اصلا خوشحال نبود و کاملا فهمیدم که موضوع مهمی اتفاق افتاده. بابا حرف های پلیسا رو برامون گفت، که به دلیل مرگ اون راننده و شکایت خانوادش و همین طور وضعیت سامان، وکیل خانواده ی مقتول خواسته که نیازی به دادگاه و محاکمه نباشه و اونا فقط دیه رو می خوان.

وحشتناک بود، دیه صد و پنجاه میلیونی رو کی می خواست جور کنه؟ مامان و بابا با هم حرف می زدند و من و سامان ساکت بهشون گوش می دادیم. بعد از فروش خونه، مقداری از وسایلامون رو هم فروختیم و بقیه رو داخل خونه ی مادربزرگم گذاشتیم. چون مدام بیمارستان بودیم، نه بابا و نه مامان نتونستن دنبال خونه بگردند و گذاشتیم بعد از مرخص شدن سامان.

بابا سه دونگش از ویلای شمال رو به عمو فروخت و با تهیه ی مقداری دیگه پول، تا الان تونسته بودیم چهل میلیون جور کنیم. صد و ده میلیون دیگه مونده.

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

فصل بیست و یکم

سامان مرخص شد اما نه با قیافه ی خودش، بلکه الان چهرش عوض شده بود و به سختی می شد با یک نگاه شباهتی رو با چهره ی قبلیش پیدا کرد. نتونستیم بیشتر از چهل میلیون جور کنیم و به خاطر اینکه تازه بابا از بانک وام گرفته بود، نمی تونستیم دستمون رو به اونجا هم بند کنیم.

امتحاناتم داشت شروع می شد و من اصلا آمادگی نداشتم. سامان امسال رو دیگه نمی تونست مدرسه بره و مجبور بود این مقطع رو دوباره بخونه. دکتر براش استراحت مطلق نوشته بود؛ چون دنده و لگنش هم ترک برداشته بودند و نمی خواستن ریسک کنن.

فعلا خونه ی عمو بودیم تا همه چیز رو به راه بشه. خانوادم دیگه مثل گذشته نبودند و این رو از نگاهشون می فهمیدم. مامان و بابا جفتشون ناراحت می اومدند خونه و استراحت می کردند و صبح روز بعد ناراحت تر بلند می شدند و می رفتند سر کار. سه روز تا اولین امتحانم مونده بود و من توی اتاق بهناز داشتم درس می خوندم، اما تمام فکرم پیش اتفاقات این مدت بود. دلم برای دانیال تنگ شده بود؛ اما خبری ازش نداشتم و اونم جز یک بار قبل از این ماجراها بیشتر تماس نگرفت. 

بهرام از موضوع سامان خبر نداشت، چون اونجا امتحاناتی براشون برگزار می شد که روی معدلشون تاثیر می ذاشت، واسه ی همین عمو و زن عمو ترجیح دادن چیزی نگن که نگران بشه. با این حساب دانیال هم نمی دونست که چی برام پیش اومده.

فکرم به موضوع دیه کشیده شد. بابا و عمو چند بار با خانواده ی طرف صحبت کرده بودند که بیشتر بهشون وقت بدن، اما مرغشون یه پا داشت که فقط تا آخر ماه می تونند صبر کنند؛ چون نون آور خانواده مرده و دیگه درآمدی ندارند. من نمی دونم الان که چهل میلیون بهشون دادیم، دیگه صد و ده میلیون قراره چکار براشون بکنه که یه کم بیشتر نمی تونند صبر کنند؟

شب که بابا و عمو اومدند، همه جمع شدیم و بابا گفت که تا آخر ماه فقط چند روز مونده و اگه پول رو ندیم سامان که حالا مرخص شده رو می برن زندان. اصلا درک نمی کردم که مگه زندان رفتن دادش من پول می شه واسشون؟ چرا دارن این طوری ناعادلانه قضاوت می کنن؟

رفتم اتاق بهناز و خودم رو روی تخت انداختم. خونه و ماشین رو که فروختیم. نصف وسایلامون رو هم دادیم رفت. سهم ویلامون رو هم عمو خرید. الان نه سقف خونه ی خودمون رو داریم و نه آرامش برای زندگی. خدایا، این انصافه؟

کاش یه راهی بلد بودم که به خانوادم کمک کنم و بتونم پول رو جور کنم. اما آخه چکار؟ کسی رو هم نمی شناسم که کمکم کنه و این همه پول رو بهم قرض بده. یهو سیخ سر جام نشستم و دنبال گوشیم گشتم. با لرز شمارش رو پیدا کردم؛ اما دستم می لرزید که دکمه ی سبز رو بزنم. نمی دونم چرا الان دارم به این مسئله فکر می کنم؟ اما اگه این تنها راه برای خلاصی از این دردسر و نجات سامان باشه، من این کار رو می کنم. دکمه ی سبز رو فشار دادم و گوشی رو کنار گوشم گذاشتم و منتظر شدم تا صداش رو بشنوم.

توی کافی شاپ نزدیک دانشگاه منتظر بودم و به خاطر استرسی که داشتم؛ مدام پام رو تکون می دادم. قرار بود امروز بعد از کلاسش اینجا همدیگه رو ببینیم، تا کامل راجع به موضوع و شرایطمون صحبت کنیم. دل توی دلم نبود که پیشنهادم رو قبول می کنه یا نه؟ پشت تلفن که از شوک زیاد زبونش بند اومده بود و جواب درست و حسابی بهم نداد، حالا هم هر دقیقه به ساعت مچیم نگاه می کردم تا بیاد.

در کافی شاپ با صدای زنگوله ی بالاش باز شد و دیدمش که داره میاد سمت میز. بلند شدم و بهش سلام کردم. قیافش مثل من کلافه و نگران بود. بعد از سفارش نسکافه و کیک، خودم سر صحبت رو باز کردم.

- جوابت چیه؟

- ساحل انتظار نداشته باش همین الان بهت بگم قبوله، اول باید برام توضیح بدی جریان چیه که می خوای این کمک رو به من بکنی؟

دیروز که باهاش تماس گرفته بودم، قضیه رو براش تعریف نکردم و فقط یک کلام گفته بودم دیگه دنبال کسی نگرد چون من پیشنهادت رو قبول می کنم. الانم تا همه چیز رو نمی فهمید، محال بود بهم کمک کنه؛ چون فکر می کرد دارم بهش ترحم می کنم. همه ی اتفاقات اخیر و ماجرای دیه و نداشتن پول رو گفتم. آخر سر نگاهم رو به فنجون نسکافم که حالا سرد شده بود انداختم و انگشتام رو دورش حلقه کردم. مازیار حرفی نزد و متفکر نسکافش رو خورد و بعد در حالی که با چنگالش به کیک ضربه می زد، گفت:

- کاملا شرایطی که الان داری رو درک می کنم، تو هم مشکل منو خوب می دونی، فکر کنم چاره ای جز کمک به هم نداشته باشیم.

با این حرفش با خوشحالی بهش نگاه کردم و اونم لبخند محوی زد. خوب می دونستم که با این کار مشکلاتمون حل می شه، اما زندگی خودم متحول می شد. یک لحظه یاد دانیال افتادم. دیشب حتی به این فکر نکردم که اگه اون موضوع رو بفهمه چی می شه، و فقط خانوادم برام مهم بودند. بغض کردم. گناه من و دانیال چی بود؟ من عاشقشم، اونم دوستم داره، اما حالا این اوضاع نمی ذاره تصمیم بهتری رو داشته باشم. مطمئنم دانیال درک می کنه، من فقط قراره یک سال به عقد مازیار در بیام تا پولم رو بگیرم و آبا که از آسیاب افتاد؛ قرارداد رو فسخ می کنیم. همه چیز درست می شه.

- پس حالا که تو مشکلی نداری، باید بگم من نمی خوام خانوادم نیتم رو بدونند و یه جوری رفتار می کنیم که واقعا به هم علاقه داریم، باشه؟

- باشه، من حرفی ندارم. خانواده ی منم نباید شک کنند. توی دوران عقد خونه ی من می مونیم و منم کارام رو سریع درست می کنم تا بریم اون ور.

مبهوت بهش نگاه کردم.

- بریم خارج؟! اما تو که نگفته بودی قراره زنتو با خودت ببری!

- معلومه که باید باهام بیای، اول می ریم ترکیه، یه مدت می مونیم تا مدارکم برای کانادا درست بشه و به محض اینکه وکیلم اوکی رو بهم داد، از هم طلاق می گیریم و تو کاملا تضمین شده برمی گردی ایران. توی این مدت پدرم اگه شک نکنه کاری به کارمون نداره و سهمیه ی ارثم رو می ده.

- من نمی تونم بیام خارج، درسم چی می شه؟

- تا چند ماه ایران هستیم. هر دومون دانشگاه می ریم، وقتی قرار شد بریم ترکیه، من استعفا می دم و تو هم یه ترم مرخصی بگیر.

- باشه، همین خوبه. فقط یه سوال، می شه اون پول رو تا چند روز دیگه بهم بدی؟ من الان لازم دارم و اگه ندیم بهشون سامان می ره زندان.

- مشکلی نیست، اگه کس دیگه ای بود این کار رو نمی کردم، اما تو دوستمی. فردا صبح پول رو به حسابت می ریزم، فقط شماره ی حسابت رو بده.

- واقعا تا فردا صبح می تونی همش رو جور کنی؟!

- دختر خوب من همین الان یه ماشین پنجاه میلیونی زیر پامه، یه ماشین دیگه هم توی پارکینگ خونم دارم، هر کاری هم باهاشون بکنم به کسی مربوط نیست، پس مطمئن باش فردا پولت آماده است.

- واقعا ازت ممنونم مازیار، به خدا اگه به خاطر خانوادم نبود اصلا توی زحمت نمی انداختمت.

- دیگه این حرف رو نزن، تو داری در ازای این پول به من کمک بزرگی می کنی، حالا هم پاشو بریم تا با خانواده هامون حرف بزنیم.

از کافی شاپ خارج شدیم و مازیار گفت که می رسوندم. سوار شدیم و آدرس خونه ی عموم رو دادم. 

- ساحل، دانیال چیزی از این موضوع و اتفاقاتی که افتاده می دونه؟

- نه اون می دونه و نه بهرام.

- پس قراره حسابی بهش شوک وارد کنی، آره؟

- خودمم دلم راضی نیست، اما تو بگو چاره ی دیگه ای دارم؟ اون درکم می کنه و بعد از یک سال همه چیز که درست شد دوباره می تونیم با هم باشیم. براش توضیح می دم.

- درسته که تو چاره ی دیگه ای نداشتی، اما منم بعید می دونم اون ازدواجت با من رو قبول کنه.

با این حرفش ترس بدی توی دلم نشست. واقعا اگه دانیال بعد از طلاق قبولم نکنه چی؟ اون وقت من باید چی کار کنم؟ فکرشم وحشتناک بود.

وقتی به داخل کوچه رسیدیم، مازیار ماشین رو پارک کرد و من قبل از خداحافظی سوالی رو که همش توی سرم داشت می چرخید، ازش پرسیدم:

- مدتی که ما با هم زندگی می کنیم و قراره توی خونه ی تو زندگی کنیم، من ... یعنی ما ... چه جوری بگم؟

خودش متوجه ی حرفم شد و آروم با لحنی مطمئن گفت:

- نگران هیچی نباش ساحل، تا آخرین روزی که قراره زنم باشی، بهت قول می دم که اصلا توی زندگی خصوصیت دخالت نکنم و مزاحمت نشم، حواسم هست که دانیال رو دوست داری و قراره برگردی پیش اون، پس نگرانی به دلت راه نده.

با نگاهی مملو از قدردانی بهش خیره شدم و با خداحافظی آرومی از ماشین پیاده شدم. همون شب ماجرا رو برای بابا، مامان و عمو مطرح کردم و گفتم که مازیار عجله داره که زودتر عقد کنیم. بیچاره ها مونده بودند که این همه عجله برای چیه؟ قرار شد فردا شب مازیار و خانوادش که به زور راضیشون کرده بود، بیان خواستگاری.

***

شب خواستگاری توی خونه ی عمو، همه سکوت کرده بودیم و آماده منتظر بودیم تا مهمونا بیان. نمی تونستم توی چشمای مامان و بابا نگاه کنم؛ چون فکر می کردم با این کار حقیقت ماجرا رو از توی چشمام می خونند.

با صدای زنگ خونه، عمو در رو باز کرد و بعد از خوشامدگویی همه به پذیرایی رفتیم و نشستیم. مازیار توی کت و شلوار نوک مدادی با اون موهای سر بالا حسابی خوش تیپ شده بود، اما نمی دونم چرا من داشتم دانیال رو توی اون لباس تصور می کردم؟! دوباره این بغض لعنتی توی گلوم گیر کرد. ساحل تو مجبوری، به خاطر داداشت، به خاطر خانوادت.

با اینکه سامان بعد از مرخصیش از بیمارستان، به پدر واقعیش گفته بود که بره، چون می خواد با ما زندگی کنه و خودشو فرزند خانواده ی ما می دونه، اما نگاهش غمگین بود. مدام باهاش حرف می زدم که برادر واقعیمه و هیچ کس نمی تونه حسی که من بهش دارم رو عوض کنه. سامان حقیقتا برادرمه و یه رابطه ی دی ان ای مسخره اینو از بین نمی بره.

بعد از آوردن چایی از طرف من و پذیرایی از مهمونا، من و مازیار به اتاق بهناز برای صحبت رفتیم. چیز خاصی به هم نگفتیم و مازیار در مورد کاراش که توسط وکیلش در حال انجام بود، حرف زد و اینکه به جز لباس و وسایل مورد نیازم چیزی نیارم، چون خونش همه چیز داره. اینم به نفع من بود، چون به جز مقداری جهیزیه ی کوچیک، مامان و بابا نمی تونستن فعلا چیزی رو بخرن.

همه چیز به خوبی انجام شد و قرار شد آخر همین هفته بریم محضر عقد کنیم و یه مراسم کوچیک هم خونه ی پدر مازیار برگزار بشه. از رفتارها و حرف های پدرش فهمیدم که با وجود ثروت زیادش اصلا حاضر نیست یک قرون اضافی خرج کنه، حتی برای مراسم پسرش. حالا کاملا تونستم مازیار رو درک کنم.

بعد از رفتنشون به اتاق بهناز رفتم تا بخوابم. حسابم الان پر پول بود و فقط منتظر یه فرصت بودم تا فردا پول رو به بابا بدم و بهش بگم که مقداریش رو خودم جور کردم و بقیش رو هم مازیار کمک کرده. شایدم بگم یه مقداریش رو وام ازدواج از چند مدت قبل گرفتیم. سعی می کنم مثل امروز جوری طبیعی رفتار کنم که واقعا مازیار رو دوست دارم و مدت هاست که همدیگه رو می خوایم. به دروغ هایی که قرار بود بگم پوزخندی زدم و خودم رو توی چنگال خواب اسیر کردم.

***

فصل بیست و دوم

به برق حلقه ی انگشتم خیره شدم. یه انگشتر از برلیان که واقعا گرون بود، اما من هیچ علاقه ای بهش نداشتم. یک ساعت پیش با مازیار عقد کردم و الان توی ماشینش نشستم و با هم داریم به مرکز خرید می ریم. قراره برای مهمونی شام امشب لباس بخریم.

خوشحال نیستم، ناراحت هم نیستم، اصلا نمی دونم چه احساسی باید داشته باشم! مازیار تموم مدت سکوت کرده بود. پول رو به بابا دادم و براش ماهرانه دروغ گفتم! خیلی خوشحال شد و به سرعت رفت تا پول رو بهشون بده. دلم می خواست اون لحظه که مامان بغلم کرد لبخند بزنم، اما نشد، نتونستم. از دیشب یه فکر مثل خوره افتاده توی سرم، اینکه به دانیال چی بگم؟ مطمئنا تا الان بهرام خبر عقدم رو فهمیده و حتما به دانیال هم می گه. دوست ندارم قیافش رو موقع شنیدن این خبر تصور کنم.

موقع عقد، فقط پدر و مادر مازیار و خانواده ی من به اضافه ی خانواده ی عموم و خالم بودند. همه لبخند می زدند، چون بهشون اطمینان داده بودم مازیار رو دوست دارم و عروس خوشبختی می شم. این وسط نگاه غمناک یکتا بود که آتیشم می زد. وقتی فهمیده بود می خوام با مازیار ازدواج کنم، یکراست پاشد اومد خونه ی عموم و سرم داد کشید که چه غلطی دارم می کنم؟! هیچی نگفتم. نمی تونستم بگم؛ چون به مازیار قول داده بودم از نقشه اش به کسی نگم، و خودمم دوست نداشتم کسی دلیلم رو بدونه. حتی یکتا! بیچاره کلی باهام حرف زد، اما وقتی فهمید حرف توی کله ام نمی ره و از تصمیمم برنمی گردم، به سمت در رفت و لحظه ی آخر فقط گفت امیدوارم به دانیال هم فکر کرده باشی. بعد از رفتنش کلی گریه کردم و به خودم و زمونه فحش دادم. خدایا واقعا چرا؟

با ایستادن ماشین به خودم اومدم. پیاده شدیم و رفتیم به طرف ورودی پاساژ. مازیار دستم رو گرفت، مانعش نشدم. ازش متنفر نیستم، برعکس چون کمکم کرد خیلی هم ازش ممنونم. اون کسی که ازش متنفرم خودمم! از زندگی خودم متنفرم که این بلا رو سرم آورد. از سرنوشتم متنفرم که این طور نوشته شد. 

موقع نگاه کردن به ویترین ها چشمم رو روی لباس ها می چرخوندم، اما حواسم نبود و فقط با سر الکی حرفای مازیار رو تایید می کردم. نمی دونم چقدر گذشت؟ فقط رفتم چند تا لباس رو پرو کردم و حتی یادم نمیاد کدومش رو خریدیم، بعد مازیار هم بدون پرسیدن از من، برای خودش یه سری لباس خرید. انگار اونم فهمیده بود که حوصله ندارم.

ساعت دوازده ظهر بود که به خونه ی مازیار رسیدیم و بعد از پارک ماشین با هم سوار آسانسور شدیم و مازیار دکمه ی شماره ی هفت رو فشار داد. با صدای نازک یه زن آسانسور ایستاد و ما وارد راهرو شدیم. مازیار کلید انداخت و چراغ ها رو روشن کرد. بعد رفت کنار تا من وارد بشم.

اولین بار بود میومدم خونه ی مازیار؛ یا بهتره بگم الان دیگه همسرم. خونه ی بزرگی بود، حدود صد متر. دو اتاق با آشپزخونه ی اپن و سالن ال مانند. وسایل های آشپزخونه و سالن همه جدید و از بهترین مارک ها بودند. این مازیار هم خوب به خودش می رسه.

مانتو و روسریم رو در آوردم و آویزون کردم. مازیار خواست بره بیرون که ناهار بگیره، اما نذاشتم و گفتم یه چیزی درست می کنم. به شوخی گفت جدی جدی احساس می کنم زن گرفتم، توی این یک سال بد عادتم نکنی با دستپختت. زورکی یه لبخند بهش زدم، اما ته دلم ناراحت بودم و سردرگم که این یک سال رو چه جوری تحمل کنم؟ از بابت مازیار مشکلی نداشتم و ازش مطمئن بودم، مشکلم اطرافیانم و اتفاق های آینده بودند. خودم رو به خدا سپردم و با شستن دستام شروع کردم به پختن غذا.

یک ساعت و نیم بعد میز چیده و آماده بود، در حالی که دیس برنج و کاسه ی قیمه داشت به شکم گرسنم چشمک می زد. ماست رو هم گذاشتم روی میز و مازیار رو صدا کردم. وقتی اومد داخل آشپزخونه و میز رو دید، چشماش برق زد و مثل یه پسر بچه ذوق کرد. فکر نمی کرد این قدر کدبانو باشم. جفتمون ناهار خوردیم و بعد از تموم شدنش، ظرف ها رو توی ماشین ظرفشویی گذاشتم و روشنش کردم.

دلم می خواست بخوابم، اما کجا؟ امیدوار بودم که یه اتاق مجزا بهم بده تا راحت باشم. به سمتش که روی مبل نشسته بود و تلویزیون نگاه می کرد رفتم و آروم پرسیدم:

- مازیار من توی این مدت کجا بمونم؟

- برات یه اتاق آماده کردم، تخت و کمد و میز هم داره. در سمت راستیه.

- مرسی.

به سمت راهرو رفتم و در سمت راست رو باز کردم. اتاق بزرگ و خوبی بود. نمی دونستم وسایلم رو کی بیارم، شاید اصلا نیازی به وسایل نباشه، چون فعلا عقدیم و زیاد خونه ی مازیار نمی مونم. 

یاد حرف بابای مازیار توی محضر افتادم، داشت با بابام صحبت می کرد. حالا که ما این قدر همدیگه رو دوست داریم و موقعیت هم خوبه، تا یه مدت کوتاه عقد بمونیم و سریع جشن عروسی رو برگزار کنیم. با این که اونا متوجه ی من نشدند و مثلا داشتند آروم صحبت می کردند، اما من شنیدم و چشمام از این همه عجله گشاد شد. بابا هم موافقت کرد و من داشتم سکته می کردم که این بحث رو همین امروز جلوی همه مطرح نکنند. خدا رو شکر انگار فقط بین خودشون بود و چیزی نگفتند. منم به مازیار حرفی نزدم، چون دوست ندارم نگرانش کنم. اگه توی همین یک سال عروسی کنیم، کلا باید مهاجرت کنم بیام پیش مازیار و من اصلا اینو نمی خوام.

روی تخت دراز کشیدم و چشمام رو بستم. بهتره ببینم چی پیش میاد و بی خود خودمو نگران نکنم.

***

به خودم توی آینه نگاه کردم. پیراهن مشکی با رگه های سفید، که تا روی زانوهام بود و آستین حلقه ای پهنی داشت. کفش پاشنه بلند مشکی رو هم پوشیدم و موهامو دم اسبی بستم. چون موهام تاب داشت، خیلی قشنگ موند. یه آرایش ملایم هم کردم، چون دوست نداشتم خودمو مثل تازه عروسا با آرایش غرق کنم. باید حواسم به سنم هم باشه، تازه دارم می رم توی بیست سال. 

حلقم رو دستم کردم و با برداشتن مانتو و شال از اتاق بیرون رفتم. مازیار آماده جلوی در ورودی ایستاده بود. کت و شلوار مشکی با پیراهن سفید و کراوات مشکی و سفید خیلی بهش میومد. با هم ست بودیم.

نمی دونم چرا نمی تونستم مازیار رو خیلی نزدیک به خودم ببینم و هنوز باهاش راحت نبودم. وقتی این طوری تیپ می زد، ناخوداگاه یاد دانیال می افتادم که هر چی می پوشید بهش میومد. نه، نباید به دانیال فکر کنم. الان وقتش نیست، ساحل الان تو شوهر داری و هر چند همه ی اینا مصلحتیه، اما باز هم فکر کردن به یه مرد دیگه، اونم در حالی که متاهلی گناهه! هر وقت مهر طلاق رو با چشمای خودم دیدم، به ذهنم اجازه می دم به دانیال فکر کنم، پس این قلب لعنتیم باید صبر کنه.

با زدن لبخند کوچیکی به سمت در رفتم تا با هم خارج بشیم. خیلی زود به خونه ی پدر دانیال رسیدیم. با وجود اینکه می دونستم خیلی پولدارن، اما دیگه فکر نمی کردم همچین باغی داشته باشند! 

بعد از طی کردن حیاط بزرگشون و رسیدن به ساختمون، مانتو و شالم رو به مستخدم دادم و دستم رو دور بازوی مازیار حلقه کردم. با لبخندی که سعی می کردم مصنوعی به نظر نیاد، به طرف پذیرایی رفتیم. به جز خانواده ی من، عمو و خاله، مادر بزرگ و پدر بزرگ رو هم دعوت کرده بودند. از خانواده ی مازیار هم فامیل هاشون بودند که من نمی شناختم. با یک نگاه فهمیدم که تعداد اونا از ما بیشتره.

به طرف مامان و بابا رفتم و باهاشون روبوسی کردم، بعد هم مادر بزرگ و پدر بزرگم رو در آغوش گرفتم. با بقیه هم احوال پرسی کردم و با نگاه کردن به لبخنداشون خوشحال بودم که چیزی نمی دونند و دوست نداشتم این شادی رو ازشون بگیرم. 

کنار سامان رفتم که خوشحال بود. حتما از خوشبختی خواهرش خیالش راحت شده. همه ی این کارها رو برای اون کردم و پشیمون هم نیستم. الان سالم کنارمه و داره می خنده و همین برام ارزش داره.

با مازیار به سمت فامیلاش رفتیم و منو به همشون معرفی کرد. دخترای فامیل و بعضی از خانوم ها بدجور بهم نگاه می کردند؛ انگار حقشون رو خوردم! مطمئنم از اینکه انتخاب مازیار نبودند، دارن حرص می خورند. هر چند، منم انتخاب مازیار نیستم، انتخاب منم اون نیست. ما به اجبار همدیگه رو انتخاب کردیم.

آهنگ تندی برای رقص گذاشته بودند و یه عالم دختر و پسر ریختند وسط. من که اصلا حوصله ی رقص نداشتم، یه گوشه نشستم و مازیار هم اومد ور دلم نشست. با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

- چرا اومدی نشستی؟ خب برو برقص.

- آخه نمی شه که عروس خانوم بشینه، اون وقت داماد پاشه برقصه!

- من که می دونم تو رقصت خوبه، پاشو برو. به خاطر من اینجا نشین.

- من راحتم، اگه قرار باشه با کسی برقصم اون تویی.

- چرا اون وقت؟!

- خب چون من الان متاهلم.

- من نمی رقصما، گفته باشم. بیا برو یه عالم دختر الان دارن له له می زنند تو بری دستشون رو بگیری.

- دلت میاد منو بفرستی پیش اون گرگا؟ من همین جا راحتم.

- هر جور میلته.

تا موقع شام هیچ کدوممون از جامون تکون نخوردیم. بعد از صرف شام یه آهنگ ملایم پخش شد و من که می خواستم برم سر جام بشینم، نمی دونم یهو چرا سر از وسط سالن در آوردم؟!

چشمم به مازیار خورد که دستم رو گرفته و می خواد باهام برقصه. چراغ ها نورشون کم و رنگی شدند، عجب تدارکاتی برای مهمونی در نظر گرفته بودند! مازیار منو برد وسط سالن و در حالی که دورمون رو چند تا زوج دیگه پر کرده بودن، شروع کردیم به رقصیدن.

دستام رو روی شونه هاش گذاشتم و اونم دستاش رو دور کمرم قفل کرد. دوست نداشتم زیاد به چشماش نگاه کنم و سعی می کردم بیشتر سرم پایین باشه. از این نزدیکی خوشم نمیومد. همش دعا می کردم زودتر آهنگ تموم بشه تا برم بشینم. بازم فکر دانیال اومد توی سرم، اینکه الان اون دستاش رو به دورم حلقه کرده و با اون دارم می رقصم. کاش واقعیت داشت.

به محض اینکه آهنگ تموم شد، رفتم سر جام نشستم و سرم رو پایین انداختم. گرمم شده بود، با یک لیوان شربت خودمو خنک کردم. 

پدر دانیال موسیقی رو قطع کرد و رو به همه شروع کرد به صحبت کردن. اول از خشنودیش از ازدواج پسرش گفت و اینکه انتخاب خوبی کرده. توی دلم پوزخند زدم به این حرفش، مطمئنا خوشحاله که من عروسشم! بعد هم یه سری حرف دیگه زد و در آخر با اجازه از پدرم موضوعی رو که ازش فرار می کردم رو مطرح کرد. گفت که با توجه به جور بودن شرایط و علاقمون، بهتره تا ماه دیگه جشن عروسی رو بگیریم. انگار خیلی دلش می خواست پسرش رو ایران بند کنه و دستش رو بذاره توی حنا. مازیار مثل من شوکه شد، اما چکار می تونستیم بکنیم؟ کافی بود حرف بزنیم و اونا بپرسند چرا؟ اون وقت جوابشون رو چی بدیم؟ معلومه که با شرایط ما؛ خونه و زندگی داشتن مازیار و کار توی شرکت پدرش، دیگه هیچ بهونه ای نداریم. درس هم نمی تونست برامون زمان بخره، چون می تونند بگن چون جفتتون دانشجویید، پس مشکلی نیست و با هم درس بخونید.

به محض شنیدن موافقتمون، همه دست زدند و من بغض کردم. دیگه واقعا هیچ راه فراری نداشتم. از مازیار خواستم زودتر بریم خونه. اونم قبول کرد و بعد از خداحافظی از همه رفتیم.

***

سه هفته! توی این سه هفته نصفش رو خونه ی مازیار بودم و نصفش رو خونه ی جدید خودمون. بابا یه خونه ی نقلی توی یه محله ی ساکت گرفته بود تا دوباره با وام و جمع کردن پول، یه خونه ی بهتر بخره. انگار همه چیز رو به راه بود و همه داشتند خودشون رو برای مراسم آماده می کردند به جز من. مازیار زیاد در این مورد حرفی نمی زد و خودش رو با کار و درس و دیدن وکیلش مشغول می کرد.

مدارکم رو بهش داده بودم تا ویزا و پاسپورتم رو آماده کنه. هنوز معلوم نبود کی باید بریم. وسایلم رو خرده خرده با ماشین میارم خونه ی مازیار و توی اتاقم می چینمشون. امروز سری آخر بود و کتابام رو آوردم. داشتم توی قفسه می ذاشتمشون، که از وسط دفتر خاطراتم، یه کاغذ افتاد. برداشتمش و لاش رو باز کردم. شعری بود که دانیال برام اس ام اس کرده بود، و من برای اینکه خوشم اومده بود، داخل این کاغذ نوشته بودمش. آروم شروع کردم به زمزمه کردن.

ای عشق شکسته ایم، مشکن ما را

این گونه به خاک ره میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم

ای دوست مبین به چشم دشمن ما را

ای عشق پناهگاه پنداشتمت

ای چاه نهفته! راه پنداشتمت

ای چشم سیاه، آه ای چشم سیاه

آتش بودی، نگاه پنداشتمت

ای عشق غم تو سوخت بسیار مرا

آویخت مسیح وار بر دار مرا

چندان که دلت سوخت بیازار مرا!

مگذار مرا ز دست، مگذار مرا !

ای عشق در آتش تو فریاد خوش است

هر کس که در آتش تو افتاد خوش است

بیداد خوش است از تو، وز هستی ما

خاکستری سپرده بر باد خوش است!

ای دل به کمال عشق آراستمت

وز هر چه به غیر عشق پیراستمت

یک عمر اگر سوختم و کاشتمت

امروز چنان شدی که می خواستمت

اشک نریختم، دیگه نباید بهش فکر کنم. تا مدتی که توی این خونه هستم نباید بذارم عشق دانیال منو از تصمیمی که گرفتم پشیمون کنه. ای خدا، چند روز دیگه میاد و من حتی نمی دونم فهمیده یا نه؟ اگه بهم زنگ بزنه و بخواد منو ببینه چکار کنم؟ این چند وقت هر بار که تماس گرفت، یا جواب ندادم و با اس ام اس گفتم که سرم شلوغه؛ یا چند بار هم جوابش رو دادم و با سختی تمام گفتم که حالم خوبه و همه چیز رو به راهه. چقدر راحت دروغ گفتم! نه حالم خوبه و نه چیزی رو به راهه، مجبورم این طور وانمود کنم.

***

امروز اومد، دقیقا یک روز مونده به عروسیم اومد. بهرام یه شهر دیگه بود و در این مدت چیزی به دانیال نگفته بود، خانواده ی دانیال هم که نمی دونند، پس هنوز نفهمیده. ساعت ده صبحه و من دارم از استرس توی خونه رژه می رم و ناخن هام رو می جوم. گوشیم روی میزه و می ترسم که هر لحظه زنگ بخوره. شاید بهتر باشه خودم بهش زنگ بزنم و یک جا ببینمش تا همه چیز رو بگم بگم و راحت بشم.

به سمت گوشی رفتم و توی دستام فشارش دادم. داشتم می مردم، آخه چه جوری بگم؟

یهو گوشیم زنگ خورد و من خیره موندم به اسم دانیال. بسم ا... گفتم و دکمه ی سبز رو زدم. با صدای سلام گفتنش قلبم تند تند تپید. دوباره عشقش توی رگ هام پیچید و ضربانم رو بالا برد. چقدر دوست داشتم الان با خوشحالی بهش سلام می کردم، اما بذار سرد باشم تا بفهمه یه اتفاقی افتاده و آماده بشه که حقیقت رو بدونه. 

- الو؟ ساحلم چرا جواب نمی دی؟ موش زبونتو خورده؟

- ...

- الو؟ صدا میاد؟ من که دارم صدای تند نفسات رو می شنوم، پس چرا چیزی نمی گی؟ قهری؟ من که گفتم اصلا امکانش نبود تماس بگیرم. ما یه جای دور افتاده بودیم که تازه چند سال دیگه می خواد شهرک بشه، اون دو بار رو هم وقتی اومدم داخل شهر تونستم بهت زنگ بزنم. حالا بخشیدی؟ ساحلم دلت میاد؟

- ...

- ای بابا، دختر خوب دارم نگرانت می شما، یه چیزی بگو. اصلا تو کجایی؟ بیام دنبالت بریم بیرون؟ دلم برایت لک زده، بریم بستنی بخوریم؟

خدایا آخه من با این مرد مهربون چکار کنم؟ گناهش چیه که این بلا داره سرش میاد؟ گناه من چیه؟ بغضم رو به سختی قورت دادم و با صدای لرزونی گفتم:

- سلام دانیال.

- سلام به روی ماهت، چه عجب خانوم کوچولو به حرف اومد. خوبی؟

- خوبم. 

- حالا بگو بیام دنبالت؟

نباید بذارم بیاد، الان خونه ی مازیارم و شک می کنه اگه بیاد اینجا دنبالم.

- نه، من الان خونه ی دوستمم، داریم درس می خونیم. عصر ساعت پنج بیا کافی شاپ ...، آدرس رو که بلدی؟

- آره بلدم. 

- پس منتظرتم، کاری نداری؟

- نه، خداحافظ.

- خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و رفتم به آشپزخونه. یه ناهار سریع درست کردم و بعد از اومدن مازیار و خوردن غذا، به اتاقم رفتم تا خودم رو برای ملاقات امروز آماده کنم.

مانتو و شلوار مشکی با شال و کفش سفید، یه کیف دستی سفیدم برداشتم و از اتاق زدم بیرون. مازیار یک ساعت پیش رفته بود شرکت، بهش نگفتم که قراره امروز دانیال رو ببینم. لزومی نداشت که بدونه من کجا می رم و چکار می کنم، خودش از اول گفت که هر کس زندگی خودش رو داره.

از خونه زدم بیرون و وقتی به سر خیابون رسیدم، یه تاکسی گرفتم تا خودمو به کافی شاپ برسونم. دقیقا راس ساعت پنج رسیدم و بعد از دادن کرایه از ماشین پیاده شدم. با قدم های لرزون که ناشی از ترس بود، به طرف در رفتم. بازش کردم و نگاهمو چرخوندم تا شاید ببینمش. مثل همیشه خوش قول! یه میز کنار پنجره رو انتخاب کرده بود و نگاهش رو به بیرون دوخته بود. آروم به سمتش رفتم و در چند قدمیش ایستادم. 

سنگینی نگاهم رو که حس کرد، سرش رو برگردوند و خیره شد بهم. مطمئن بودم که متوجه ی تغییر توی صورتم شده. از جاش بلند شد و بهم لبخند زد، از همون لبخندهای شیرین که ناخوداگاه لبخندی رو به لب من هم میاورد. تکون خوردن لب هام رو حس کردم. سلام کردم، باهاش دست دادم و رو به روش نشستم. 

هنوزم در سکوت به من خیره شده بود، اما من طاقت نداشتم نگاهمو به اون نگاه قهوه ای زلال بدوزم. از ترس بود یا شرم نمی دونم! جفتمون سفارش قهوه دادیم و سریع هم برامون آوردند. خودمو مشغول قهوه کردم و آروم مزش می کردم تا از زیر این نگاه خودمو خلاص کنم. نمی دونستم اول من بگم یا بذارم اون با دلتنگیاش شروع کنه؟ گیج بودم. فنجون رو روی میز گذاشتم و صدامو صاف کردم تا حرفام رو بزنم و راحت بشم، اما اون زودتر از من رشته ی کلام رو به دست گرفت.

- این مدت همش بهت فکر می کردم، هی می گفتم زودتر بیام و کارامو راست و ریس کنم تا بتونم با مامان و بابا صحبت کنم که بیایم خواستگاری. دیگه چیزی نمونده تا به آرزوم برسم. می دونم یه کم زوده، اما من دیگه طاقت ندارم ساحل. می خوام مطمئن بشم که مال خودمی و تا زیر یه سقف نریم خیالم راحت نمی شه. تو توی این مدت چکارا می کردی؟

حالا نوبت من بود. چی بگم؟ مقدمه چینی کنم یا اصل مطلب رو بگم؟ سرم رو گرفتم بالا و بهش نگاه کردم. لعنتی! آخه من چطوری با نگاه به این خنده ای که روی صورتته، با این چشمایی که دارن از خوشحالی برق می زنند، حرفم رو بزنم؟ آخه این انصافه؟ خدایا خودت کمکم کن. زبونم رو تر کردم و گفتم:

- راستش اتفاقات زیادی توی این یک ماه افتاد، این قدر همه چیز یهویی بود که نفهمیدم کدوم کار درسته کدوم کار غلط، الان که اینجا نشستم خیلی چیزا عوض شده، که تو هم باید دربارشون بدونی.

- باشه، اما اول از خودت بگو. دانشگاه و درسات چطوره؟

- خوبه، امتحانات رو عالی ندادم اما بد هم نبود. 

- اشکال نداره، ترم دیگه بیشتر سعی کن.

- باشه، حالا بذار حرفم رو بزنم.

- خیلی خب بگو.

- اول از همه اینکه من بابت تمام حرف هایی که می زنم متاسفم. حوادث تقصیر من نبودند، اما به خاطر تصمیماتم معذرت می خوام اگه ناراحتت می کنند.

- چی داری می گی؟ مگه چی شده؟

- دانیال باور کن من نمی خواستم این طوری بشه!

- بابا درست حرف بزن، داری می ترسونیم.

با بغضی که گلوم رو محکم گرفته بود و رهاش نمی کرد، همه چیز رو گفتم. از حقیقت اینکه سامان برادرم نیست؛ از تصادف، از مرگ راننده، از عمل سامان، از دیه و نداشتن پول، از مشکلی که مازیار داشت، از تصمیمی که گرفتم و خانوادم نمی دونند، از قراری که با مازیار گذاشتم، و از اینکه الان متاهلم! 

تمام مدت حرفام نگاهم یا به بیرون بود و یا به دستام که روی میز بودند. جرات نداشتم به صورتش نگاه کنم. صدای نفس های تندش حالم رو بد می کرد و باعث می شد بیشتر حس عذاب وجدان داشته باشم. 

دلم می خواست پاشم برم و همه چیز رو همین جا تموم کنم. بهش گفتم که فقط یک سال باید صبر کنم تا طلاق بگیرم، اما الان نمی دونم اونم حاضره یک سال برام صبر کنه؟ حاضره برای اینکه بریم زیر یک سقف صبر کنه؟ یعنی هنوزم دوستم داره؟ ای کاش می شد با قاطعیت به این سوال جواب مثبت بدم، اما با این وضع تنها جوابی که داشت توی سرم شکل می گرفت، جواب منفی بود.

این قدر غرق فکر شده بودم که وقتی که صداش رو شنیدم، جا خوردم.

- اومدی اینا رو به من بگی که چی بشه؟ که از عذاب وجدانت کم بشه؟ یا اینکه بگی یک سال صبر کن؟ ساحل چرا این کار رو کردی؟

- من که همه چیز رو برات توضیح دادم، مجبورم بودم این ...

- نگو مجبور بودی، هیچ کس اجبار نکرد بهت.

- من وقتی می دیدم خانوادم دارن نابود می شن، وقتی پدر و مادرم رو می دیدم که پیر شدند و نگرانند برادر شونزده سالم بره زندان، مجبور شدم. اینا برام اجبار بودند که این تصمیم رو بگیرم. تو درک نمی کنی.

- آره، من درک ندارم. دِ آخه چطوری قبول کنم دختری که عاشقشم و الان جلوم نشسته با یکی دیگه ازدواج کرده؟! تو بگو من چه شکلی آروم باشم؟

صداش اوج گرفته بود و باعث شده بود کسایی که نزدیکمون بودند نگاهمون کنند. آروم گفتم:

- دانیال خواهش می کنم فریاد نزن. می دونم عصبانی هستی، اما من که گفتم فقط یک ساله.

- این قدر واسه من یک سال، یک سال نکن. هر قراری هم با اون مازیار لعنتی گذاشته باشی، بازم اسمش رفته توی شناسنامت و من اینو نمی خوام. لابد الانم توی یه خونه هستید؟

لبم رو به دندون گرفتم و سرم رو انداختم پایین. صداش پر از تعجب و عصبانیت بود.

- واقعا باهاش توی یه خونه ای؟ وای خدا، تو واقعا بهش اعتماد کردی که گفت بهت دست نمی زنه؟!

- اون سر حرفش می مونه، مطمئنم.

- چرت نگو ساحل، اون مرده، یعنی کافیه بخواد، اون وقت از دست تو هیچ کاری برنمیاد.

- این طوری نگو، اون بهم قول داده. اصلا تو چرا این قدر منفی فکر می کنی؟ باور کن زود تموم می شه، بعد من میام ایران، اون موقع ...

حتی خودمم از ادامه ی حرفم مطمئن نبودم. شاید اگه دیگه منو نخواد بهش حق بدم. ولی نه، اون حق نداره منو ول کنه. من دوستش دارم، اونم همین طور. حق نداره منو نخواد.

- واقعا فکر می کنی بعد از اینکه برگردی چی می شه؟ میام خواستگاریت؟ آره خب میام، ولی خانواده ی من خیلی روی این مسایل حساسند، اگه بفهمند تو قبلا ازدواج کردی ... نمی دونم!

با بهت بهش نگاه کردم. اشک توی چشمام جمع شد، دیگه نمی تونم بغضم رو نگه دارم. راست می گه، کدوم خانواده ای قبول می کنه عروسش مطلقه باشه؟ 

- ساحل من الان حالم اصلا خوب نیست، شاید بعدا دربارش حرف زدیم. من باید برم.

کاش می فهمیدی حال من از تو هم خراب تره، اما باشه برو، می دونم اگه الان بری شاید دیگه هیچ وقت پیشم برنگردی. مثل ماهی از دستم لیز خوردی و دیگه نمی تونم بگیرمت. حالا دیگه مطمئنم که با این رفتارات کاملا از دستت دادم. خدایا به خاطر کدوم گناهم داری این طوری مجازاتم می کنی؟ چرا عشقم رو ازم گرفتی؟

از جاش بلند شد، منم آروم بلند شدم و بعد از اینکه کنار صندوق حساب کرد، پشت سرش از کافی شاپ بیرون اومدم. برام یه تاکسی گرفت و خداحافظی کرد. حتی با ماشینش منو نرسوند. شاید دلش نمی خواست منو برسونه خونه ی یه مرد دیگه، و دیدن من که می رم داخل اون خونه براش سخت بود.

وقتی رسیدم خونه، توی تاریکی نشستم و چراغ ها رو روشن نکردم. بغضم سر باز کرد و گریه کردم. وقتی مازیار اومد و منو توی اون حال دید، مجبور شدم همه چیز رو بهش بگم. گفت خودش حاضره بره پیش دانیال و براش توضیح بده و قانعش کنه که یک سال صبر کنه، اما من نذاشتم. نمی خواستم مازیار دیگه برای من کاری بکنه و خودشو پیش دانیال کوچیک کنه. می دونستم حرفش یکیه و الان نیاز به فکر کردن داره. شب با قرص خواب خوابیدم و آرزو کردم که وقتی بیدار بشم، همه ی این اتفاقات رو فقط توی خواب دیده باشم.

***

فصل بیست و سوم

روزی که یه دختر می ره آرایشگاه تا برای زیباترین شب زندگیش آماده بشه، لبخند از روی لباش تکون نمی خوره. وقتی توی آینه خودشو می بینه و تغییراتش رو حس می کنه، می خنده و اطرافیانش بهش تبریک می گن و براش آرزوی خوشبختی می کنند. وقتی لباس سفید و سادش رو می پوشه، همه دست می زنند و اسپند براش دود می کنند که چشم نخوره. وقتی داماد میاد و دست گل رو بهش می ده و تورش رو کنار می زنه، به هم لبخند می زنند و خوشحالند که قراره یک زندگی مشترک رو با هم شروع کنند. وقتی داخل ماشین می شینند و دست هم رو می گیرند، به دوربین لبخند می زنند تا نشون بدن چقدر راضی و خوشحالند. وقتی توی آتلیه عکس هاشون رو می گیرند، با ژست های عاشقونه و در آغوش هم، نگاه ها رو به خودشون خیره می کنند. وقتی داخل مجلس می شند و همه براشون کف می زنند، با لبخند به مهموناشون خوش آمد می گن. وقتی دست در دست هم می رقصند، همه در دل براشون آرزوی خوشبختی می کنند. وقتی با خانوادشون خداحافظی می کنند، اونا دستاشون رو در دست هم می سپارند تا همیشه کنار هم باشند و از هم مراقبت کنند.

وقتی یه دختر شب عروسیش پا به دنیای جدیدی می ذاره، احساس می کنه زندگیش وارد یه برگ دیگه از کتاب عمرش شده. وقتی صبح زود بلند می شه و صبحانه حاضر می کنه و کنار همسرش اونو می خوره، شور و عشق رو توی چشم های هم می خونند و دیگه هیچی نمی تونه این شادی رو ازشون بگیره.

همه ی اینا توی روز عروسی من برعکسش اتفاق افتاد. نه لبخندی بود و نه عشقی، نه شادی و نه حس جدیدی. همش دروغ بود و دروغ. تمام ژست ها و خنده ها مصنوعی بودند، فقط برای اینکه به خانوادم نشون بدم دیگه نگرانم نباشند. مازیار هم دقیقا مثل من بود، اما غمی که توی دلم بود رو اون نداشت.

خانواده ی دانیال هم دعوت بودند، اما خودش نیومد. نبایدم توقع داشته باشم که بیاد. شب که برگشتیم خونه، هر کس بعد از شب بخیر به اتاق خودش رفت. بعد از در آوردن اون لباس سنگین و خسته کننده، یه دوش گرفتم و خودمو روی تخت انداختم. تا نزدیکای صبح گریه کردم تا بالاخره ساعت چهار خوابم برد.

***

با صدای زنگ در چشمام رو نیمه باز کردم. از لای چشم ساعت رو دیدم که داشت یازده رو نشون می داد. تند بلند شدم و با فکر اینکه شاید مامانم یا آشنا باشه، به سمت آیفون رفتم. یه مردی بود که یه دسته گل بزرگ داشت. با گفتن فامیلیم و اینکه یه بسته داره، در رو براش باز کردم و خودم به سمت اتاق رفتم. یه مانتو و شال پوشیدم و در رو باز کردم.

دسته گل و بسته رو تحویل گرفتم و تشکر کردم. روی دسته گل هیچ کارتی نبود. داخل یه گلدون گذاشتمش و رفتم سراغ بسته. کاغذ دورش رو که باز کردم چشمم خورد به یه قاب نقاشی که یک دختر رو از پشت نشون می داد و رو به روی دختر یک بید مجنون بود. وزش باد موها و بازوهای درخت رو افشون کرده بود.

مطمئن بودم که عکس منه، اما کی کشیده؟ قاب رو گذاشتم کنار و چشمم خورد به کاغذی که داخل بسته بود. بازش کردم و خوندمش.

«ساحلم

این نقاشی از اولین لحظه ایست که قلبم با دیدنت لرزید. همان لحظه ای که باد در لابه لای موهای زیبایت چرخید و بوی خوش تو را به سوی من آورد.

دوست دارم بدانی که من هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و عشقت در قلبم باقی خواهد ماند. متاسفم که این روزگار نامرد ما را از هم گرفت. من تصمیم گرفتم نزدیکت نباشم؛ حداقل تا موقعی که مهر طلاق را در شناسنامه ات نبینیم، آرام نمی گیرم و نمی خواهم در این شرایط یکدیگر را ببینیم. تصمیم به مسافرت دارم، کجا را نمی دانم، اما می روم و زمانی که همه چیز تمام شد خبرم کن. برمی گردم و دیگر نمی گذارم کسی تو را از من دور کند.

متاسفانه حالا خانوادم در مورد ازدواجت می دانند، اما قول می دهم که به موقع همه چیز را به آن ها بگویم. مراقب خودت باش.

عاشقت دانیال»

روی اسمش رو بوسیدم و اشک گونه هام رو خیس کرد. خدا رو شکر که قبول کرد تا بعد از طلاق کنار هم باشیم. خوشحال شدم، نامه رو گذاشتم لای یه کتاب توی اتاقم و بعد مشغول درست کردن ناهار شدم. در حین پختن غذا، به موسیقی که از دستگاه پخش می شد هم گوش می دادم و لبخند می زدم.

با همیم اما، این رسیدن نیست

اون که دنیامه، عاشق من نیست

با همیم اما، پیش هم سردیم

این یه تسکینه، این که همدردیم

این یه تسکینه، این که همدردیم

این حقم نیست، این همه تنهایی 

وقتی تو اینجایی، وقتی می بینی بریدم

این حقم نیست، حق من که یه عمر با تو بودم اما

با تو روز خوش ندیدم

این حقم نیست، این همه تنهایی 

وقتی تو اینجایی، وقتی می بینی بریدم

این حقم نیست، حق من که یه عمر با تو بودم اما

با تو روز خوش ندیدم

تو یه شب می ری، قلب تو دریاست

برنمی گردی، چون دلت اونجاست

پی آشوبی، خیلی درگیری

خیلی معلومه که داری می ری

این حقم نیست، این همه تنهایی 

وقتی تو اینجایی، وقتی می بینی بریدم

این حقم نیست، حق من که یه عمر با تو بودم اما

با تو روز خوش ندیدم

این حقم نیست، این همه تنهایی 

وقتی تو اینجایی، وقتی می بینی بریدم

این حقم نیست، حق من که یه عمر با تو بودم اما

با تو روز خوش ندیدم

«این حقم نیست، احسان خواجه امیری»

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

هشت سال بعد

شاید بعد از مدت ها یه خواب راحت داشتم، بدون اینکه نصف شب بلند بشم. همون طور که روی تخت دراز کشیده بودم، کش و قوسی به بدنم دادم تا سرحال بیام. بلند شدم و در حالی که به سمت سرویس اتاقم می رفتم، با کف دست چشمام رو می مالیدم.

چند مشت آب سرد به صورتم زدم، به تصویرم توی آینه خیره شدم. بالاخره به جایی که تعلق داری برگشتی، به خونه ی واقعیت. نمی دونم چی پیش میاد، اما من وقتی سوار هواپیما شدم تا بیام ایران، خودم رو برای هر چیزی آماده کردم.

صورتم ته ریش داشت، پس دست به کار شدم و بعد از نیم ساعت ور رفتن با پوستم، با لبخند به خودم توی آینه نگاه کردم. حالا شدم همون دانیالی که فرزند ارشد خانواده است. با حوله صورتم رو خشک کردم و بعد از تعویض لباس از اتاقم رفتم بیرون.

می دونستم که صبح به این زودی فقط مامان بیداره، پس صبحانه هم آماده است. دلم برای صبحانه های مفصل مامان لک زده بود. خسته شدم هشت سال تمام قهوه با بیسکوییت خوردم، تازه اگه کتایون نبود همینم به زور می خوردم.

پله ها رو اومدم پایین و به سمت آشپزخونه رفتم. میز وسط آشپزخونه پر بود از انواع خوراکی ها، از چایی و آبمیوه گرفته تا سوسیس سرخ شده و نون سنگک تازه. با دیدن رنگ و روی میز شکمم شروع کرد به صدا کردن و منم نشستم پشت میز.

همین طور داشتم لقمه می گرفتم و می ذاشتم دهنم که صدای بابا رو از پشت سرم شنیدم. لقمه رو قورت دادم و بهش سلام کردم. اومد کنارم نشست و پشت بندشم مامان اومد. با لبخند به من نگاه کرد و فنجون چاییم رو دوباره برام پر کرد. 

من داشتم با صبحانه به معده ام حال می دادم و در این میان سنگینی نگاه جفتشون باعث نشد من از رو برم و هم چنان لقمه های گنده می گرفتم و می خوردم. فکر کنم دو تا بشقاب پر از مخلفات خوردم تا بالاخره شکمم رضایت داد بکشم کنار.

ازشون تشکر کردم و رفتم به سالن، روی اولین مبل کنارم نشستم و تلویزیون رو روشن کردم. طبق معمول هیچی نداشت. خاموشش کردم و یه مجله از روی میز برداشتم تا بخونم.

مشغول دیدن مدل ماشین ها بودم که صدای خمیازه ی یه نفر باعث شد سرم رو بالا بگیرم. کتایون با چشم های نیمه باز و دهن کاملا بازش داشت آروم و تلوخوران از پله ها پایین میومد.

لبخندی روی لبم نشست و گفتم:

- به پا مگس توش نره کوچولو!

چون متوجه ی من نشده بود، تقریبا از ترس پرید عقب، با اخم بهم نگاه کرد و بدون حرفی رفت داخل آشپزخونه. بی حوصله مجله رو انداختم روی میز و بلند شدم تا برم یه کم اذیتش کنم. نمی دونم چرا از وقتی که پام رو توی خونه گذاشتم، برگشتم به حال و هوای بیست سالگیم، پر از حس شیطنت و سر خوشی. 

یه نیم ساعتی سر به سر کتایون گذاشتم و اونم به زور صبحانش رو خورد. همگی توی سالن جمع شدیم و بابا ازم در مورد این پرسید حالا که برگشتم می خوام چکار کنم؟ جواب این سوال رو خودم هم نمی دونستم. هنوز صد در صد مطمئن نبودم که برای همیشه ایران بمونم. فعلا فقط دلم می خواست ول بگردم و به دوست و آشنا سر بزنم. بعد از هشت سال بی خبری لازم بود.

مامان و کتایون با خدمتکارها مشغول آماده کردن وسایل های مورد نیاز برای مهمونی فردا شب شدند، بابا هم رفت توی کتابخونه و فقط من بی برنامه موندم. سریع تلفن رو برداشتم تا شماره ی بهرام رو بگیرم، اما یادم رفته بود. از دفترچه ی تلفن شماره ی منزلش رو پیدا کردم. ساعت ده بود، پس حتما بیدار بودن، تماس رو برقرار کردم و منتظر شدم.

- الو؟

- سلام، منزل آقای ناظری؟

- بله، بفرمایید.

- ببخشید من با بهرام کار داشتم، هستش؟

- بله، ببخشید شما؟

- من دوستشم، دانیال. شما باید همسرشون باشید، درسته؟

- وای سلام آقا دانیال، من یکتا هستم.

دو تا حس مختلف بهم دست داد، خوشحالی و تعجب. تا اونجایی که یادم بود یکتا جواب منفی به بهرام داده بود، پس در نبود من این بهرام کار خودش رو کرد و یکتا راضی شد. جالبه که تونستن با هم بسازن!

- الو؟ آقا دانیال؟

- ببخشید یکتا خانوم. می دونم دیره، اما تبریک می گم. خوشبخت بشید، خیلی خوشحال شدم.

- ممنون، لطف دارید. بهرام بهم گفت تازه برگشتید، رسیدن بخیر.

- مرسی.

- گوشی دستتون، بهرام اومد. از من خداحافظ.

- خداحافظ.

بعد از چند لحظه صدای بهرام به گوشم رسید.

- به به اول صبحی زنگ زدی اینجا! چکارم داری؟

- سلامت کو مرد گنده؟ ناسلامتی پدری و باید برای بچت الگو باشی.

- تو نمی خواد بهم یاد بدی، حالا سلام.

- علیک سلام، خوبی؟

- قربانت. از دیشب تا حالا دلت برام تنگ شده؟

- کوفت، انگار چه تحفه ای هم هست!

- پس چکارم داری؟ از الانم بگم ها امروز من سرم شلوغه و باید با یکتا و بهاره بریم خرید؛ بعدشم ناهار توسط مادر زن گرام دعوتیم!

- که این طور، می خواستم بگم بریم بیرون دور بزنیم، اینجا که هر کس سرش به یه کاری مشغوله، منم حوصلم سر رفته.

- خب اگه دوست داری با ما بیا خرید.

- نمی خوام جمع خانوادگیتون رو به هم بزنم.

- بشین بینیم بابا! این حرف ها رو از کجا یاد گرفتی؟ تا یک ساعت دیگه آماده باش میام دنبالت.

- مخلصتم داداش، فعلا.

گوشی رو قطع کردم و مثل یه پسر بچه به طرف اتاقم رفتم تا آماده بشم. هنوز لباسام رو توی کمد نچیده بودم، با بدبختی از ته چمدون یه شلوار چرم مشکی با یه پیراهن مردونه ی سفید درآوردم و روی پیراهن هم یه پلیور زرشکی پوشیدم. یه صفایی هم به موهام دادم و بعد از زدن ادکلن گوشیم رو برداشتم و از اتاق خارج شدم.

به مامان و کتایون گفتم که دارم با بهرام و خانوادش می رم بیرون. رفتم توی حیاط و منتظر شدم تا بیاد. هوای حسابی سرد بود، پالتوم رو که روی بازوم انداخته بودم، تنم کردم و به سمت درخت بید گوشه ی حیاط رفتم. 

از صبح که از خواب پاشدم تا الان به ساحل فکر نکردم. می دونستم که با برگشتنم به ایران دارم پی همه چیز رو به تنم می مالم. با برگشتنم و دیدنش دنیای پر آشوب و به ظاهر آرومی که برای خودم توی این چند سال ساخته بودم، از پای بست ویران می شه، اما خسته شدم از فرار، می خوام این دفعه صاف بایستم و نذارم طوفان سرنوشت منو به دوردست ها ببره، می خوام بایستم و با همه چیز خوب یا بد مواجه بشم.

با صدای اس ام اس گوشیم فهمیدم که باید برم بیرون. بهرام و یکتا با دختر کوچولوشون از ماشین پیاده شدند و به سمتم اومدم. یکتا تغییر کرده بود. شیطنت همیشگیش توی چشماش موج می زد اما چهره ی یک زن ایرانی و بالغ رو پیدا کرده بود. باهاشون سلام و علیک کردم و خیره شدم به بهاره کوچولو. صورت معصومی داشت، با اون موهای چتری که از زیر کلاهش بیرون زده بود و لپ های قرمزش، دلم می خواست بپرم بوسش کنم، اما اصلا از بغل مامانش تکون نخورد و روش رو ازم برگردوند. فهمیدم که زیاد با غریبه ها گرم نمی گیره.

با اصرارهای من، یکتا جلو نشست و من هم عقب کنار بهاره نشستم. اصلا حواسش به من نبود و با دو تا عروسکاش مشغول شده بود. با دیدنش نمی تونستم جلوی لبخندم رو بگیرم. فکر کنم زیاد بهش خیره بودم، چون بهرام نگاهی از آینه ی رو به روش بهم کرد و گفت:

- اوهوی جناب مهندس، چشمات رو درویش کن، دختر من قصد ازدواج نداره!

با این حرفش هم من و هم یکتا خندیدیم و بهاره با تعجب بهمون نگاه می کرد.

بهرام جلوی یه پاساژ بزرگ نگه داشت و همه پیاده شدیم تا بریم داخل. یکتا با بهاره جلو می رفتند و من و بهرام پشت سرشون. زیاد حواسم به ویترین مغازه ها نبود و بیشتر به سوال های بهرام، مربوط به کارم توی لندن جواب می دادم. براش از شرکتی که توش کار می کردم تا شرکتی که الان خودم که با دوستم شریکم، همه چیز رو گفتم. ما بین صحبتام اونم از وضع کار توی ایران و جایی که کار می کنه گفت و اینکه راضیه و الان هم داره روی یه پروژه حوالی مازندران کار می کنه.

هنوز تصمیمم قطعی نشده بود که بمونم، ولی حرف های بهرام برام مثل یک تلنگر بود. شاید بتونم شرکتم رو اینجا راه اندازی کنم و رایان مسئولیت شعبه ی لندن رو به عهده بگیره، اما اگه براش سخت باشه شاید مجبور بشم سهامم رو بکشم بیرون و به فکر یه شراکت با بهرام بیفتم. چقدر تصمیم گیری سخته!

بعد از دو ساعت چرخیدن توی پاساژهای مختلف و تاول زدن پای من بیچاره که اصلا عادت به این همه پیاده روی ندارم، بسته های خرید رو پشت ماشین گذاشتیم و بهرام حرکت کرد. توی راه این زن و شوهر هی به من اصرار می کردن که ناهار بیام خونه ی یکتا اینا، بهرام می گفت خانواده ی خودش هم هستند، اما به نظر خودم درست نبود که من برم. ازشون عذرخواهی کردم و گفتم ترجیح می دم فردا شب همه ی اقوام و دوستان رو یک جا ببینم و الان اصلا آمادگی ندارم.

منو رسوندن خونه و خداحافظی کردن، بهشون سفارش کردم که فردا شب رو فراموش نکنند. زنگ خونه رو زدم و خدمتکارمون بعد از شنیدن صدای من در رو باز کرد. رفتم داخل و در رو پشت سرم بستم. قدم های آرومم روی سنگ فرش و صدای تق تقی که ایجاد می شد رو دوست داشتم. خودم خوب می دونستم که دلیل اصلیم برای رد کردن دعوت بهرام و یکتا، اینایی نبود که گفتم. دلیل واقعیم ترس از این بود که ساحل هم اونجا باشه و ببینمش. مطمئنا شوکه می شه وقتی بفهمه من برگشتم، شاید هم تا الان فهمیده. خیلی جالبه که نامه ی اون و درخواستش برای حرف زدن بود که منو از لندن کشوند اینجا، اما هنوز بهش خبر ندادم که رسیدم. 

می ترسم از حرف هایی که قراره بزنه، می ترسم از اینکه مازیار رو هنوز کنارش ببینم، می ترسم از برق حلقه ی ازدواجش که چشمم رو می زنه، می ترسم! وای خدا، حتی فکر کردن به اینکه بهم دروغ گفت باعث می شه سردردم شروع بشه. دروغی که نابودم کرد؛ دروغی که من ساده باورش کردم ولی وقتی فهمیدم ماجرا چیه، صدای شکستن قلبم و دیدن تیکه هاش جلوی روم، منو از همه چیز و همه کس متنفر کرد. 

این فکرها داره عذابم می ده، شقیقه هام تیر می کشه و وقتی انگشتم رو روش می کشم، برجستگی رگ هام رو حس می کنم. می دونم تا چند دقیقه ی دیگه اگر داروهام رو نخورم، قرمز می شم و نفس کم میارم؛ اما یه چیزی نمی ذاره و ولم نمی کنه، هی مجبورم می کنه بهش فکر کنم. چهره ی ساحل داره جلوی چشم هام می لرزه، لبخند می زنه، لابد من اشتباه می بینم و اون پوزخند به ساده لوح بودن منه که حرفاش رو باور کردم.

زانوهام خم می شند و روی زمین زانو می زنم. قلبم داره از جا کنده می شه و گرمم شده. پالتو رو به زحمت از تنم خارج می کنم، دستم می ره پلیورم رو هم بکنم اما یکهو پشت سرم تیر می کشه. دیگه طاقت ندارم، الان دارو برام مثل مورفین عمل می کنه و باید به بدنم برسونمش وگرنه دوباره بی هوش می شم.

می خوام از جام بلند بشم، اما نمی تونم. سرم رو می گیرم بالا که ای کاش نمی گرفتم، جلوی روم همون بید لعنتی هست؛ همونی که جفتش توی اون ویلا منو دیوونه کرد. همون بیدی که ساحل می گفت خیلی دوستش داره! پس چرا ما یکی توی خونمون داریم؟ چرا چیزی که اون دوست داره رو توی خونمون کاشتم؟ به عشق کی؟ یه آدم دروغگو؟ حالم از خودم به هم می خوره که این قدر احمقم.

تمام یک سالی که داشتم شمال کار می کردم، تمام سیصد و شصت و پنج روزی رو که شمردم و هر لحظش به این فکر می کردم که وقتی برگردم ساحل مال خودمه حتی اگر پدر و مادرم مخالفت کنند، بازم روی حرفم می ایستم، تموم اون روزها نتیجش چی شد؟ برگشتم اما ساحل هنوز از ترکیه نیومده بود. رفتم از زیر زبون بهرام حرف کشیدم، بهناز اونجا بود و با کلی شوق و ذوق بهم گفت؛ در واقع این سفر ماه عسلشونه و قبل از اینکه برن ساحل حامله بوده!

نفهمیدم اون روز چه جوری ازشون خداحافظی کردم و رفتم خونه، اما تنها چیزی که توی راه مثل پتک داشت توی سرم کوبیده می شد، حرف ساحل بود. «فقط کافیه یک سال صبر کنی. من طلاق می گیرم و برمی گردم.» به خودم که اومدم دیدم گوشه ی اتاق کز کردم و زانوهام رو توی شکمم جمع کردم. حتی نفهمیدم کی اشک روی صورتم اومده، تنها چیزی که اون لحظه خوب حالیم بود، گول خوردنم بود. ساحل بهم دروغ گفت و ازدواجش الکی نبود. واقعا مازیار رو دوست داشت یا نه نمی دونم، اما بالاخره دیدم اعتمادش چه نتیجه ای داد و یک بچه گذاشت توی دامنش.

دیگه تمام انرژیم داشت تموم می شد؛ حتی انرژی فکر کردن. روی زمین افتادم و سرم رو به آسمون بود. دست هام دو طرف بدنم دراز شده بودند و نمی تونستم تکونشون بدم. ذهنم حالا خالی بود، تموم شد اون چیزی که نمی ذاشت ساحل رو رها کنم، حالا رفته بود.

برگشته بود به زمان حال، توی حیاط، زیر درخت بید. باد داشت شاخه هاش رو تکون می داد و من زیرش افتاده بودم. دیدم داشت ضعیف می شد؛ لب هام رو تر کردم و کتایون رو صدا زدم، اما حتی خودم صدای خودم رو نشنیدم. دوباره سعی کردم، اما صدام هنوز آروم بود. قلبم داشت خودش رو به قفسه ی سینم می کوبید. قبل از اینکه چشمام بسته بشن، صدای پاهایی رو شنیدم که نزدیک می شدند. یه نفر بالای سرم اومد و بقیه دورتر ایستاده بودند. موهای بلندی داشت و قیافش شبیه ساحل بود. خودش بود، ساحل من، خانوم کوچولوی خودم! الان که جلوی روم ایستاده نمی تونم ازش متنفر باشم، هیچ وقت نتونستم احساس تنفر نسبت بهش داشته باشم! با صدایی که از ته چاه در میومد رو بهش گفتم:

- هنوزم دست از سرم بر نداشتی؟ توی خیال و واقعیت تنهام نمی ذاری، چرا؟

صورتش ازم دور شد. یه پوزخند روی لبم نشست، چشم هام رو بستم و فقط تاریکی مطلق و سکوت رو حس کردم.

***

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

با احساس خیسی روی صورتم چشمام رو باز کردم. مامان داشت روی صورتم قطره های آب رو می پاشید. دوباره چشمام رو بستم و آروم گفتم:

- مگه من گلم که این جوری آبم می دی؟! خیسمون کردی مادر من!

دوباره چشمام رو باز کردم و این بار کتایون و بابا رو هم دیدم که کنار تختم ایستادند. سعی کردم لبخند بزنم، اما انگار صورتم کش نمی اومد. قیافه های هر سه تاشون نگران بود. با لحن شوخی گفتم:

- جمع کنید بابا، مگه من مردم که دارید بالای سرم گریه می کنید؟

کتایون که توپش حسابی پر بود، عصبی گفت:

- وا کم تر از یه جسد نبودی، مگه دکتر نگفت همیشه داروهات باید همراهت باشه؟

چشم غره ای بهش رفتم که ساکت شد. دلم نمی خواست بابا و مامان از مریضیم چیزی بدونند. هر چند زیاد مطمئن نیستم کتایون تا حالا چیزی بهشون نگفته باشه. این خواهرم رو خوب می شناسم، حرف توی دهنش نمی مونه. توی جام نیم خیز شدم و با لبخند به مامان گفتم:

- چیه حاج خانوم؟ گریه واسه چی؟

- چرا گریه نکنم مادر؟ آخه خودت رو ندیدی که چطوری بی جون افتاده بودی روی زمین، ما هول کرده بودیم و اگه کتایون نمی دونست چی کار کنه، معلوم نبود چه بلایی سرت می اومد.

- نترس، من سابقه دارم. چیزیمم نمی شه.

بابا که تا این موقع ساکت بود، گفت:

- تو مریضیت چیه دانیال؟

سکوت کردم. چی می گفتم؟ اصلا چرا باید می گفتم؟ دلم نمی خواست ناراحتشون کنم. با اینکه می دونم بیماریم جدیه و پزشکم تاکید کرده که بدون دارو حالم خراب می شه، به خانوادم چشم دوختم. نه ... ولش کن، نباید بگم. گفتم:

- چیزی نیست که شما خودتون رو ناراحت کنید، با دارو حل می شه.

بابا گفت:

- اگه این طوره پس همیشه داروهات همراهت باشه، اون طوری که تو بی هوش بودی، خیلی ترسیدیم.

خواستم یه چیز بگم که کتایون تند گفت:

- ولی جدیه، اگر رعایت نکنه و خودش رو اذیت کنه، بدتر از اینم می شه.

مامان با نگرانی گفت:

- پسر مشکلت چیه؟ چرا این طوری می شی؟

دوباره این کتایون پا برهنه پرید وسط حرفم.

- این چیزیه که من چند ساله دارم جون می کنم از زیر زبونش بکشم، اما گل پسرتون بروز نمی ده که دلیل این همه استرس و خیالاتش چیه؟ مامان اگه بدونی این مدت چقدر عصبانی می شد، مدام توی اتاقش بود یا به یه نقطه خیره می شد؛ بعد نفسش می گرفت و صورتش قرمز می شد و ...

ادامه ی حرفش رو نتونست بزنه، چون با دستم جلوی دهنش رو گرفته بودم و بازوم رو دورش حلقه کردم که در نره. وای که چقدر حرف می زنه! با لبخند رو به مامان و بابا گفتم:

- شما برید، من و این وروجکم زود میایم پایین ناهار.

مامان با خنده گفت:

- پسرم تو که هفت ساعت خوابیده بودی، دیگه کم کم باید برای شام حاضر بشی.

با تعجب به مامان نگاه کردم، همیشه همین طور بود. توی عالم خواب و بی خبری زمان از دستم در می رفت. بدی این داروها، خواب آوریشون هم بود که البته کمک می کرد وقتی بیدار می شم دیگه از سردرد و لرزش عصبی خبری نباشه.

مامان و بابا رفتند بیرون و من دستم رو از روی دهن کتایون برداشتم. یه نفس عمیق کشید و با اخم بهم نگاه کرد. منم یه اخم شدید بهش کردم و گفتم:

- تو خجالت نمی کشی؟ هر چی می دونی رو می خوای بهشون بگی که نگران بشند؟ من تو رو محرم رازم دونستم.

- اونا حقشونه که بدونند. سرما خوردگی که نیست بگم خوب تموم می شه و زود خوب می شی. یه مشکل روحی - روانیه!

- خیلی خب، نمی خواد اینو مدام بهم تذکر بدی. خودم بهتر می دونم دردم چیه!

- دِ نمی دونی دیگه! اگه می دونستی کنترلش می کردی تا این بلاها سرت نیاد. من واقعا نمی فهمم مشکل تو چیه؟ به چی فکر می کنی که این طوری به هم می ریزی؟

- لازم نیست تو بدونی، دیگه به بسته بودن دهنت اطمینان ندارم.

- خب برادر من، نگرانتم! می دونی چند بار جلوی چشمم بی هوش شدی و من تنهایی مونده بودم چکار کنم؟ می دونی چه حالی می شدم وقتی می دیدم داداشم داره جلوم می لرزه و کبود شده؟ همین حال چند سال پیشم رو مامان و بابا امروز داشتن. من عادت دارم، اما اون بیچاره ها ترسیده بودن. کلی با حرف آرومشون کردم تا راضی شدن مشکلت خاص نیست.

آخر حرفش بغض کرده بود، چونش می لرزید و سرش رو پایین انداخته بود. راست می گفت، اگه اونو نداشتم تا الان صد بار در اثر همون حملات عصبی مرده بودم. بیماری اختلال فشار روانی چیزی نیست که بشه نادیدش گرفت. اینو خوب می دونستم، ولی کاری از دستم بر نمی اومد. این تفکرات و خاطرات بدون اجازه وارد مغزم می شند و بدون کنترلم می پرن بیرون.

رفتم طرفش و توی آغوش گرفتمش. گریش گرفت و هق هق می کرد. خودمم ناراحت بودم. می بینی فکرت با من و خانوادم چی کار کرده ساحل؟ تو مقصری که دروغ گفتی یا من که نتونستم تو رو از قلبم بیرون کنم؟ واقعا مقصر کدوممون بودیم؟

***

فصل بیست و چهارم

از صبح تا حالا شاید بیشتر از صد مرتبه خودم رو توی آینه چک کردم، اما هر دفعه یک ایرادی توی ظاهرم پیدا می کردم. کلافه دستی لای موهام کشیدم و کراوات رو از دور گردنم باز کردم. گوشه ی تخت نشستم و صورتم روی پشت دستام پنهون کردم.

تقه ای به در خورد؛ سرم رو بالا گرفتم و به کتایون که سرش رو از لای در داخل کرده بود، نگاه کردم. وقتی منو دید که کلافه نشستم و هنوز آماده نیستم، اومد داخل و در رو پشت سرش رو بست. 

- تو که هنوز نشستی، پاشو الان مهمون ها میان.

- کتایون من هنوز توی انتخاب لباس گیر کردم.

اومد جلوم ایستاد و دستاش رو به کمرش زد. می دونستم الان می ره سر کمدم تا با سلیقه ی خودش برام لباس انتخاب کنه، برای اینکه طرف کمد نره، بلند شدم و گفتم:

- لباسام خوبه، اما رنگ کراوات رو تو برام انتخاب کن.

یه نگاه به کت و شلوار سرمه ایم کرد و به سمت کشوی میزم رفت. چند تا کراوات رو برداشت و بعد یکیشون رو انتخاب کرد و به سمتم اومد. رنگ کراوات مخلوطی از آبی تیره و طوسی بود. جلوم ایستاد و کراوات رو بست. رفت عقب و نگاهم کرد. لبخندش نشون می داد که از تیپم راضیه. منم لبخندی زدم و دستش رو گرفتم تا بریم بیرون.

تقریبا همه ی مهمون ها اومده بودند و مامان و بابا بینشون با خوشحالی صحبت می کردند. حتما الان کلی افتخار می کنند که دو تا بچه ی تحصیل کردشون در کنارشون هستند. با کتایون از پله های مارپیچ پایین اومدیم و جلوی ورودی پذیرایی ایستادیم. با دیدن اقوام و کسایی که می شناختم لبخندی روی لبم اومد.

به طرف مامان و بابا رفتیم. همه با دیدنم سرشون رو بر می گردوند و من می ایستادم تا بهشون سلام کنم. فکر کنم مدت طولانی زمان برد که با تک تک مهمون ها احوال پرسی کردم.

با چشم یک دور سالن رو از نظر گذروندم، اما خبری از بهرام و خانوادش نبود. دستم رو بردم سمت گوشیم تا بهش زنگ بزنم، اما همون موقع بهاره رو دیدم که از پله های پذیرایی به طرف ما می اومد و تا مهمون ها رو دید سر جاش ایستاد.

پشت سرش یکتا و بهرام رو دیدم که خدمتکار داشت لباساشون رو ازشون می گرفت. به طرفشون رفتم و چند قدمیشون بودم که از پشت سرشون خانواده ی بهرام رو دیدم که دارن میان. نگاهم رو به طرف بهرام گرفتم و باهاش سلام و علیک کردم. یکی یکی همه رو دعوت کردم داخل و وقتی خواستم پشتشون برم صدایی رو شنیدم که سال ها بود فراموشش کرده بودم؛ صدای که خیلی گرم بود! 

برگشتم سمتش، نمی دونم حالت چهرم چطوری بود که لبخندی بهم زد. تغییر چندانی نکرده بود و فقط پخته تر شده بود. همون موهای مشکی که خیلی ساده جمشون کرده بود و چشمای سیاهش که خسته بودند. آرایش ملایمی داشت و لباسش یه پیراهن مخمل قهوه ای ساده بود. این قدر محو تماشاش بودم که حواسم به دور و بر نبود. داشتم تلافی این هشت سال ندیدن رو در می آوردم. 

نتونستم جلوی لبخندم رو بگیرم. هنوزم زیبا بود، اما حیف، حیف که ساحل الان همسر و بچه داره و مال من نیست. لبخندم با این فکر جمع شد و جاش رو به اخم داد. دست خودم نبود، اما نتونستم لحن سردم رو کنترل کنم.

- خیلی خوش اومدی، بفرمایید.

تعجب کرد. حتما انتظار نداشت این جوری برخورد کنم. دستم رو جلو گرفتم تا راهنماییش کنم. آروم از کنارم رد شد و به طرف بقیه رفت. با شصتم چشمام رو مالیدم و فشار دادم. نباید الان وا بدم، نفسام به شماره افتاده بود. چند تا نفس عمیق کشیدم و به طرف پذیرایی رفتم.

نمی تونستم حواسم رو جمع کنم، دیدنش باعث شده بود دوباره همه چیز بیاد جلوی چشمم. پشت سرم درد گرفته بود، اما اهمیت ندادم. گوشه ای روی مبل نشستم و به زمین خیره شدم. صدای موسیقی و همهمه ی مهمون ها داشت کلافم می کرد. با پام ضرب گرفته بودم و به زمین ضربه می زدم. 

هر وقت سرم رو بالا می گرفتم، مردمک چشمم به سمت ساحل می چرخید و مثل ردیاب اون رو بین جمعیت پیدا می کرد. یه گوشه نشسته بود و به حرف های یکتا گوش می داد. مطمئنم حواسش جای دیگه ایه، حتما پیش شوهرش که نیومده ... بچش کجاست؟

پوزخندی روی لبم نشست و از جام بلند شدم. یک لیوان شربت از روی میز برداشتم و یک ضرب سر کشیدم. تقریبا لیوان رو کوبیدم روی میز که خوشبختانه به خاطر سر و صدا کسی متوجه نشد. دلم می خواست برم توی اتاقم و از همه فاصله بگیرم. این جور وقت ها تنهایی و سکوت کمکم می کنه، اما الان اصلا موقعیتش رو نداشتم. 

گرما داشت دیوونم می کرد، دوست داشتم این لباسا رو از تنم پاره کنم تا آروم بگیرم. گره ی کراواتم رو شل کردم و دوباره روی مبل نشستم. به ساحل نگاه کردم که بهاره رو روی پاهاش نشونده بود و باهاش بازی می کرد. یه چیزایی هم دم گوشش می گفت که باعث می شد بهاره بخنده.

حتما با بچه ی خودشم این طوری بازی می کنه. برام عجیب بود که بدون مازیار و بچش اومده. نگاهم رو گرفتم و دوباره ضربه های پام به زمین رو شروع کردم. دکترم می گفت در این جور مواقع نفس های عمیق و فکر کردن به چیزهایی که خوشحالم می کنه، کمک می کنه بهتر بشم و خودم رو کنترل کنم. داشتم همین حرکات رو انجام می دادم و ذهنم رو از خاطرات خالی می کردم که دیدم بهاره جلوم ایستاده و نگاهم می کنه. ابروهام رو انداختم بالا و بهش نگاه کردم. سابقه نداشت بیاد طرف من.

- چیزی می خوای؟

حرفی نزد و یه قدم اومد جلو. به طرفش خم شدم و دست های کوچیکش رو بین دستام گرفتم. با لبخند گفتم:

- با من کاری داری خوشگل خانوم؟

سرش رو به نشونه ی مثبت تکون داد و آروم روی پاهام نشست. از کارش خندم گرفت و توی بغلم گرفتمش. موهاش رو پشت گوشش دادم و گفتم:

- چی می خوای خانومی؟

گفت:

- می شه اتاقت رو بهم نشون بدی؟

تعجب کردم که چرا می خواد اتاقم رو ببینه؟ دلم نیومد بهش نه بگم؛ از روی پاهام بلندش کردم و دستش رو گرفتم تا از سالن خارج بشیم. آروم از پله ها بالا رفتیم و وارد اتاقم شدیم. وسط اتاق ایستاد و به من خیره شد. گفتم:

- چرا می خواستی اتاقم رو ببینی؟

- من نمی خواستم، خاله می خواست ببینه!

متوجه ی حرفش نشدم و تا خواستم ازش سوال کنم، تقه ای به در خورد. در رو باز کردم و ساحل رو دیدم که منتظر ایستاده. تازه منظورش رو از خاله فهمیدم؛ رفته به بهاره گفته منو بیاره اینجا تا به این بهانه بتونه باهام حرف بزنه. از اولم قرار بود بیام اینجا تا به حرفاش گوش بدم، اما حالا واقعا می خواستم گوش بدم؟ نمی دونم!

بدون اینکه من بگم، اومد داخل و در رو بست. عروسکی که دستش بود رو به بهاره داد و اونو روی تخت نشوند. روش رو کرد طرفم و نگاه جدیش رو بهم دوخت. می دونستم که الان کاملا جدیه و شوخی هم نداره. دست به سینه منتظر ایستادم تا حرف بزنه، خیلی مشتاق بودم بدونم چی می خواد بگه؟

یه نفس عمیق کشید و شمرده گفت:

- من اون نامه رو ننوشتم که وقت خودم و خودت رو بگیرم، من اونو نوشتم تا تو بیای و با هم حرف بزنیم. من باید خیلی چیزا رو بگم. تو همین جوری گذاشتی رفتی و ...

دیگه نتونستم گوش بدم، عصبی گفتم:

- من همین جوری گذاشتم رفتم؟ ببین کی داره اینو می گه! شخصیت ها رو اشتباه کردی خانوم؛ این تو بودی که دروغ گفتی و منو مسخره کردی.

- من؟ من چه دروغی گفتم؟ من که هر کاری کردم به خاطر خودمون بود. من به خاطر خودمون و خانوادم حاضر شدم اون زندگی کوفتی رو تحمل کنم، اون وقت تو به من می گی دروغگو؟

نتونستم جلوی پوزخندم رو بگیرم، داره جلوی من مظلوم نمایی می کنه که تقصیرها رو بندازه گردنم. جوش آوردم و با عصبانیت گفتم:

- بی خود جلوی من نقش بازی نکن؛ من که می دونم توی اون یه سال به من خندیدی و با شوهرت زندگی رویایی تجربه کردی. حتما خیلی باهات خوب بوده که حاضر نشدی ازش بگذری، نه؟

با ناباوری بهم خیره شد. چشماش غمگین بودند و نشون می دادند این حرف ها رو باور نداره، اما منم نمی تونستم باورش کنم. گفتم:

- فکر نمی کردم امشب پاشی بیای اینجا، شوهرت کجاست؟ دلت اومد اونو با بچت تنها بذاری؟

پوزخندی رو هم نشوندم روی لبام که بیشتر حرصش رو در آورد. نمی دونم چرا این قدر بدجنس شده بودم؟ شاید عقده ها و عصبانیتی که توی این مدت داشتم رو می خواستم همین حالا تخلیه کنم و بکوبم توی سرش تا بفهمه من چی کشیدم.

نذاشتم چیزی بگه و ادامه دادم:

- واقعا چه فکری با خودت کردی که اون نامه رو نوشتی؟ فکر کردی میام اینجا و به تو و همسرت نگاه می کنم و برات آرزوی خوشبختی می کنم؟ عجب رویی داری دختر، فکر نمی کردم این قدر سنگ دل باشی.

صدام همین طور داشت می رفت بالاتر و باعث شده بود بهاره با ترس بهم نگاه کنه. نبض توی شقیقه هام داشت می کوبید و نفس نفس می زدم. حرفاش توی گوشم زنگ می زد و اجازه نمی داد به برق اشک توی چشم هاش اهمیت بدم. دلم براش نسوخت، چرا باید بسوزه؟ کی برای عمر از دست رفته ی من دل می سوزونه؟ کی برای اشک های من ناراحت بشه؟

ازش فاصله گرفتم و به دیوار اتاق تکیه دادم. نفس عمیق می کشیدم و با کف دست چشمام رو می مالیدم. از حرفام پشیمون شدم. نباید این طوری باهاش حرف می زدم. ناراحتش کردم. خاک بر سرت دانیال! مگه عاشقش نیستی؟ چطوری طاقت آوردی اشکش رو ببینی؟ به فکر این باش که اون الان خوشبخته، حتما دوستت نداشته که نخواسته باهات باشه. این فکرها چند ثانیه دووم نداشتند!

دوباره سرد شدم، دوباره سخت شدم. به طرفش رفتم که داشت بهاره رو آروم می کرد. برگشت و رو به روم ایستاد. گفت:

- خالی شدی؟ حرف دلت رو زدی؟ حالا بذار من بگم، کلی حرف دارم که تو با این چرت و پرت هایی که نمی دونم از زبون کدوم خیر ندیده ای شنیدی، دهنم رو بستی و شوکم کردی. دانیال من این دفعه نمی ذارم کسی یا چیزی ما رو جدا کنه. بفهم که به خاطر تو غرورم رو زیر پام می ذارم و می گم که دوستت دارم. به خدا قسم اشتباه می کنی؛ من ازدواج کردم و شوهر داشتم، اما الان مجردم. شاید بهتره بگم مطلقه، اما تمام این حرف ها رو به جون خریدم و حقیقت رو به کسی نگفتم. تو اصلا می دونی من چی کشیدم؟ می دونی وقتی فهمیدم رفتی خارج نابود شدم؟ می دونی خودم رو به هر دری زدم تا اثری از جات پیدا کنم، اما تو آب شده بودی؟ تو می فهمی بی خبری چیه؟ تو نامه داده بودی لعنتی و امیدوارم کرده بودی. من بعد از یک سال اومدم دنبالت و بهت زنگ زدم، اما هیچ کس نبود که جواب بده تو کجایی؟ حتی نمی تونستم بیام از خانوادت بپرسم. آخر سر بعد از هشت سال از بین حرف های بهرام که داشت با یکتا حرف می زد، فهمیدم لندنی. با هزار جور زحمت و بهانه در مورد اینکه برادرم لندنه و بهتره یه آشنا داشته باشه، آدرس خونت رو تونستم از کتایون بگیرم، اونم بهرام برام زحمتش رو کشید. سامان رو فرستادم که بهت نامه رو بده و خدا خدا می کردم برگردی. من منتظرت بودم، اما تو با بی رحمی زل می زنی توی صورتم و می گی من دروغ گفتم؟ روت می شه دانیال؟

گریه می کرد و صورتش خیس از اشک شده بود. با چشمایی قرمز بهم خیره بود و حرف می زد و من حیرت زده بهش گوش می دادم. به دلیل هاش گوش می دادم و تازه داشتم می فهمیدم هر دومون زندگیمون رو باختیم. هر دومون نابود شدیم. باورم نمی شد ساحل طلاق گرفته، پس ماجرای بچه چی بود؟ یعنی این همه مدت من اشتباه کردم؟ وای خدا، من تمام مدت داشتم فکر می کردم بهم دروغ گفته، در حالی که اون داشته فکر می کرده این من بودم که قالش گذاشتم و رفتم.

چرا این طوری به بازی گرفته شدیم؟ چرا حالا باید بفهمیم؟ اشتباه کردم، خیلی بد کردم بهش وقتی داشتم به خیانتش فکر می کردم. حالا روش رو ندارم که به چشماش نگاه کنم. سرم رو انداختم پایین و به پاهام خیره شدم. ای کاش می تونستم فرار کنم، هوای اتاق خفه کننده بود!

چشمام رو بسته بودم و به حرف های ساحل فکر می کردم، به اشتباهم که باعث شد الان پشیمون باشم. صدای در رو شنیدم و فکر کردم که حتما با بهاره از اتاق رفتن بیرون، اما وقتی سرم رو بالا گرفتم دیدم فقط ساحل جلوم ایستاده و داره نگاهم می کنه.

چشم هاش قرمز بودند. ببین چی کار کردم؟ به گریش انداختم. خواستم پاشم اشکاش رو پاک کنم، اما به محض اینکه یه قدم برداشتم سمتش، اون یک قدم رفت عقب. حق داره نخواد بهش دست بزنم. من در کمال خودخواهی تمام تقصیرها رو انداختم گردنش تا خودم رو تبرئه کنم. حالا هر طور شده باید از دلش در بیارم، باید بگم که چرا رفتم و چی شنیدم! سخته، اما باید غرور ترک خورده ام رو این بار بشکنم و بشم همون دانیال عاشق که بدون هیچ ترسی حاضره تمام دنیا رو به پای عشقش بریزه.

آب دهنم رو قورت دادم و به چشم های سیاهش خیره شدم. سعی کردم صدام نلرزه، گفتم:

- حرفات رو باور دارم. اگه بهت شک کردم و رفتم، دلیل داشتم. من بعد از یک سال مهلتی که خواستی، برگشتم تا ببینمت و با خانوادم صحبت کنم و بیام خواستگاریت. با یه عالمه شوق دنبالت گشتم و بهت زنگ می زدم، اما جواب نمی دادی. آخر سر رفتم خونه ی بهرام تا ازت خبر بگیرم. با هر بهانه ای که به ذهنم می رسید موضوع صحبت رو به تو کشوندم و خواستم بدونم که چکار می کنی؟ تا این رو گفتم بهناز گفت الان ترکیه هستید و قبل از رفتنم به همه گفتید که حامله ای. ساحل من اون لحظه دیگه همه چیز یادم رفت و فقط به دنبال این می گشتم که فراموشت کنم. اون روز من باور کردم، چون اونا فامیل بودند و بهتر از من ازت خبر داشتند. تو هم جواب تلفن هام رو نمی دادی و همین شد یه مهر بر روی تمام شواهد بزنم تا باور کنم گول خوردم و تو رفتی دنبال زندگیت. بعد از اون روز حالم خراب بود و با هر کس که جلوم سبز می شد بحث می کردم. خانوادم از دستم عاصی بودند و عذابشون می دادم. از یه طرف نمی تونستم چیزی بهشون بگم و از طرف دیگه انتظار بی خود داشتم که چیزی ازم نپرسن و راحتم بذارن. هیچ کس توی اون لحظات درکم نمی کرد. تا جایی پیش رفتم که دیگه نخواستم کسی رو ببینم. از همه فاصله گرفتم و با دعوا و دلیل های پوچ که می خوام برم درس بخونم و مستقل باشم، رفتم خارج. سریع تونستم یه خونه اجاره کنم، ولی به جای اینکه برم سراغ درس، توی خونه ی تاریک می نشستم و به تنها عکسی که ازت داشتم خیره می شدم و گریه می کردم. عکس های جشن بهرام که دست جمعی بودن و تو هم توشون بودی رو داشتم و کارم شده بود هر شب نگاه کردن به اونا. خاطراتم رو تلخ یا شیرین مرور می کردم و عذاب می کشیدم. اگه یکی از دوستام نبود، معلوم نبود چه بلایی سرم می اومد. اون بهم یه روانپزشک رو معرفی کرد و بعد از چند جلسه که به زور رفتم پیشش، بهم گفت که بیماری اختلال فشار روانی که نوعی بیماری روحیه رو دارم. با کلی دارو خودم رو سرپا نگه می داشتم و می رفتم سر کار و دانشگاه. کتایون که اومد، کمکم کرد تا راحت تر زندگی کنم و اکثر مواقع اون بود که به دادم می رسید. ساحل تمام مدت من هم به اندازه ی تو زجر کشیدم، منم غم توی دلم سنگینی می کرد، منم فراموش نکردم عشق پاکمون رو، اما حاضر نشدم برگردم چون فکر کردم اگه خوشبختی نباید جلوت رو بگیرم!

دیگه صدایی ازم درنیومد و فقط سکوت بود که بینمون موج می زد. حالا اون از حرفام تعجب کرده بود و نمی تونست باور کنه. منتظر بودم تا حرف بزنه، اما هر دفعه دهنش رو باز می کرد تا چیزی بگه و دوباره می بستش. انگار براش مشکل بود در غالب کلمات حرف بزنه، اما نگاهش صد تا جمله رو ردیف کرده بود تا بهم برسونه.

سکوت شکست و آروم گفت:

- ماجرای بچه ساختگی بود. مازیار تمام کارها رو برای رفتن به ترکیه آماده کرده بود، اما دو روز قبل از سفر من از زبون مادرش شنیدم که پدرش از اول ازدواجمون همش داره می گه باید نوه ی پسری برام بیارید. یه تفکر احمقانه که مازیار رو عصبانی می کرد، بیچاره فقط می خواست از دست حرف های پدرش خلاص بشه و بره خارج، اما هر روز پدرش به بهانه های مختلف بهش زنگ می زد و با حرفاش اونو داغون تر می کرد. تا جایی که دیگه صبرش تموم شد و توی آخرین تماسی که با پدرش داشت گفت که من حامله ام تا دست از سرش برداره و بذاره بریم خارج. من خودم وقتی فهمیدم کلی باهاش بحث کردم که این دروغ کارهای طلاق رو سخت تر می کنه، اما اون گفت بعدا خودش یه جوری می گه که همش الکی بوده. این خبر سریع به خانواده ی من هم رسید و همه زنگ می زدند و تبریک می گفتند. من بعد از تلفن پدر و مادر گریه کردم، به خاطر تمام دروغ هایی که تا به حال بهشون گفته بودم؛ در حالی که قصدم فقط کمک بهشون بود. توی مدتی که ازت خبری نداشتم، دانشگاه می رفتم و برای سفر هم یک ترم مرخصی گرفتم. کارها توی ترکیه توسط وکیل مازیار دیر درست شد و من همش نگران بودم که تو بیای و من نباشم. گوشیم وقتی توی ترکیه بودیم شکست و من شمارت رو حفظ نبودم. من و مازیار همون جا از هم خداحافظی کردیم؛ من برگشتم ایران و اون رفت کانادا. از اون روز تا حالا مازیار رو ندیدم و فقط چند بار بهم ایمیل زد و بابت همه چیز ازم تشکر کرد. وقتی برگشتم منتظر بودم تا تو بیای، اما بهرام بهم گفت که تو یک هفته ی پیش رفتی خارج و حتی اونم نمی دونست کجایی. اون لحظه رفتم سراغ نامه ات و ده بار خوندمش. هر بار با خودم گفتم اون که نوشته وقتی برگردم، میاد دنبالم، پس چی شد؟ چرا رفت؟

دلم نمی خواست صفت نامرد رو بهت بدم، اما با کاری که با قلبم کردی، چاره ای نداشتم. توی این چند سال نتونستم آدرست رو پیدا کنم. به چه بهانه ای از خانوادت آدرس می گرفتم؟ فقط می دونستم لندنی و شماره تلفنت رو هم عوض کردی. تنها کارم شده بود درس خوندن، چون وقتی کتاب رو باز می کردم دیگه به ذهنم مجال نمی دادم بهت فکر کنه. درسم که تموم شد توی یه کلینیک مشغول به کار شدم. بازم خودم رو با آب و آتیش می زدم تا پیدات کنم. بالاخره با کمک سامان تونستم آدرست رو از کتایون بگیرم. یه روز اتفاقی کتایون رو با یکتا توی خیابون دیدم و اونجا به بهونه ی اینکه سامان می خواد برای تحصیل بیاد لندن و ازتون کمک بگیره، آدرس رو گرفتم و وقتی برگشتم خونه و برات نامه ای رو که چند مدت پیش نوشته بودم و فقط دنبال فرصت می گشتم تا بهت بدم رو به سامان دادم تا بهت برسونه. خدا رو شکر می کردم که کتایون نمی دونه سامان آلمان درس می خونه. سامان قبل از اینکه برگرده دانشگاه، اومد لندن و نامه رو بهت داد. از همون روز که مطمئن شدم نامه به دستت رسیده، فقط کارم شده بود دعا کردن تا تو برگردی. دیروز که بهرام گفت برگشتی، با خودم گفتم بهترین فرصته تا باهات حرف بزنم و ببینمت. اومدم تا ببینم دلیل رفتنت چی بود؟ باورم نمی شه این طوری بینمون فاصله افتاد؛ روزهای زیادی رو از دست دادیم!

***

فصل بیست و پنجم

فصل آخر

به آسمونی که برف ازش می بارید خیره بودم. توی حیاط زیر بید ایستاده بودم و به کتایون و رایان نگاه می کردم که به زور سعی داشتند یه آدم برفی بزرگ درست کنند. من بیچاره هم با ضرب کتک آوردن که تماشاشون کنم. مهمونی هفته ی گذشته خیلی حقیقت ها رو برام روشن کرد. الان آرومم و ذهنم هم آزاده! به محض اینکه رایان اومد، ماجرا رو براش تعریف کردم و اونم خوشحال بود که ساحل رو پیدا کردم و همه چیز همون جوریه که لازم داشتیم. منظورش رو می فهمیدم، می خواست بگه این دفعه که شانس به طرفم اومده نباید دوباره از دستش بدم.

یک نیمه ی مغزم داره بهم فشار میاره که سریع اقدام کنم و با خانوادم درباره ی ساحل صحبت کنم، نیمه ی دیگه مثل مانع جلوم رو گرفته و بهم می گه یه خرده بیشتر به خودمون فرصت بدم. به نظرم این هشت سال فرصت خوبی برای امتحان عشقمون بوده و جفتمون سر بلند ازش بیرون اومدیم. می دونم که عاشقانه دوستش دارم و ساحل هم علاقش واقعیه، پس صبر برای چی؟! از قدیم گفتن در کار خیر حاجت هیچ استخاره ای نیست. بهتره زود دست به کار بشم. با این فکر لبخندی زدم که همون موقع یه گلوله ی برف خورد توی صورتم. رایان و کتایون داشتند می خندیدند و من روی زمین افتاده بودم و برف رو از روی صورتم کنار می زدم. آدم برفی بزرگ و کج و معوجی که درست کرده بودند رو با هویج و دکمه و شال گردن تزیین کردن و بعد کنارش عکس گرفتیم.

توی این سه روزی که رایان اومده بود، متوجه ی نگاه هاش نسبت به کتایون شده بودم، اما چیزی نمی گفتم و اجازه دادم راحت باشن. به موقع خودشون اعتراف می کنند، مخصوصا کتایون که نمی تونه جلوی خودش رو بگیره و زود وا می ده!

حدود ساعت هشت بود که هر سه حاضر شدیم تا بریم رستوران. قرار بود بهرام و یکتا، با ساحل و سامان هم بیان. ثانیه شماری می کردم که زودتر ببینمش، چون از شب مهمونی فقط چند بار به هم اس ام اس دادیم.

جلوی رستوران نگه داشتم و پیاده شدیم تا بریم داخل. اون چهار نفر منتظرمون بودند و با دیدنمون از جا بلند شدند. بهاره پیش مامان و بابای یکتا بود تا این دو نفر امشب رو راحت باشن. 

جوری صندلیم رو انتخاب کردم که کنار ساحل باشم. به هم لبخند زدیم، لبخندی که عشق رو نشون می داد. دستش رو از زیر میز گرفتم و محکم نگه داشتم. خوشحال بودم که کنارم هست و می تونم وجودش رو حس کنم.

برای شام همه پیتزا سفارش دادیم و بعد از خوردنش در یک محیط دوستانه و پر از خنده، همه به سمت پارک رو به روی رستوران رفتیم تا توی برف قدم بزنیم. هر کس با جفت خودش می رفت و این وسط سامان آخر از همه بود و همه سر به سرش می ذاشتند که تنها مونده. وقتی به سامان نگاه می کردم، واقعا نمی تونستم بشناسمش. خیلی با قبل فرق داشت و چهرش کاملا عوض شده بود.

زیر برفی که ریز ریز داشت از آسمون می بارید، دست در دست عشقم و در حالی که می خندیدم از خدا ممنون بودم بابت همه چیز. با این که از هم دور بودیم و به خاطر چیزهایی که شنیده بودیم، نتونستیم هیچ گامی به سمت هم برداریم، اما بازی سرنوشت دوباره ما رو به هم رسوند و در این لحظه احساس می کنم خوشبختی فقط چند روز باهام فاصله داره.

ساحل با نظرم موافق بود و می تونستم ببینم اونم مثل من برای ازدواج عجله داره. مامان و بابا رو همون شب که برگشتم خونه راضی کردم. هر دوشون متعجب بودند، اما نه از اینکه ساحل رو انتخاب کردم، بلکه از تصمیمم برای ازدواج متعجب شدند. شاید فکر می کردند می خوام تا آخر عمر مجرد بمونم!

مامان از ساحل خوشش میومد و مسئله ی ازدواج قبلیش باعث نشد ذره ای از مهرش توی دل مامانم کم بشه. خانواده ی ساحل هم خوشحال روز خواستگاری رو انتخاب کردند و من در حالی که نمی تونستم لبخندم رو جمع کنم، منتظر بودم تا بریم خونشون!

***

عجله ی هر دومون باعث شده بود همه هول کنند و دنبال لباس و مراسم باشند. هم من و هم ساحل پافشاری کردیم که دو ماه دیگه و دقیقا دومین روز عید عروسی برگزار بشه و اعتراض هیچ کس هم مورد قبول واقع نشد.

رایان برای عروسیم موند و فقط یک سفر کوتاه به لندن داشت تا کارها رو رو به راه کنه و برگرده. صبح روز عروسی با اینکه شب قبلش به زور دو ساعت خوابیده بودم، اما سر حال بلند شدم و کارهام رو انجام دادم.

بعد از آرایشگاه، ماشین و دسته گل رو تحویل گرفتم و رفتم دنبال عروسم. دیدنش توی اون لباس ساده ی سفید و اون تور بلندی که روی سرش بود، نمی ذاشت لبخند از روی لبم کنار بره. دستش رو گرفتم و دسته گل رو بهش دادم؛ بهش کمک کردم تا سوار ماشین بشه و خودم بعد از سوار شدن به سرعت حرکت کردم. دستش توی دستام بود و با هم به سوی خوشبختی می رفتیم. دیگه باورمون شده بود که مال هم شدیم و خدا خیلی دوستمون داره. توی سکوت به آهنگی که پخش می شد گوش می دادیم و یک لحظه هم نگاه عاشقانه رو از هم دریغ نمی کردیم.

وقتی که دستاتو می گیرم تو دستم

وقتی که می دونی عاشق تو هستم

وقتی که با چشمات دلو می لرزونی

من دیوونت می شم به همین آسونی

دستاتو می گیرم تو پر از احساسی

من دوست دارم و تو منو می شناسی

وقتی که می خندی واسه تو می می رم

پیش من می مونی با تو جون می گیرم

من عاشقت شدم می خوام بهت بگم

تو دنیای منی تویی عشق خودم

دوست دارم تو رو دنیا تو دستمه

می دونی جای تو گوشه ی قلبمه

توی چشمای تو عشقو من می بینم

پای من می مونی من به پات می شینم

من دارم هر لحظه به تو دل می بازم

بهترین روزها رو من برات می سازم

این یه حس خوبه اینکه با هم هستیم

دست تو تو دستم ما به هم دل بستیم

من با تو فهمیدم زندگی شیرینه

تو تموم حرفات به دلم می شینه

من عاشقت شدم می خوام بهت بگم

تو دنیای منی تویی عشق خودم

دوست دارم تو رو دنیا تو دستمه

می دونی جای تو گوشه ی قلبمه

من عاشقت شدم می خوام بهت بگم

تو دنیای منی تویی عشق خودم

من عاشقت شدم می خوام بهت بگم

تو دنیای منی تویی عشق خودم

دوست دارم تو رو دنیا تو دستمه

می دونی جای تو گوشه ی قلبمه

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

پـــایـــان

دوازدهم خرداد ماه نود و دو

ساعت سیزده و چهل دقیقه

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 